สำเนาของ อรุณสวัสดิ์ “เต้าเต๋อจิง”เผยแพร่วันที่ 6 เมษายน 2569

🌹การบริหารปกครองที่ดีที่สุด คือยึดเต้าเป็นครู

การบริหารปกครองที่สูงสุด คือการมอบสภาพแวดล้อมที่เกื้อหนุน การเติบโตได้ดีที่สุด

อาจารย์จ้าวเมี่ยวกว่อ

เนื้อหา “ผู้นำที่ดี ประชาชนเพียงรู้ว่ามีเขาอยู่”

“ผู้นำที่ดี” หมายถึงความยิ่งใหญ่และสูงสุด“ ดังนั้นคำว่า “ผู้นำที่ดี” หมายถึงผู้ที่อยู่ใน สภาวะที่สูงสุด  ประโยคนี้หมายความว่า เมื่อกษัตริย์ในโบราณกาลดำเนินตามรอยเต้า รักประชาชนด้วยความบริสุทธิ์ใจ และซ่อนคุณงามความดีของตนเอาไว้ คุณธรรมล้ำลึกของเขา ไม่ทิ้งร่องรอย และไม่อาจพรรณนาได้  ขุนนางและราษฎรเพียงรู้ว่ามีเขาอยู่ เขาผู้นี้ดำรงอยู่ แต่ไม่ถูกกฎหมายพันธนาการ ไม่ถูกโทษทัณฑ์ข่มขู่ และไม่จำเป็นต้องประจบเอาใจ ทุกคนต่างได้รับสิ่งที่ตนไขว่คว้า  ฟ้าดินดำเนินไปตามระบบระเบียบ และสรรพสิ่ง กลมกลืนปรองดอง นี่แหละคือสภาวะของ “ผู้นำที่ดี ประชาชนเพียงรู้ว่ามีเขาอยู่”

การบริหารอันยอดเยี่ยมเช่นนี้ ได้บ่งบอกถึงสภาวธรรมของคุณธรรมสูงสุด ที่สอดคล้องกับฟ้าดิน ยามนั้น เมื่อเจ้าเมืองอู๋เหวย ประชาชนจึงกลับคืนสู่ความเป็นระเบียบเอง

เมื่อเจ้าเมืองวางจิตว่างเปล่าสงบนิ่ง ประชาชนจึงพัฒนาเอง  เมื่อเจ้าเมืองไม่ก่อปัญหา ประชาชนจึงมั่งคั่งอุดมสมบูรณ์เอง  เมื่อเจ้าเมืองไม่เห็นแก่ตัว ประชาชนจึงเรียบง่ายเอง สภาวะอู๋เหวยนี้ ดูเหมือนไม่ได้จัดวางระบบการปกครองอันใด แต่แท้จริงแล้ว เป็นการบริหารที่ เปรียบเสมือนหมู่มังกรที่ไร้จ่าฝูง ซึ่งเป็นสิ่งที่เป็นมหามงคลยิ่งนัก 

ดังในคัมภีร์ “อี้จิง” ภาคเฉียน กล่าวว่า “เห็นหมู่มังกรไร้จ่าฝูง เป็นมงคลยิ่งนัก” เมื่อบรรลุสู่สภาวธรรมของ “ผู้นำที่ดี ประชาชนเพียงรู้ว่ามีอยู่เขาอยู่” แต่ละคนล้วนเป็นเจ้า แห่งชะตาของตน  เมื่อทุกคนมีเป้าหมายตรงกัน ใจสื่อถึงกัน จึงยืนหยัดไม่ถดถอยไม่ว่า

จะพบเจอเคราะห์ภัยเยี่ยงไร เหตุเพราะต่างคนต่างรู้แก่ใจว่า สิ่งที่ตนทำไม่ใช่เรื่องของผู้อื่น แต่คือเรื่องของตนเอง  ทุกคนคือมังกร ขอเพียงมีท้องฟ้าผืนหนึ่งก็เหินทะยานสู่เมฆาได้  ยามนั้นไม่ต้องพึ่ง “จ่าฝูง” ชี้นำ จึงเรียกว่าเป็น ”มงคล” ยิ่งนัก

แท้จริงแล้ว สภาวะของ “ผู้นำที่ดี ประชาชนเพียงรู้ว่ามีเขาอยู่” มิใช่หมายความว่าผู้นำไม่ต้องดูแลปวงชน  แต่คือการใช้จิตของเขาสื่อเชื่อมกับฟ้าดิน ไปให้อภัยและโอบอ้อมอารี ไปเฝ้ารอ และอนุญาต  ในเวลาเดียวกันนั้น ตนเองก็ทำตนให้ดีที่สุดอยู่เสมอ มีทั้งความสามารถแบบ “ชาญฉลาดที่สุด กลับดูเหมือนโง่เขลา” และมีจิตใจกว้างใหญ่แบบ “เต้าแฝงเร้นตนโดยไร้ชื่อ”  ดังนั้น เมื่อชีวิตของตนถูกยกระดับขึ้น สิ่งที่ตนมอบออกไป ก็ย่อมเป็นสภาพแวดล้อมที่เกื้อหนุนการเติบโตของสรรพชีวิตที่ดีที่สุด

อาจารย์จ้าวเมี่ยวกว่อ อรุณสวัสดิ์เต้าเต๋อจิง 6 เมษายน 2569 🌹🌹🌹