สำเนาของ อรุณสวัสดิ์ “เต้าเต๋อจิง”เผยแพร่วันที่ 14 พฤศจิกายน 2569

 🌹เมื่อหยิบขึ้นได้ก็วางลงได้ ย่อมสามารถปิดฉากสิ่งเก่าและสร้างสิ่งใหม่

ขึ้นมาได้

ต้นฉบับ  “ผู้ผยองตน กลับไม่ยั่งยืน”

ประโยคนี้หมายความว่า ผู้ที่มีความปรีชาสามารถมักคิดว่าตนเองไม่ธรรมดา และมักนำจุดเด่นของตนไปเปรียบเทียบกับจุดด้อยของผู้อื่นอยู่เสมอ  ดังนั้น ยิ่งอยู่ในตำแหน่งที่สูง ผู้อื่นก็ยิ่งรู้สึกอึดอัดไม่สบายใจ  ทันทีที่สูญเสียการสนับสนุนจากผู้คน ก็เปรียบเสมือนต้นไม้ใหญ่ที่ไร้ราก แล้วจะดำรงอยู่ได้ยาวนานอย่างไร  ดังนั้นจึงกล่าวว่า “ผู้ผยองตน กลับไม่ยั่งยืน”

บทที่ 77 กล่าวว่า “อริยบุคคลเกื้อกูลโดยไม่หวังผล สร้างผลงานแต่ไม่โอ้อวด ไม่ทะเยอทะยานกลับสำเร็จ”  อริยบุคคลย่อมเข้าใจอย่างแจ่มแจ้งถึงความสมดุลของวิถีแห่งฟ้า จึงไม่ยกตนว่ายิ่งใหญ่อย่างหลงผิด เมื่ออยู่เบื้องบน ทุกคนก็ไม่รู้สึกถึงความหนักอึ้งจากเขา เมื่ออยู่เบื้องหน้า ทุกคนก็ไม่ได้รับความเดือดร้อนจากเขา  ทุกคนล้วนได้รับประโยชน์และความเกื้อหนุนจากเขา และต่างก็เป็นฝ่ายปกป้องเขาโดยสมัครใจ เช่นนี้เขาจึงจะสามารถรักษาความสงบมั่นคงได้อย่างยั่งยืน

บทที่ 2 กล่าวว่า “ยาวกับสั้นเป็นของคู่กัน”  แต่ละคนล้วนมีจุดเด่น แต่หากวางจุดเด่นของตนลงไม่ได้ จุดเด่นนั้นก็จะกลายเป็นจุดอุดตันที่ใหญ่ที่สุดในอนาคต  ดังนั้น เราสามารถเยียวยาโรคทางใจแห่ง “ผู้ผยองตน กลับไม่ยั่งยืน” ได้ด้วยการขัดเกลาคุณสมบัติขั้นเทพของ “ยกขึ้นและปล่อยวางได้” ให้สว่างไสวมากยิ่งขึ้น 

 “ผู้ผยองตน” มักเป็นผู้มีความเก่งกาจ เพียงแต่เพราะเขามักขยายความสำคัญของตนมากเกินจริง และเมินเฉยต่อการเกื้อหนุนที่ได้รับจากเพื่อนร่วมทาง  แต่ภารกิจของคนใดคนหนึ่ง หากปราศจากการสนับสนุนจากผู้คน ก็ไม่มีทางสำเร็จได้  ดังนั้น อย่าชื่นชมหลงใหลอยู่แต่ในความดีเด่นของตนเอง ดินทุกก้อนมีเพียงเมื่อเชื่อมโยงเข้าหากัน จึงจะสามารถกลายเป็นผืนแผ่นดินอันกว้างใหญ่ได้  และจงอย่าหยิ่งทะนงและดูแคลนผู้อื่น เมื่อตนเองพองโตขึ้น ฟ้าดินก็ย่อมคับแคบลง มีเพียงเมื่อมีใจกว้างพร้อมที่จะเกื้อหนุนและยกชูผู้อื่น จึงจะได้รับการสนับสนุนและอุ้มชูจากใต้หล้า คนคนหนึ่ง มีเพียงเมื่อยกขึ้นและปล่อยวางได้ จึงจะสามารถปิดฉากสิ่งเก่าและสร้างสิ่งใหม่ขึ้นมาได้

อาจารย์จ้าวเมี่ยวกว่อ อรุณสวัสดิ์เต้าเต๋อจิง 14 พฤศจิกายน 2569 🌹🌹🌹