สำเนาของ อรุณสวัสดิ์ “เต้าเต๋อจิง”เผยแพร่วันที่ 27 ตุลาคม 2568

🌹  “ความว่างเปล่า” คือที่สุดแห่งสภาวธรรม เมื่อจิตภายในไร้ซึ่งความอยากและความแสวงหา จึงเกิดพื้นที่ว่างรองรับทั้งผู้คนและสรรพสิ่ง  รังสรรค์ชีวิตที่เปี่ยมด้วยอิสรเสรีและความสมบูรณ์พร้อมอันสูงสุด

อาจารย์จ้าวเมี่ยวกว่อ

 ทุกๆ ฮาร์ดแวร์ ย่อมต้องอาศัยซอฟต์แวร์มาควบคุมฉันใด การสานต่อแนวคิดและอุดมคติ ก็ต้องสอดคล้องบนความเป็นจริงฉันนั้น ในชีวิต  “มีกับไม่มี” ต่างก็สำคัญพอๆ กัน ก้าวไปอย่างมั่นคงจึงสามารถเดินได้ไกล

 การรับเสียงอึกทึกครึกโครมภายนอก มิสู้การหันกลับมามองที่ใจเพื่อพบความอิสระ ความสงบนิ่งมิใช่การไร้ถ้อยคำ แต่คือการที่ภายในกำลังแสดงธรรม

 ความกดดันเกิดจาก “อยากได้เกินไป” ความทุกข์เกิดจาก “ทำจริงจังเกินไป” เมื่อสิ่งต่าง ๆ ไม่เป็นดั่งใจ ควรรู้จักเปลี่ยนเส้นทางบ้าง ใจที่เปิดกว้าง สภาวธรรมก็ย่อมกว้างขวาง

 อารมณ์ความรู้สึกที่แข็งกร้าวคือวิธีหนึ่งในการตอบสนอง ความอ่อนโยนก็เช่นกัน เพียงแต่ว่า ความอ่อนโยนกลับมีพลังยิ่งกว่าความแข็งกร้าว เมื่ออนุญาตให้ความรู้สึกได้ไหลผ่าน ใจก็จะกลับมาสงบง่ายขึ้น

🌹อรุณสวัสดิ์ คนเรามีเพียงอยู่ในความสงบนิ่งเท่านั้น โชคจึงจะผันมาเป็นความโชคดี ยิ่งสงบนิ่งได้ฉันใด คลื่นความถี่ของสนามแม่เหล็กก็ยิ่งสูงมากขึ้นฉันนั้น การฝึกฝนหลอมหล่อที่แท้จริง คือการทำตนเองให้สงบนิ่ง กลมเกลียวปรองดอง และรักษาความเป็นกลางให้มากยิ่งขึ้น ยกระดับพลังสนามแม่เหล็กให้สูงขึ้น พลังอันดีงามจึงไหลเวียนไปสู่จุดนั้น และประคองให้อยู่ในสภาวะเช่นนี้ สิ่งดีงามจึงจะหลั่งไหลเข้ามา 

อาจารย์จ้าวเมี่ยวกว่อ วันที่ 11 กันยายน 2568 🌹🌹🌹