สำเนาของ อรุณสวัสดิ์ “เต้าเต๋อจิง”เผยแพร่วันที่ 9 มกราคม 2569

🌹  การหยั่งรู้เต้า ต้องใช้ “ใจ” เท่านั้น

ชีวิตไม่มีคำตอบตายตัว ความสงบนิ่งคือการหลุดพ้น

อาจารย์จ้าวเมี่ยวกว่อ

เนื้อหา “อยู่ด้านบนก็มิได้สุกใส อยู่ด้านล่างก็มิได้มืดมิด”

คำว่า“สุกใส” หมายถึงความขาวสว่าง  และคำว่า มืดมิด” หมายถึงความมืดมัว สับสนประโยคนี้หมายความว่า เต้าที่ “หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียว” นี้ สามารถอยู่เบื้องบน หรือเบื้องล่าง จะสว่างหรือมืดมัวก็ได้ แต่เมื่ออยู่เบื้องบน ก็มิได้เพิ่มความสว่าง ครั้นอยู่เบื้องล่าง ก็ไม่ถูกความขุ่นมัวแปดเปื้อน  นี่คือความหมายของ “อยู่ด้านบนก็มิได้สุกใส อยู่ด้านล่าง ก็มิได้มืดมิด”

สรรพสิ่งในโลกล้วนแบ่งแยกด้วยหยินและหยาง สิ่งที่บริสุทธิ์ใสกระจ่างย่อมสว่างไสว และลอยขึ้นสู่ข้างบน ส่วนสิ่งที่ขุ่นมัวย่อมมืดมิดและจมลงสู่ข้างล่าง  มีเพียงเต้าเท่านั้น ที่ไม่เหมือนใคร เพราะเต้ามีความหลากหลายตระการตา มีคุณสมบัติของสรรพสิ่ง แต่ไม่มีสิ่งใด เทียบเท่าเต้าได้เลย หากมีสิ่งใดเหมือนเต้า เต้าก็จะกลายเป็นสิ่งเล็กกระจิริดที่มีขอบเขตจำกัด และไม่สามารถถือตนเป็นต้นกำเนิดของสรรพสิ่งอีกต่อไปได้  ดังนั้น บท 67 จึงกล่าวว่า “คนทั้งโลกมักกล่าวว่า เต้านั้นยิ่งใหญ่ ไม่มีสิ่งใดเหมือน ... หากเต้าคล้ายสิ่งใด ย่อมเป็นสิ่งเล็กกระจิริดมานานแล้ว”

 บนเส้นทางแห่งโลกโลกีย์นี้ ไม่จำเป็นต้องใช้ “ความคิด” มาตีความประสบการณ์  ชีวิตไม่มีคำตอบตายตัว ทุกสิ่งล้วนเคลื่อนไหวไปมา  หากยึดติดอยู่กับการแบ่งถูกผิด หรือสูงต่ำ ก็จะยิ่งติดอยู่ในความทุกข์ 

“อยู่ด้านบนก็มิได้สุกใส อยู่ด้านล่างก็มิได้มืดมิด” แสดงให้เห็นคุณสมบัติ “รวมเป็นหนึ่งเดียว มิอาจแบ่งแยก” ของเต้าอย่างชัดเจน การ “รวมเป็นหนึ่งเดียว” หมายถึง 

เต้ารวมทั้งความสว่างและความมืดไว้ด้วยกัน โดยไม่แบ่งแยกว่าอันไหนสูงอันไหนต่ำ         “หนึ่งเดียว” หมายถึง ไม่ว่าเต้าจะประจักษ์อยู่ในสภาวะใด แก่นแท้ก็ยังคงเหมือนเดิม เปรียบเหมือนน้ำ ชีวิตของน้ำคือกระบวนการร่ายรำร่วมกับสิ่งเจือปนตลอดเวลา ไม่ว่าน้ำจะอยู่ร่วมกับสิ่งใด ก็จะไม่ต่อต้าน แต่ก็ยังคงความใสสะอาดของตนเหมือนเดิม ในเมื่อน้ำสามารถโอบอ้อมอารีกับทุกสิ่ง แล้วจะต้องแยก “ใสกับขุ่น” ไปใย  นี่คือเหตุผลที่เต้าสามารถรองรับสรรพสิ่งได้

ดังนั้น การฝึกฝนหลอมหล่อ “อยู่ด้านบนก็มิได้สุกใส อยู่ด้านล่างก็มิได้มืดมิด” คือ ไม่ว่าภายนอกจะวุ่นวายเพียงใด เมื่อสติอยู่ที่จิต เข้าใจอารมณ์ตน ให้อภัยตนเอง และอนุญาตให้ทุกสิ่งเป็นไปตามธรรมชาติ เราก็จะมีความสงบนิ่งที่ไม่ถูกรบกวน สำหรับโลกอันเจิดจรัสนี้ จงใช้ชีวิตให้เต็มที่แต่ไม่หลงทาง นี่แหละคือการหลุดพ้นที่แท้จริง

อาจารย์จ้าวเมี่ยวกว่อ อรุณสวัสดิ์เต้าเต๋อจิง 9 มกราคม 2569 🌹🌹🌹