สำเนาของ อรุณสวัสดิ์ “เต้าเต๋อจิง”เผยแพร่วันที่ 8 มีนาคม 2569

🌹หากปรารถนาจะมีปัญญาแห่ง “ข้าได้สำรวจวัฏจักรของสรรพสิ่ง” ก็จะต้องฝึกฝนวิชา  “รักษาความสงบนิ่งไว้” เสียก่อน

อาจารย์จ้าวเมี่ยวกว่อ

เนื้อหา “ทุกสิ่งกำลังเจริญเติบโตตามวิถี ข้าได้สำรวจวัฏจักรของสรรพสิ่ง” 

คำว่า “เจริญเติบโต” หมายถึง การเกิดขึ้น และคำว่า “วัฏจักร” หมายถึง การกลับคืนสู่ที่เดิม  ประโยคนี้หมายความว่าสรรพสิ่งต่างเกิดและเปลี่ยนแปลงที่แตกต่างกันไป นี่คือ “ความเคลื่อนไหว” ส่วนข้าได้เฝ้าดูอย่างนิ่งๆ จนเห็นว่าทุกสิ่งล้วนกลับคืนสู่รากเดิม นี่คือ “ความสงบนิ่ง”  ชีวิตดำเนินอยู่ระหว่างความเคลื่อนไหวและความสงบนิ่ง หมุนเวียนเปลี่ยนกลับไม่รู้จบ

ดังนั้น จึงกล่าวว่า “ทุกสิ่งกำลังเจริญเติบโตตามวิถี ข้าได้สำรวจวัฏจักรของสรรพสิ่ง”   ประโยค “ทุกสิ่งกำลังเจริญเติบโตตามวิถี” มิใช่การขยายตัวอย่างไร้ระเบียบ แต่คือการหมุนเวียนอย่างมีแบบแผน นั่นแหละคือ “วัฏจักร” ดุจการผลัดเปลี่ยนของสี่ฤดู ฤดูใบไม้ผลิก่อเกิดฤดูร้อน นี่คือ “การเจริญเติบโต” ฤดูใบไม้ร่วงเก็บเกี่ยว และฤดูหนาวเก็บออม นี่คือ “การหวนคืนเป็นวัฏจักร”  เปรียบเสมือนการเวียนว่ายตายเกิด ความคิดแรกเริ่มคือ “การเจริญเติบโต” ผลตอบสนองที่ไม่เคยคลาดเคลื่อน คือ “การหวนกลับ”  พลังแห่งวัฏจักรนี้เอง คือสายใยที่เรากำลังแสวงหา

การ “สำรวจวัฏจักร” คือปัญญาที่มองเห็นว่า ทุกสิ่งล้วนมีรากเหง้า จึงดำรงอยู่และสืบต่ออย่างไม่หยุดยั้ง  ดั่งหญ้าในทุ่งกว้าง ทั้งงอกงามและร่วงโรยภายในหนึ่งปี อะไรเล่าที่ทำให้ต้นหญ้าเกิดและตายวนเวียนเช่นนี้ คือรากที่หยั่งลึกอยู่ในผืนดิน  ชีวิตมนุษย์มีรากหรือไม่ คำตอบคือ มี  รากของมนุษย์อยู่ที่พ่อแม่ อยู่ที่บรรพชน อยู่ในความว่างเปล่า และอยู่ท่ามกลางการเชื่อมโยงกับเต้ายิ่งใหญ่  เมื่อเต้ายังอยู่ พลังคุณธรรมยิ่งใหญ่ย่อมดำรงอยู่ยาวนานชั่วลูกชั่วหลานไม่ขาดสาย  อารยธรรมจึงดำรงอยู่ได้ด้วยการสืบสานสายใย ดุจเปลวไฟที่ส่งต่อกันไม่เคยมอดดับ

เมื่อมีสติตื่นรู้แห่งการ “สำรวจวัฏจักร” จึงไม่หลงผิดไปกับภาพลวงตาภายนอก  บทที่ 47 กล่าวว่า “ถึงไม่ออกนอกบ้าน ก็รู้เรื่องทั่วหล้า ถึงไม่แอบมองออกนอกหน้าต่าง ก็รู้กฎธรรมชาติ”

หากต้องการเห็นสิ่งที่ไม่เปลี่ยนท่ามกลางความเปลี่ยนแปลง  หากต้องการหยั่งรู้กฎเกณฑ์ในวัฏจักร เราต้องอาศัยสิ่งใด  อาศัยการตระหนักรู้ถึงการอยู่ร่วมกับเต้า  ดังนั้น หากต้องการปัญญาอันยิ่งใหญ่แห่ง “การสำรวจวัฎจักร” ก็ต้องเริ่มจากการฝึกฝน “เข้าถึงสุดขั้วแห่งความว่างเปล่า รักษาความสงบนิ่งไว้” เสียก่อน

อาจารย์จ้าวเมี่ยวกว่อ อรุณสวัสดิ์เต้าเต๋อจิง 8 มีนาคม 2569 🌹🌹🌹