สำเนาของ อรุณสวัสดิ์ “เต้าเต๋อจิง”เผยแพร่วันที่ 22 สิงหาคม 2568

🌹   หากภายในดุจอริยบุคคล ภายนอกดุจราชา ทุกสิ่งจึงดำเนินดั่งใจ

  มีเพียงความยืดหยุ่นอย่างพอเหมาะ จึงจะเติบโตได้อย่างยั่งยืน

อาจารย์จ้าวเมี่ยวกว่อ

 บทนี้มีข้อเตือนสติ 3 ข้อ ดังนี้   ข้อเตือนสติข้อแรก  “เติมจนล้นปรี่  มิสู้เติมให้พอดี  มีดคมแหลมปลาย คงคมได้ไม่นาน” ใจความสำคัญของประโยคนี้คือ ผู้โลภย่อมไขว่คว้าจนเต็ม ผู้แหลมคมชอบอวดเก่ง แต่มีเพียงรู้จักยืดหยุ่นอย่างพอเหมาะ จึงเติบโตได้อย่างต่อเนื่อง

ข้อ1. เหลือที่ว่างในนาจิต เมล็ดพันธุ์แห่งเต้าจะหยั่งรากเองโดยไม่ต้องเร่งรัด

 “เต้าเต๋อจิง” บทที่ 16 กล่าวว่า “เข้าถึงสุดขั้วแห่งความว่างเปล่า รักษาความสงบนิ่งไว้” ทุกคนล้วนมีเต้าในใจ เพียงเพราะยึดติดมากเกินไป แสงภายในจึงดับมืด ความยึดติดคือภาพลวงของความเห็นแก่ตัว ความเห็นแก่ตัวมีใจคับแคบดั่งรูเข็ม ดังนั้น ปัญหาเพียงเล็กน้อยก็จะกลายเป็นกำแพงใหญ่ขวางทาง เมื่อเว้นที่ว่างเพื่อผู้อื่น วิสัยทัศน์จะเปิดกว้าง ความทุกข์กังวลจะคลี่คลายโดยปริยาย 

หัวใจสำคัญของ “เติมจนล้นปรี่” ไม่ได้อยู่ที่การเติม แต่คือการไม่ทำให้ล้นต่างหาก คือการมีทั้งศักยภาพในการไขว่คว้า อีกทั้งยังรู้จักข่มใจไม่โลภ นี่แหละคือการเกื้อกูลผู้อื่น  และคือการเดินตามวิถีเต้า การเปลี่ยนจากเห็นแก่ตัวไปสู่การเห็นแก่ผู้อื่น คือการเปลี่ยนแปลงภายในจิต เมื่อเว้นที่ว่างในจิตเพื่อผู้อื่น เมล็ดพันธุ์แห่งเต้าจะหยั่งรากเองโดยไม่ต้องเร่งรัด

ข้อ 2. กล่อมเกลาความแหลมคมของตน กรรมเวรจะคลี่คลายอย่าง

กลมกลืนด้วยตัวเอง

“มีดคมแหลมปลาย คงคมได้ไม่นาน ” แสดงถึงมนุษย์ล้วนมีความเข้มแข็งในตน และยังสามารถป้องกันตน ประโยคนี้ไม่มีผิดหรือถูก หากแต่ต้องมีความพอดิบพอดี ทำสิ่งใดอย่าเร่งร้อน จงทำจิตให้สงบนิ่งมั่นคง และอยู่กับปัจจุบันขณะ

“เต้าเต๋อจิง” บทที่ 47 กล่าวว่า “อริยบุคคลไม่ต้องออกเดินทางก็รู้ได้ ไม่ต้องมองเห็นก็รู้มูลเหตุ ไม่กระทำเหิมเกริมกลับสัมฤทธิ์ผล” เมื่อตื่นรู้ ย่อมเห็นกฎเกณฑ์ท่ามกลางความวุ่นวาย ดังนั้นจึงไม่ต้องเดินทางก็รู้ได้ ย่อมเข้าใจกฎแห่งกรรมที่ปรากฏภายนอก ดังนั้น จึงไม่ต้องมองเห็นก็รู้มูลเหตุ ย่อมละวางความอยากส่วนตน ควบคุมตนและช่วยเหลือผู้อื่น ดังนั้น จึงไม่แสวงหากลับสัมฤทธิ์ผล การตื่นรู้ คือกุญแจสำคัญในการกล่อมเกลาความแหลมคมของตน ย้อนมองภายในตนจะช่วยให้จิตสงบ และมองหาทางออกได้ดียิ่งขึ้น เมื่อเราวางท่าทีอย่างอ่อนโยนและดำเนินตามวิถีเต้า กฎแห่งกรรมจะคลี่คลายอย่างกลมกลืน ชีวิตจะไหลลื่นอย่างสงบสุข

ชีวิตจะดำรงไปอย่างยั่งยืนได้ด้วยการเปลี่ยนแปลงที่อ่อนโยน หากทุ่มเทสู้สุดชีวิตจนเกินเลย ตามหลักแล้วมักจะไม่ยืนยาว ดังนั้น ต้องรู้จักยืดหยุ่นอย่างพอเหมาะ เมื่อมือซ้ายคว้ามาได้ มือขวาก็วางลงได้เช่นกัน ดาบที่แหลมคมต้องเก็บไว้ในฝัก ฐานจิตต้องเปิดให้กว้าง การมีชีวิตในโลกนี้ ความทุกข์ส่วนใหญ่มาจากตนเองเป็นผู้สร้าง หากมีจิตมั่นคง  ย่อมปลงในทุกสิ่ง จิตจึงโปร่งใส ชีวิตจึงจะเป็นอิสระและสงบร่มเย็น

🌹อรุณสวัสดิ์  อย่าได้ด้อยค่าความสามารถของตน คุณงามความดีทั้งปวงในโลกนี้   ไม่มีสิ่งใดที่ 

“ทำไม่สำเร็จ” และไม่มีผู้ใดในโลกนี้ที่ไร้ความสามารถ มีแต่ “ไม่ยินยอมทำ” เท่านั้นเอง

อาจารย์จ้าวเมี่ยวกว่อ วันที่ 7 กรกฎาคม 2568 🌹🌹🌹