สำเนาของ อรุณสวัสดิ์ “เต้าเต๋อจิง”เผยแพร่วันที่ 31 ธันวาคม 2568

บทสรุป 

บทที่ 13

โลกดั่งครอบครัวตน

การถูกโปรดปรานหรือเหยียดหยาม ย่อมทำให้หวั่นไหว

สนใจมหาภัยดุจสนใจร่างกายตน

อะไรคือ เมื่อถูกโปรดปรานหรือเหยียดหยาม ทำให้หวั่นไหว

การถูกโปรดปรานเป็นสิ่งที่ต่ำช้า เมื่อได้รับก็วิตกกังวล เมื่อสูญเสียก็หวาดหวั่น

นี่แหละ คือการถูกโปรดปรานหรือเหยียดหยามย่อมทำให้หวั่นไหว

อะไรคือ สนใจมหาภัยดุจสนใจร่างกายตน

การที่ข้าประสบมหาภัย เป็นเพราะมีอัตตา

หากข้าไร้อัตตา จะมีภัยได้อย่างไร

ทะนุถนอมโลกใบนี้ดุจทะนุถนอมร่างกายตน

 คนทั่วหล้าจึงมอบโลกใบนี้ให้เขาดูแล

รักโลกใบนี้ดุจรักตนเอง คนทั่วหล้าจึงฝากโลกใบนี้ให้เขาดูแล

บนโลกนี้ ผู้คนส่วนใหญ่มักให้ความสำคัญกับการถูกโปรดปรานหรือเหยียดหยาม อัปยศหรือเกียรติยศ  กระทั่งยังถือเอาสิ่งนอกกายสำคัญยิ่งกว่าชีวิตเสียอีก

แต่ท่านเหลาจื่อคิดว่า คนเราแต่ละคนควรจะมีความเป็นตัวของตนเองอย่างสมบูรณ์แบบ และยังจะต้องมีทัศนคติที่ถูกต้องต่อความเป็นและความตาย จึงจะหลุดพ้นจากความทุกข์ของความหวั่นไหวเมื่อถูกโปรดปรานหรือเหยียดหยาม 

ถ้าคนคนหนึ่งสามารถมอบทุกสิ่งของตนให้สังคมและคนทั่วหล้า อีกทั้งยังไม่แยแสความอัปยศหรือเกียรติยศและผลได้หรือผลเสียทั้งปวง  จึงจะได้รับเกียรติยศอันสูงส่งอย่างแท้จริง  และผู้ที่รักคนทั้งโลกดุจร่างกายของตน จึงสามารถขจัด “มหาภัย” แก่คนทั่วหล้าได้ จึงได้เป็นที่พึ่งแก่คนทั้งปวง  นี่แหละคือภารกิจและชะตาของมวลมนุษย์ 

ในชีวิตของเราล้วนมีประตูอยู่สองบานด้วยกัน ประตูหนึ่งเปิดสู่มิติที่สูง อีกประตูหนึ่งเปิดสู่มิติที่ต่ำ หากท่านเลือกเดินอยู่บนเส้นทางแห่งความรักฉันพี่ฉันน้อง ซื่อสัตย์จริงใจและอ่อนน้อมถ่อมตน แน่นอน ย่อมสื่อเชื่อมกับมิติที่สูงได้ อีกทั้งยังสามารถสร้างสนามแม่เหล็กแห่ง “ฟ้าดินและฉันร่วมชะตาเดียวกัน”  แท้จริงเราเป็นผู้เลือกสรรเองทั้งนั้น

อาจารย์จ้าวเมี่ยวกว่อ อรุณสวัสดิ์เต้าเต๋อจิง 31 ธันวาคม 2568 🌹🌹🌹