สำเนาของ อรุณสวัสดิ์ “เต้าเต๋อจิง”เผยแพร่วันที่ 30 มิถุนายน 2569

🌹  สรุปบทที่ 19 ลดความเห็นแก่ตัว ละความทะยานอยาก

อาจารย์จ้าวเมี่ยวกว่อ

ละทิ้งปัญญาหลักแหลม ละเลยความรอบรู้

ประชาชนจึงได้ประโยชน์ร้อยเท่าพันทวี 

ละทิ้งเมตตายุติธรรมจอมปลอม  

ประชาชนจึงฟื้นความเมตตากตัญญู

ละทิ้งเล่ห์เหลี่ยม ละเลยผลประโยชน์ส่วนตน

จึงไม่มีโจร

เมื่อสามสิ่งนี้ถูกประกาศออกไปอย่างเดียว

ไม่เพียงพอ 

เพราะประชาชนต้องการมีสิ่งยึดเหนี่ยว

นั่นคือ ความเรียบง่ายสมถะ 

ลดความเห็นแก่ตัว ละความทะยานอยาก

หัวใจสำคัญที่ใช้เป็นคติเตือนใจมนุษย์ ดังระฆังกังวานกึกก้องเข้าไปในโสตประสาท คือประโยค “ลดความเห็นแก่ตัว ละความทะยานอยาก”  หลังจากที่ท่านเหลาจื่อได้วินิฉัยโรคของคนในสังคมที่ประจักษ์ให้เห็นในเนื้อหาของบทที่แล้ว ท่านเหลาจื่อจึงได้แนะนำวิธีคลี่คลายปัญหาเหล่านี้อย่างกระจ่างชัด นั่นคือแนวคิดของ “ปัญญาหลักแหลม” และ “ความรอบรู้” ที่ผู้คนเทิดทูนอย่างหัวปักหัวปำ และคำว่า “เล่ห์เหลี่ยม” และ “ผลประโยชน์” ที่ผู้คนไล่ล่าอย่างไม่ลืมหูลืมตา เหตุเพราะเช่นนี้  สิ่งเหล่านี้กำลังส่งผลกระทบสู่ความขัดแย้งและการแก่งแย่งช่วงชิงกันไม่หยุดยั้ง  แท้จริงแล้ว “ปัญญาหลักแหลม” และ “ความรอบรู้” ไม่ได้แขวนอยู่ที่ปากของคนอื่น แค่อยู่ที่การการกระทำของตน   ส่วน “เล่ห์เหลี่ยม” และ “ผลประโยชน์” ก็ได้เพิ่มพูนภาระที่ถ่วงชีวิตให้หนักอึ้ง จึงไม่สามารถลดทอนความหนักอึ้งของจิตวิญญานได้เลยแม้แต่นิด ดังนั้น ท่านเหลาจื่อได้อาศัยหลักการ “ ละทิ้ง 3 ละเลย 3” เป็นโอสถล้ำเลิศในการรักษาโรค เมื่อตั้งมั่นอยู่ในจุดหมายปลายทางของการ “อยู่ดี ไปดี” ก็จะไม่ลังเลที่จะละทิ้งสิ่งที่ไม่จำเป็นต่อชีวิตให้มากที่สุด  เนื้อหาของบทนี้ได้บ่งชี้ประเด็นสำคัญอย่างเด็ดขาดแน่วแน่ และแต่ละอักษรได้ประจักษ์ชัดถึงเจตจำนงอย่างทะลุปรุโปร่ง  ดังนั้น ในสายตาของท่านเหลาจื่อ สามารถทะลุทะลวงกาลเวลานับพันปี อีกทั้งยังสอดประสานทั้งตะวันออกและตะวันตกไว้ด้วยกัน  หากเราสามารถกลับไปอ่านเนื้อหาของบทนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า และทำความเข้าใจให้กระจ่างชัด ท่านจะสามารถสัมผัสถึงพลังที่กำลังเคลื่อนไหว หมุนเวียนไปมาทั่วทุกมุมของร่างกาย และรู้สึกถึงแรงสั่นสะเทือนทั่วทุกอณูของเรือนร่างนี้ 

อาจารย์จ้าวเมี่ยวกว่อ อรุณสวัสดิ์เต้าเต๋อจิง 30 มิถุนายน 2569 🌹🌹🌹