สำเนาของ อรุณสวัสดิ์ “เต้าเต๋อจิง”เผยแพร่วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2569

🌹 เมื่อใจกว้างใหญ่ดั่งทะเล จึงรองรับได้ทั้งความรุ่งเรืองงดงาม และเคารพต่อความไม่เที่ยงในทุกสิ่ง

อาจารย์จ้าวเมี่ยวกว่อ

“เต้าเต๋อจิง” บทที่ 27 กล่าวว่า  “ทำความดีไม่ทิ้งร่องรอย วาจาดีไม่ด่างพร้อย คำนวณดีไม่ต้องใช้เครื่องมือ ปิดดีๆ ไม่ต้องใช้กลอนประตู ก็เปิดไม่ได้ ผูกดีๆ กลับไม่มีใครแก้ได้”  ผู้มีเต้า ทำสิ่งที่ดีโดยไม่ทิ้งร่องรอย เลิศในวาจาโดยไร้ช่องโหว่ หยั่งคำนวณแม่นยำโดยไม่ต้องใช้เครื่องมือ ปิดดีๆโดยไม่ต้องใส่กลอน ผูกใจผู้คนได้โดยไม่ต้องใช้เชือกมัด  

ผู้มีเต้าเช่นนี้ ไม่ได้สูงส่งจนผู้คนต้องแหงนหน้ามอง แต่เขาดูธรรมดาจนผู้คนมักมองข้าม เพราะพลังของเขาออมไว้อยู่ข้างในอย่างมั่นคง มิใช่อยู่ข้างนอก  เหตุที่ต้องฝืนพรรณนาลักษณะของเขา ก็เพื่อเตือนตนเองสองข้อ คือ เก็บออมแสงไว้ภายใน และเคารพต่อความไม่เที่ยงทั้งปวง

บทที่ 4 กล่าวว่า “ทำลายความฮึกเหิมบาตรใหญ่ สลายข้อพิพาท”  ความ “ล้ำลึก” อันน่าทึ่งของผู้เดินตามเต้า ไม่ใช่เขาไม่แหลมคม  แต่เขาเก็บความคมไว้ในฝัก ไม่ใช่ไม่เคยผ่านลมฝน แต่เขาก็ยังสามารถเดินหน้าได้ท่ามกลางพายุโหมกระหน่ำ  ภายนอกของเขาสงบเสงี่ยม อ่อนน้อมถ่อมตน ไม่ขัดหูขัดตาผู้อื่น แต่ภายในของเขากลับไหลลื่น สว่างไสว และอิสรเสรีไร้อุปสรรคทั่วด้าน  นี่คือ “แสงที่เก็บออมไว้ภายใน”

บทที่ 32 กล่าวว่า “เมื่อมีชื่อเสียงฐานะ พึงรู้จักหยุดแต่พอควร”  ทุกสิ่งที่ตายตัว ล้วนมีประสิทธิภาพที่ถูกจำกัด มีเพียงสิ่งที่เปลี่ยนแปลงอยู่ตลอดเวลา จึงเปิดทางเลือกอันไร้ขีดจำกัด

ความไม่เที่ยงคือรากแห่งเสรีภาพ เมื่อเคารพยำเกรงต่อความไม่เที่ยง จึงกล้าปล่อยมือ กล้าท้าทาย และกล้าเรียนรู้จาก “ความเปลี่ยนแปลง” นั้น  ยิ่งเคารพยำเกรงต่อสิ่งที่อธิบายไม่ได้ ใจก็ยิ่งอ่อนโยน ยืดหยุ่น และกว้างใหญ่

ดังนั้น “ผู้ปฏิบัติตามเต้า” ไม่ได้หมายถึงผู้มีอิทธิฤทธิ์ แต่หมายถึงสภาวะจิตของเขากว้างใหญ่ดุจทะเล ก็จะรองรับได้ทุกแสงแห่งความรุ่งเรือง และนอบน้อมต่อทุกความไม่เที่ยง

อาจารย์จ้าวเมี่ยวกว่อ อรุณสวัสดิ์เต้าเต๋อจิง 8 กุมภาพันธ์ 2569 🌹🌹🌹