สำเนาของ อรุณสวัสดิ์ “เต้าเต๋อจิง”เผยแพร่วันที่ 30 สิงหาคม 2568

🌹บทที่ 9   วัตถุพัฒนาถึงที่สุดย่อมย้อนกลับ

เติมจนล้นปรี่  มิสู้เติมให้พอดี  มีดคมแหลมปลาย  คงคมได้ไม่นาน  มีหยกมีทองเต็มหอ ใครหนอรักษาไว้ได้  ยโสสูงศักดิ์กว่าใคร  นำภัยสู่ตน  มิสู้ถอนตัวเมื่อสัมฤทธิ์ผล นี่คือ วิถีเต้าเอย

อาจารย์จ้าวเมี่ยวกว่อ

น้ำเมื่อเต็มย่อมล้น พระจันทร์เมื่อเต็มดวงย่อมแหว่ง ทุกคนย่อมเข้าใจเหตุผลนี้  แต่ในชีวิตจริง คนส่วนใหญ่มักไม่สามารถควบคุมกิเลสในการไล่ล่าลาภยศชื่อเสียงและการเสพสุขได้   ท่านเหล่าจื่อจึงบอกเคล็ดลับหนึ่งแก่เราว่า ไม่ว่าเมื่อใดที่สร้างผลงาน ก็อย่าได้คุยโวโอ้อวด  ท่านเหลาจื่อกล่าวว่า ผลของการสลับเปลี่ยนระหว่างความขัดแย้งกับความปรองดองนั้น ล้วนขึ้นอยู่กับ  “ขอบเขต”    ไม่ว่าเรื่องใด เมื่อทำเกินขอบเขตย่อมหวนกลับไปสู่ทิศทางตรงกันข้าม  เนื้อหาของบทนี้ ท่านเหลาจื่อเน้นย้ำว่า ไม่ว่าจะทำสิ่งใด ย่อมไม่ควรทำเกินเลย ทำเกินไป หรือเกินขอบเขต  จะต้องทำให้พอดิบพอดี พอเหมาะพอเจาะเท่านั้น มิฉะนั้น ย่อมนำภัยสู่ตน สิ่งใดที่ตนก่อ ย่อมต้องเป็นผู้รับผลแห่งสิ่งนั้น    ถ้ากุม “ขอบเขต” ได้ จึงเป็นผู้มีปัญญา   ปัญญาแท้จริงล้วนถูกฝึกบ่มท่ามกลางการปฏิบัติงานที่สะสมทีละเล็กละน้อย  คนเราหากไม่โอ้อวดผลงานตน ปัญหาต่าง ๆ ก็จะไม่ตามมา   ถ้าไม่เคยรู้จักแม้แต่ที่จะอวดอ้างความดีความชอบของตน เพียงแต่จดจ่ออยู่กับการฝึกฝนบำเพ็ญตนให้ดี และเปลี่ยนแปลงแก้ไขอยู่ตลอด แสดงว่าท่านได้บรรลุสู่ฟ้าคนรวมเป็นหนึ่งแล้ว  คนเยี่ยงนี้จึงสามารถใช้ชีวิตที่ผาสุกและอิสระจริงท่ามกลางสังคมอันวุ่นวาย สุดท้ายจึงประสบความสำเร็จอันยิ่งใหญ่ได้    

อาจารย์จ้าวเมี่ยวกว่อ วันที่ 15 กรกฎาคม 2568 🌹🌹🌹