สำเนาของ อรุณสวัสดิ์ “เต้าเต๋อจิง”เผยแพร่วันที่ 31 ตุลาคม 2568

🌹  เมื่อวางจิตให้ว่าง จึงสามารถลิ้มรสความสงบนิ่ง ความสำเร็จและความผาสุกอันยิ่งใหญ่ของชีวิตได้ 

อาจารย์จ้าวเมี่ยวกว่อ

บทสรุป 

 บทที่ 11  มีกับไม่มีเป็นสองสิ่งตรงกันข้าม

ไม้สามสิบซี่ล้อมดุมล้อ ด้วยกลางดุมที่ว่างเปล่า รถจึงแล่นได้  เคล้าดินปั้นภาชนะ ด้วยตรงกลางที่ว่างเปล่า ภาชนะจึงใช้สอยได้  สร้างบ้านเจาะประตูหน้าต่าง ด้วยบ้านที่ว่างเปล่า​ บ้านจึงใช้ประโยชน์ได้

ดังนั้น มี อำนวยความสะดวก ไม่มี ก่อบทบาทนั่นเอง

ผู้คนส่วนมากล้วนให้ความสำคัญกับประสิทธิผลของ “มี” ที่จับต้องได้ แต่ท่านเหลาจื่อกลับให้ความสำคัญกับประสิทธิผลของ “ไม่มี” ที่จับต้องไม่ได้  ท่านเหลาจื่อกล่าวว่า ทั้ง “มีกับไม่มี” ล้วนมีความสำคัญเท่ากัน 

ในขณะที่ได้ครอบครอง “มี” ที่จับต้องได้ เราก็ยังต้องเว้นที่ว่างเพื่อให้ “ไม่มี” ที่จับต้องไม่ได้เข้าไปเติมเต็ม เหตุเพราะ “ไม่มี” คือปัจจัยสำคัญที่สามารถเกื้อหนุน “มี” ให้เกิดประสิทธิภาพได้อย่างเหมาะเจาะ เปรียบเสมือนขวดน้ำที่ว่างเปล่า จึงเติมสิ่งของลงไปได้ เมื่อวางจิตให้ว่าง จึงสามารถลิ้มรสความสงบนิ่ง ความสำเร็จและความผาสุกอันยิ่งใหญ่ของชีวิตได้ 

หากคนคนหนึ่งคิดว่าตนถูกต้องเสมอ มีอารมณ์ร้อนรน กระสับกระส่ายอยู่เสมอ  เมื่อมีผู้อื่นได้ชี้แจงถึงปัญหาที่เกิดขึ้น เขาผู้นั้นก็จะตอบโต้ทันที เมื่อเป็นเช่นนี้ เขาจึงไม่ใช่ผู้ปฏิบัติเต้า  ดังนั้น ท่อสื่อเชื่อมของชีวิตเขาได้อุดตัน  กายและใจของเขาได้ถูกเซาะจนกรัดกร่อน และคุณภาพชีวิตได้ถดถอยลง  มีเพียงการส่งเสริมให้ “ไม่มี” ในจิตของเขาเพิ่มปริมาณมากขึ้น ชีวิตจึงประสบความสำเร็จขึ้นเรื่อยๆ

อาจารย์จ้าวเมี่ยวกว่อ 🌹🌹🌹