สำเนาของ อรุณสวัสดิ์ “เต้าเต๋อจิง”เผยแพร่วันที่ 24 มิถุนายน 2568

🌹ที่พึ่งสูงสุดของมนุษย์ คือ “ตนเอง” และปลายทางแท้จริง ก็คือการ

กลับสู่ “ตนเอง” เช่นกัน อาจารย์จ้าวเมี่ยวกว่อ

🌹 ที่พึ่งสูงสุดของมนุษย์ คือ “ตนเอง” และปลายทางแท้จริง ก็คือการ

กลับสู่ “ตนเอง” เช่นกัน

ข้อเตือนสติ 3  “เพราะไม่เห็นแก่ตัวมิใช่หรือ จึงประสบความสำเร็จ”  ประเด็นสำคัญของคำนี้คือ ที่พึ่งสูงสุดของมนุษย์ คือ “ตนเอง” และปลายทางแท้จริง ก็คือการกลับสู่          “ตนเอง” เช่นกัน  แต่ที่พึ่งนี้ ต้องพึ่งพาด้วยจิตที่ “ไร้อัตตา” และจุดหมายนี้ ต้องเดินทางด้วยจิตที่ “ไร้ความเห็นแก่ตัว”

เต้ายิ่งใหญ่คงความสมดุล  การเรียนรู้เต้า คือการรู้จักวาง “ความมี” ลง นี่ไม่ใช่เป็นการสูญเสีย แต่คือการเปิดพื้นที่ให้ “ความไม่มี” ได้ไหลเข้ามา  ประหนึ่งต้นไม้ที่เติบโต ยิ่งใฝ่จะโอบรับท้องฟ้า ยิ่งต้องหยั่งรากลงสู่ผืนดินให้ลึก การปฏิบัติ  “เพราะไม่เห็นแก่ตัวมิใช่หรือ จึงประสบความสำเร็จ” มีสามขั้นตอน ดังนี้

1. ขยายฐานจิตจาก “ตัวฉัน” สู่ “พวกเรา”  พลังที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในใต้หล้า คือฐานจิตที่มองไม่เห็น เมื่อจิตเปิดรับและให้อภัยผู้อื่น จึงมีพื้นที่สำหรับให้อภัยและเปิดรับตนเอง เมื่อจิตเกื้อกูลผู้อื่น จึงมีพลังหวนกลับมาเกื้อกูลตนเอง อย่าเริ่มต้นทุกเรื่องด้วยคำว่า “ฉัน” ลองเปลี่ยนเป็น “เรา” แล้วมองดูอีกครั้ง การเปิดรับและโอบอ้อมอารีเช่นนี้ ไม่ใช่เป็นการเสียสละ แต่คือการถือความทุกข์สุขของส่วนรวมเป็นภาระของตนเอง เห็นความยากของผู้อื่น เป็นความยากของตนเอง เมื่อ “ตัวฉัน” เล็กลง  ท้องฟ้ากว้างใหญ่ก็เข้ามาแทนที่ ขนาดของจิตเป็นตัวกำหนดโชคชะตา ปล่อยวางตนได้มากเพียงใด ก็ได้รับมากเพียงนั้น  หากสามารถปล่อยวางได้ทั้งหมด ภาพของ “ตัวฉัน” จะเลือนหายไป และความนิรันดร์จึงจะปรากฏ

2. ความคิดก่อเกิดประสิทธิผล เมื่อกวาดไปไม่ถึง ฝุ่นละอองย่อมอยู่กับที่

สิ่งที่กลัวที่สุดคือคำว่า “จริงจัง” การฝึกฝนหลอมหล่อมิใช่เป็นแค่ลมปาก แต่ต้องลงมือปฏิบัติจริง กมลสันดานต้องขจัดทุกวัน  ความเห็นแก่ตัวต้องจับตามองทุกขณะ จึงจะอิสระและสุขุมได้ในท่ามกลางความเคลื่อนไหวและสงบนิ่ง และจึงรักษาจิตแท้ในยามต้องปล่อยและรับ  ไม่ว่าจะเป็นเรื่องใด ให้ย้อนกลับเข้าหาต้นเหตุที่ภายใน  ไม่หลบเลี่ยง สันทัดตรวจสอบตน กล้าทำกล้ารับ ความคิดที่มีประสิทธิผล คือการ “รักษาความเป็นหนึ่ง เป็นแบบอย่างของการบริหารปกครอง” หมายความว่า  เมื่อมีสมาธิจดจ่อ ทำสิ่งหนึ่งได้ดี สิ่งอื่นก็จะดีตามมา มีสมาธิจดจ่อและอดทน จัดลำดับความสำคัญก่อนหลังให้เป็น  สุดท้ายย่อมสมบูรณ์

