สำเนาของ อรุณสวัสดิ์ “เต้าเต๋อจิง”เผยแพร่วันที่ 24 สิงหาคม 2568

🌹  ไม่โอ้อวดผลงาน จึงสามารถบรรลุความสำเร็จแท้จริง

อาจารย์จ้าวเมี่ยวกว่อ

 ข้อเตือนสติ 3  “มิสู้ถอนตัวเมื่อสัมฤทธิ์ผล นี่คือ วิถีเต้าเอย” เต้าใช้การ “ถอย” เพื่อก้าวรุดหน้า เมื่อสร้างสรรค์สรรพสิ่งสำเร็จแล้ว ย่อมกลับคืนสู่ความว่างเปล่า อริยบุคคลถือการ “ยอมถอยรับ” เป็นการได้เปรียบ เมื่อสำเร็จแล้วกลับไม่โอ้อวดผลงานและชื่อเสียง แก่นแท้ของถ้อยคำนี้คือ ผู้ไม่ยึดถือความดีความชอบ คือผู้ที่สำเร็จได้อย่างแท้จริง

 “เต้าเต๋อจิง” บทที่ 41 กล่าวว่า “วิถีเต้าก้าวรุดหน้า ดูเหมือนถดถอย”

ท่ามกลางฟ้าดิน ฤดูกาลผันเปลี่ยนไม่สิ้นสุด  ทุกสิ่งกำเนิดในฤดูใบไม้ผลิและเติบโตในฤดูร้อน คือ “ความสำเร็จ”  เมื่อเก็บเกี่ยวในฤดูใบไม้ร่วงและสะสมในฤดูหนาว นั่นคือ "การถอย" มีเพียงการเปลี่ยนแปลงหมุนเวียน ชีวิตจึงไหลเวียนไม่มีที่สิ้นสุด ผู้ที่รู้จักแต่ก้าวไปข้างหน้าแต่ไม่รู้จักถอยหลัง ย่อมไม่เป็นอิสระ ผู้ที่ “ถอย” ไม่เป็น ก็ย่อมไม่มีรากฐานใน “การปีนไต่” ที่มั่นคง เพราะสิ่งที่เขายึดติด จะย้อนกลับมากักขังเขาเอง

แต่ความอัศจรรย์ของเต้า อยู่ที่การคงความสมดุลระหว่าง “สำเร็จ” และ “ถอนตัว” “ความสำเร็จ” ต้องอาศัยการลงมือจริงที่ความมั่นคงและหนักแน่น ส่วน “การถอนตัว” จะต้องอาศัยวิสัยทัศน์ที่ใหญ่กว่าตนเอง หมายความว่า ความสามารถเปรียบดังคมมีดเฉียบคมที่ภายนอก ส่วนความกว้างใหญ่ของจิตเปรียบได้กับความว่างสงบภายใน คนรุ่นแรกบุกเบิกอาณาเขต คนรุ่นหลังสร้างรากฐาน ดังนั้น เมื่อประสบความสำเร็จ หากสามารถสละพื้นที่ให้ผู้อื่นได้โดยสมัครใจ  การ “ถอย” เช่นนี้ คือ “การเดินหน้าในเต้า” อย่างแท้จริง

“เต้าเต๋อจิง” บทที่ 41 กล่าวว่า “เต้าแฝงเร้นตนโดยไร้ชื่อ”

การ “ถอนตัวเมื่อสัมฤทธิ์ผล”  คือการเดินออกไปโดยไม่ทิ้งร่องรอย ถอยแล้วก็ถอยจริง ไม่ให้ใครต้องพึ่งพา สิ่งนี้กลับกลายเป็นแรงบันดาลใจที่ผลักดันผู้อื่นไปรับใช้สังคม และมีความสุขจากการทำเพื่อส่วนรวม การ “กลายเป็นสภาพแวดล้อม” ต้องอาศัยจิตที่เปิดกว้าง       มีเพียงจิตไร้อัตตาเท่านั้น จึงเปรียบดั่งเต้าที่แฝงเร้นตนโดยไร้นาม หลอมรวมกับทุกสิ่ง และค้ำจุนผู้อื่นโดยไม่อวดตน 

ชีวิตนี้ เราสามารถส่งเสริมผู้อื่นได้มากเท่าใด จะกำหนดความสูงส่งของตัวเราเองมากเท่านั้น แม้เก่งกล้าเพียงใด ความสำเร็จส่วนตนก็ยังมีขอบเขตจำกัด แต่หากคุณค่าของตนสามารถแผ่ขยายไปสู่ผู้คนมากมาย  เช่นนี้แล้ว ชีวิตจะไม่สุขได้อย่างไร 

ความสมบูรณ์ของชีวิต มิได้อยู่ที่การยึดติดในการ “แสวงหา” และ “รักษาไว้” แต่อยู่ที่การ “ปล่อยวาง” และ “กลมกลืนอย่างเป็นธรรมชาติ” ที่อิสรเสรี  ปัญญาแห่ง “ถอนตัวเมื่อสัมฤทธิ์ผล” คือการดำเนินตามกฎธรรมชาติ  ภายนอกแม้ดูเหมือนถอนตัว แท้จริงไม่ใช่การถดถอย แต่คือการเจริญพัฒนาที่ล้ำลึกที่สุดของชีวิต เป็นการฝึกตนอย่างยิ่งใหญ่ของ “การถอยเพื่อก้าวหน้า”  จึงกล่าวได้ว่า ไม่อวดอ้างความดีความชอบ จึงสามารถบรรลุความสำเร็จอันแท้จริง

ชีวิตไม่จำเป็นต้องกังวล เราจะได้ดื่มด่ำเพียงสิ่งที่คู่ควรกับสถานะของเราเท่านั้น และวิธีที่ดีที่สุดในการได้รับ คือการพัฒนาตนให้คู่ควรกับสิ่งนั้น ชีวิตนี้ ขอเพียงเรายึดมั่นอยู่กับปัจจุบัน ทำหน้าที่ตนให้ดี แล้วไม่หลงลืมเจตนาแรกเริ่ม ให้ทุกความคิดเชื่อมโยงกันอย่างกลมกลืน เมื่อภายในมีเป้าหมายทิศทางที่มั่นคง ก้าวย่างด้วยจังหวะที่มั่นคง  ภายในดุจอริยบุคคล ภายนอกดุจราชาผู้มีปัญญา ทุกสิ่งย่อมเป็นไปโดยราบรื่นและสงบสุข

🌹อรุณสวัสดิ์  อย่าได้ด้อยค่าความสามารถของตน คุณงามความดีทั้งปวงในโลกนี้           ไม่มีสิ่งใดที่ “ทำไม่สำเร็จ” และไม่มีผู้ใดในโลกนี้ที่ไร้ความสามารถ มีแต่ “ไม่ยินยอมทำ” เท่านั้นเอง

อาจารย์จ้าวเมี่ยวกว่อ วันที่ 9 กรกฎาคม 2568 🌹🌹🌹