สำเนาของ อรุณสวัสดิ์ “เต้าเต๋อจิง”เผยแพร่วันที่ 7 เมษายน 2569

🌹แต่ละชีวิตเดิมทีสมบูรณ์พูนสุขอยู่แล้ว เพียงต้องการพื้นที่ในการเติบโต มิใช่เสียงปรบมือ

อาจารย์จ้าวเมี่ยวกว่อ

เนื้อหา “ดีรองลงมา ประชาชนยกย่องและชิดไกล้” 

ประโยคนี้หมายความว่า สภาวธรรมที่รองลงมาจากสภาวะของ “ผู้นำที่ดี” คือสภาวธรรมที่เดิมที การปกครองด้วยเต้าถดถอยสู่การปกครองด้วยคุณธรรม การกระทำแบบอู๋เหวยได้ แปรเป็นการกระทำที่ฝืนธรรมชาติ  ยามนั้นเจ้าเมืองจะใช้นโยบายของความเมตตา รักประชาชน สร้างคุณต่อแผ่นดิน สิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นที่ประจักษ์สู่สายตาประชาชน จึงได้รับการ สรรเสริญกันทั่วหล้า การกระทำเหล่านี้ดูเหมือนสมบูรณ์แบบ แต่แท้จริง กลับตกอยู่ในระดับ รองลงมา  แต่เดิมมา เจ้าเมืองควรเป็นดั่งเต้าที่ทำตนเองให้กลายเป็นสภาพแวดล้อม เพื่อให้ สรรพสิ่งพัฒนาแปรเปลี่ยนเอง ในทันทีที่การกระทำกลับตาลปัตรต่อความเป็นอู๋เหวย ทำความดีอย่างโจ่งแจ้ง ทิ้งร่องรอย สร้างชื่อเสียงเรียงนาม แสดงว่าระบบการปกครองไม่อาจดำเนินเอง ตามธรรมชาติ แต่ต้องพึ่งเสน่ห์ของวีรบุรุษไปค้ำจุน ดังนั้น จึงกล่าวว่า “รองลงมา ประชาชน ยกย่องและชิดใกล้”

บทที่ 38 กล่าวว่า “มหาบุรุษจึงยืนหยัดอยู่ในความซื่อที่หนักแน่น ไม่ยึดติดในจารีต ประเพณีที่เปราะบาง รักษาความเรียบง่าย ไม่หรูหรา”  ในยุคเหยากับซุ่น กฎบ้านกฎเมือง ล้วนสอดคล้องกับกฎเธรรมชาติ การอบรมสั่งสอนล้วนเรียบง่าย คนใต้หล้ากลับกลมกลืน อยู่ร่วมกันอย่างปรองดอง ไม่ต้องมีใครมาเป็นผู้นำ สรรพชีวิตกลับมั่นคงได้โดยไม่ต้องพึ่งพา

เมื่อทุกคนเรียบง่ายและใสซื่อเช่นนี้ ความเรียบง่ายก็จะเป็นเรื่องปกติ จึงไม่จำเป็นต้อง ยกย่องชื่นชม หากจงใจประกาศตน โอ้อวดความดีความชอบของตน กลับสูญเสียความซื่อที่ หนักแน่น เหลือเพียงความหรูหราที่ฉาบฉวย

ประโยค “ยกย่องและชิดใกล้” คือสัญญาณบ่งชี้ว่า ระบบกลไกเดิมทีที่สอดคล้องธรรมชาติ ได้ถูกมนุษย์แทรกแซงแล้ว  ท่านจวงจื่อกล่าวว่า “ปลาที่กระเสือกกระสนอยู่ในแอ่งน้ำที่เหือดแห้ง ก็จะช่วยกันพ่นน้ำลายเพื่อประทังชีพ มิสู้พากันแหวกว่ายไปสู่แม่น้ำทะเลสาบไม่ดีกว่าหรือ”

เมื่อน้ำเหือดแห้ง ปลาทั้งหลายได้แต่พ่นน้ำลายใส่กัน ดูแล้วเหมือนน่าประทับใจอย่างยิ่ง แต่แท้จริงแล้วมันเป็นความอนิจจัง แทนที่จะเป็นเช่นนั้น สู้ต่างคนต่างกลับสู่แหล่งน้ำของตน และแหวกว่ายอย่างเสรีจะดีกว่า  การบริหารปกครองก็เช่นกัน ระบบที่ต้องพึ่งพาผู้อื่น ยากจะยืนยาว

แท้จริงแล้ว ทุกชีวิตล้วนมีความสมบูรณ์อยู่เดิมแล้ว การเติบโตของชีวิตต้องการเพียงพื้น ที่ว่างไม่ใช่การเกาะเกี่ยวพึ่งพา  เหมือนดั่งเมล็ดพืชย่อมแทงดินเอง ดอกไม้ย่อมเบ่งบานเอง มนุษย์ก็ควรเป็นเช่นนั้น ผู้รู้จักตนเองจึงล้ำเลิศ ผู้เอาชนะตนเองจึงเข้มแข็ง ก่อเกิดขึ้นเองและแปรเปลี่ยนเองตามธรรมชาติ นี่จึงเป็นหนทางยั่งยืน  ดังนั้น แทนที่จะพึ่งแสงของผู้อื่น มิสู้จุดตะเกียงในใจตนไม่ดีกว่าหรือ

อาจารย์จ้าวเมี่ยวกว่อ อรุณสวัสดิ์เต้าเต๋อจิง 7 เมษายน 2569 🌹🌹🌹