บทที่ 9 วัตถุพัฒนาถึงที่สุดย่อมย้อนกลับ

เอาจนเสียจนล้นปรี่

มิสู้รับพอดีไว้

มีดคมแหลมปลาย

คงคมได้ไม่นาน

มีหยกมีทองเต็มหอ

ใครหนอรักษาไว้ได้

ยโสสูงศักดิ์กว่าใคร

นำภัยสู่ตน

มิสู้ถอนตัวเมื่อสัมฤทธิ์ผล

นี่คือวิถีเต๋าเอย

คติธรรม

1) เล่าความยิ่งใหญ่ของตน เท่ากับยอมรับความโง่เขลาของตน

2) เราจะไม่กล่าวผรุสวาทวาจาตลอดไป ไม่ว่าเขาจะเลวทรามและร้ายมากแค่ไหน ท่านด่าเขา ใจท่านก็มีมลทินแล้ว

3) รู้จักหาเงิน ยิ่งต้องรู้จักใช้เงินด้วย

4) ให้ผู้มาทีหลังอยู่ในตำแหน่งสูงกว่า เมื่อสัมฤทธิ์ผลแล้วถอนตัว แบบนี้คือความสูงส่ง ยิ่งเป็นชีวิตที่มีรูปแบบ และมีอิสรเสรี

5) ท่านให้ความรักจะได้โลกทั้งโลก ท่านใช้ความแค้นจะสูญเสียโลกทั้งโลก

6) วิธีที่ทำให้ตนโดดเดี่ยวและผู้คนรังเกียจได้รวดเร็วที่สุดคือ ความ เห็นแก่ตัว เที่ยวนินทาผู้อื่น จิตใจคับแคบและพูดจาถากถาง