สำเนาของ อรุณสวัสดิ์ “เต้าเต๋อจิง”เผยแพร่วันที่ 24 กันยายน 2568

🌹  รู้แจ้งความไร้อัตตา จึงสามารถทำลายสิ่งเดิมๆ แล้วจึงสร้างใหม่ ความทุกข์ถึงขีดสุดแล้วจะพลิกเป็นความสุขสงบ

อาจารย์จ้าวเมี่ยวกว่อ

 คติเตือนใจสุดท้ายของบทนี้คือ “ให้กำเนิดและหล่อเลี้ยงสรรพสิ่ง ให้กำเนิดสรรพสิ่งโดยไม่ถือครอง เกื้อกูลโดยไม่หวังผล  ฟูมฟักให้เติบใหญ่โดยไม่ครอบงำ นี่คือคุณธรรมล้ำลึก”  ใจความสำคัญของประโยคนี้คือ รู้แจ้งความไร้อัตตา จึงสามารถทำลายสิ่งเดิมๆ แล้วจึงสร้างใหม่ ความทุกข์ถึงขีดสุดแล้วจะพลิกเป็นความสุขสงบ  

แก่นแท้ของคุณธรรมล้ำลึก คือ “ไร้อัตตา” แต่มีจุดสำคัญคือ การเข้าใจสัจธรรมจึงหวนคืนสู่เต้า ไม่ใช่การดิ้นรนอย่างสุดแรงเพื่อฝึกให้ “ไร้อัตตา”  แต่คือการรู้สึกว่า “ไม่เคยมีตัวตนอยู่ตั้งแต่แรก”  “ไร้อัตตา” มิใช่ภาวะสูงส่งที่ยากจะเอื้อมถึง แต่คือความจริงที่ดำรงอยู่เสมอมา  หากมองว่า “ไร้อัตตา” คือยอดเขาชูชันที่ต้องปีนขึ้นไป ก็จะเข้าใจผิดหลงคิดว่า “ตัวฉัน” เป็นศัตรูในจินตนาการที่ต้องลบล้าง 

 แท้จริงแล้ว “ตัวฉัน” ไม่เคยมีอยู่จริง สิ่งที่เรายึดไว้แน่นคือภาพลวงที่ปั้นขึ้นจากความรู้สึก ความทรงจำ และการรับรู้  ภาพลวงนี้เปลี่ยนแปลงอยู่ตลอดเวลา แต่เรากลับเชื่อมั่นว่านี่คือ “ตัวฉัน” ที่แท้จริง แล้วทุ่มสุดแรงเพื่อสนองความต้องการ เกื้อกูล และปกป้อง “ตัวฉัน” ที่หลอกลวงนี้  แต่ไม่ว่าเราจะพยายามเพียงใด ภาพลวงนี้ก็ไม่มีวันคงอยู่ถาวรดังนั้น หากมองไม่กระจ่างชัดว่า “ตัวฉัน” ไม่เคยมีอยู่จริง การปฏิบัติธรรมทั้งหมดนี้ก็เป็นเพียงการสร้างฝันซ้อนฝัน และต่อสู้กับเงาลวงที่ไม่มีอยู่จริง

จะ “ให้กำเนิดและหล่อเลี้ยงสรรพสิ่ง” ได้อย่างไร คำตอบคือ ต้องรู้แจ้งว่า “ตัวฉัน” ไม่เคยมีอยู่จริง  มีเพียงการดำรงอยู่ในปัจจุบันขณะ ให้กระบวนการชีวิตหล่อหลอมจิตใจ และใช้จิตนี้ดำรงอยู่บนวิถีเต้า

จะ “ให้กำเนิดสรรพสิ่งโดยไม่ถือครอง” ได้อย่างไร  คำตอบคือ ต้องรู้แจ้งว่า “ตัวฉัน” ไม่เคยมีอยู่จริง  สรรพสิ่งโดยแท้ไร้ตัวตน เมื่อถึงเวลาก็จะรวมตัวเป็นเรื่องเป็นราว เมื่อสลายจะกลายเป็นความว่างเปล่า  สิ่งที่เราวางไม่ลง ก็เพียงเพราะยึดติดกับความคิด หากไร้ “ตัวฉัน” เป็นที่ตั้ง ความคิดก็จะเกิดและดับอย่างอิสระ จิตก็จะไร้พันธนาการ

