สำเนาของ อรุณสวัสดิ์ “เต้าเต๋อจิง”เผยแพร่วันที่ 30 พฤศจิกายน 2568

🌹 บทสรุป บทที่ 12 

อาจารย์จ้าวเมี่ยวกว่อ

บทที่ 12  ละทิ้งฟุ่มเฟือย อยู่อย่างสมถะ

สีทั้งห้าทำให้ตาพร่ามัว  เสียงทั้งห้าทำให้โสตประสาทเลอะเลือน

รสทั้งห้าทำให้ลิ้นชาด้าน  ล่าสัตว์ตามอำเภอใจทำให้คนบ้าบิ่น

ของหายากทำให้คนมีพฤติกรรมผิดแปลก

อริยบุคคลใส่ใจแต่อิ่มท้อง ไม่หาความสำราญที่เสียง สี สัมผัส

จึงพึงละทิ้งสิ่งนั้น แล้วรับสิ่งนี้เถิด

ท่านเหลาจื่อคิดว่า แสง สี เสียง อาหาร การออกกำลังกาย และความมั่งคั่ง เป็นต้น ล้วนเป็นสิ่งจำเป็นสำหรับมนุษย์ แต่การไล่ล่าสีทั้งห้า เสียงทั้งห้า รสทั้งห้า การล่าสัตว์ และตามหาสิ่งมีค่า มากจนเกินไป จะนำชีวิตสู่ความหายนะ จนกระทั่งสามารถนำสังคมสู่ความล่มจมอีกด้วย  เหตุเพราะจมปลักอยู่กับการเสพสุขอีกทั้งการถูกกระตุ้นของประสาทสัมผัสทั้งห้าอย่างเร่าร้อนอยู่ตลอด  จึงทำให้ความโลภได้ลามปามจนไม่สามารถยับยั้งได้อีกแล้ว   สุดท้าย ชีวิตก็จะกลับตาลปัตรกับวิถีเต้า 

 ดังนั้น ท่านเหลาจื่อจึงพูดอย่างชัดเจนว่า มนุษย์มีเพียงเดินบนเส้นทางแห่ง “จิตผ่องใสลดกิเลส” ที่เรียบง่ายเท่านั้น  จึงจะสามารถนำโลกใบนี้สู่ความสวยสดงดงาม มนุษยชาติปรองดองสมานฉันท์ สุขภาพแข็งแรง ชีวิตสว่างไสว และฟ้าดินยืนยงอีกครั้ง

จะดำรงชีวิตให้ยอดเยี่ยมที่สุด ก็จะต้องการละความสุดโต่ง ผู้ที่ฝึกวิทยายุทธ์ในขั้นไร้เทียมทาน จึงสามารถมีสมาธิตั้งมั่นและจดจ่ออยู่ที่โลกภายใน ปล่อยให้พลังชีวิตหวนกลับเข้าข้างใน สุดท้าย ชีวิตจึงอิสระและผาสุกอย่างแท้จริง  ขอเพียงรักษาความเป็นหนึ่งอย่างวิริยะอุตสาหะ จึงไม่มีสิ่งใดที่ไม่สัมฤทธิ์ผล

อาจารย์จ้าวเมี่ยวกว่อ อรุณสวัสดิ์เต้าเต๋อจิง 15 ตุลาคม 2568 🌹🌹🌹