3. รับรู้และกระทำต้องเป็นหนึ่งเดียว หว่านแตงได้แตง หว่านถั่วได้ถั่ว

สรรพสิ่งเติบโตตามกฎธรรมชาติ การให้ย่อมมีผลตอบแทนตามกฎแห่งกรรม การหวังผลเพื่อผู้อื่น คือการสะสมบุญ  หากจริงใจต่อผู้อื่นทุกเวลา ทุกแห่งหนย่อมพบพานความโชคดี  ถึงแม้การให้อาจจะไม่เห็นผลในทันที แต่หากใจเรามีเป้าหมายที่กว้างไกล อย่าหมกมุ่นกับแพ้ชนะอันเล็กๆ น้อยๆ อยู่เลย วางจิตให้สงบ แล้วทำอย่างเต็มที่  ด้วยรักเมตตาต่อผู้อื่น ด้วยวินัยและประหยัดต่อตนเอง และด้วยการถ่อมตนในทุกการกระทำ ใช้ชีวิตช้า ๆ พูดจา ช้า ๆ ทำเรื่องช้า ๆ คุณธรรมก็สะสมอย่างช้า ๆ เช่นกัน เมื่อเวลามาถึง ทุกสิ่งย่อมบรรลุผล  ท่ามกลางความสงบนิ่ง

การประยุกต์ใช้ “เต้าเต๋อจิง” คือการปลุกพลังในตนให้ตื่น เพราะจิตแท้ในตนนั้นเข้มแข็ง จึงไม่จำเป็นต้องพึ่งพาจากภายนอก แม้หนทางข้างหน้าสว่างไสว แต่ก็เต็มไปด้วยทางที่คดเคี้ยวยากลำบาก จึงต้องเร่งรุดในการฝึกตน   ปัญหาที่ถูกผลัดวันประกันพรุ่ง จะไม่หายไปไหน มีแต่จะรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ  แม้การประยุกต์ใช้ “เต้าเต๋อจิง” จะเป็นยาวิเศษในการปกครองโลก แต่จะเห็นผลทันตาหรือไม่ ยังต้องอาศัยยาที่ชักนำตัวหนึ่ง ที่มีชื่อว่า “ความมุ่งมั่นไม่ย่อท้อ”    ในโลกนี้ ไม่มีใครเกิดมาเป็นอริยบุคคลโดยกำเนิด อริยบุคคลล้วนเป็นสามัญชนที่ฝึกตนขึ้นมา ไม่มีสิ่งใดที่ยากเกินไปหากใจพร้อมจะปีนป่ายขึ้นไป กาลเวลานั้นยาวไกล ความยิ่งใหญ่ทั้งหลายที่เกิดขึ้นในโลกนี้  ล้วนเป็นผลลัพธ์จากสมการของเวลา  เมื่อใจปรารถนาจะทำสิ่งหนึ่งให้สำเร็จ ทั้งจักรวาลจะร่วมแรงร่วมใจมาช่วยเหลือเอง

🌹อรุณสวัสดิ์ ผู้ทำคุณงามความดี ดูเหมือนเป็นคนโง่เขลาที่สิ้นเปลืองเวลาและกำลัง แท้จริงแล้ว กลับเป็นวิสัยทัศน์อันกว้างไกล ที่ถูกปลูกฝังลึกลงไปข้างใน โชคลาภและสิริมงคลกำลังให้รางวัลอันงดงามแก่เราอย่างเงียบ ๆ

อาจารย์จ้าวเมี่ยวกว่อ วันที่  9 พฤษภาคม 2568 🌹🌹🌹