จะ “เกื้อกูลโดยไม่หวังผล” ได้อย่างไร ต้องรู้แจ้งว่า “ตัวตน” ไม่เคยมีอยู่จริง  ความ “ว่างเปล่า” คือความสมบูรณ์ ไม่ขาดสิ่งใด จึงไม่ต้องแสวงหาที่พึ่งพิงใดๆ  ทุกการกระทำย่อมเกิดจากธรรมชาติแท้ของตน เกิดขึ้นอย่างเป็นไปเอง  นั่นคือ “อิสระ” แท้จริง

จะ “ฟูมฟักเติบใหญ่โดยไม่ครอบงำ” ได้อย่างไร คำตอบคือ  ต้องรู้แจ้งว่า “ตัวฉัน” ไม่เคยมีอยู่จริง เมื่อไร้ความอยากจาก “ตัวฉัน” การควบคุมจะกลายเป็นการตระหนักรู้ และความตระหนักรู้นี้เองที่จะนำเราไปพบหนทางและกลับคืนสู่ความจริงแท้  

การเรียนรู้และการประยุกต์ใช้ “เต้าเต๋อจิง” ในทุกขั้นตอน ล้วนเปี่ยมด้วยความกลมกลืนและอบอุ่น การคืนสู่ความไร้อัตตา ไม่ใช่การมอง “ตัวฉัน” เป็นศัตรู  “ตัวฉัน” นี้ เป็นทั้งโล่ปกป้องความเปราะบางของเรา และยังเป็นป้ายบอกทางกลับสู่บ้านเกิดของเรา จงสังเกต เข้าใจ ให้อภัย และอดทนให้มากขึ้น แม้ในยามที่ต้องเผชิญกับ “ตัวฉัน”  จะมีทั้งความเจ็บปวดและการต่อต้าน แต่ตราบใดที่ยอมรับตัวตนที่แท้จริงได้ การเยียวยาก็จะเกิดขึ้น และสิ่งที่จะตามมาคือการเปลี่ยนแปลงอย่างแท้จริง

กระบวนการเรียนรู้และประยุกต์ใช้ "เต้าเต๋อจิง" ในทุกขั้นตอน ล้วนเปี่ยมด้วยความกลมกลืนและความอบอุ่น  การรู้แจ้งสัจธรรมจึงหวนคืนสู่เต้า ไม่ใช่การฝึกฝน “ไร้ตัวฉัน” อย่างกระเสือกกระสน แต่คือการรับรู้ได้ว่า “ตัวฉัน” ไม่เคยมีอยู่จริง ไร้อัตตาก็คือเต้า และเมื่อไร้อัตตา ไม่ว่าทำสิ่งใด สิ่งนั้นก็เป็นคุณธรรมแท้  เพียงสร้างการตระหนักรู้นี้ขึ้นมาใหม่ แล้วนำไปสัมผัสรู้และสังเกตเห็นในชีวิตจริง ฝึกฝนจากความจงใจจนกลายเป็นความเคยชินอย่างเป็นธรรมชาติ  นั่นแหละคือการฝึกปฏิบัติที่แท้จริง

บนเส้นทางชีวิต ไม่มีผู้ประสบความสำเร็จยิ่งใหญ่คนใดที่ทำได้ด้วยการลอกเลียนแบบผู้อื่น  มนุษย์จะกลายเป็นเต้าของตนเองได้ ก็ด้วยการเดินในเส้นทางของตนเท่านั้น  จงรู้สึกขอบคุณตนเอง ยอมรับตนเองด้วยความปีติ และตระหนักรู้จิตตน โดยการลงแรงฝึกฝนที่จิต  เมื่อพลังของ “ความว่างไร้” เติบโตขึ้น ทุกสิ่งในชีวิตก็จะเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง

🌹อรุณสวัสดิ์   ชีวิตมีไว้ มิใช่ให้ใช้อย่างรีบเร่งร้อนรน แต่จะต้องไปสัมผัสถึงความรู้สึกในขณะที่เดินทาง เมื่อยืนตระหง่านอยู่ท่ามกลางหุบเขาและท้องนภา สงบนิ่งคือกระจกสะท้อนใจของฉัน  เมื่อยืนตระหง่านอยู่ท่ามกลางผลได้ผลเสีย เพียงมีหนึ่งจิตแห่งความดีงาม ก็เพียงพอจะสร้างความสุขได้ยาวนาน  เมื่อยืนตระหง่านอยู่ท่ามกลางสายน้ำและขุนเขา เรามักจะได้พบกับตัวตนที่แท้จริงของเราเอง 

อาจารย์จ้าวเมี่ยวกว่อ วันที่ 8 สิงหาคม  2568 🌹🌹🌹