สำเนาของ อรุณสวัสดิ์ “เต้าเต๋อจิง”เผยแพร่วันที่ 22 พฤษภาคม 2568

🌹บำรุงรากชีวิตให้ดี จึงรักษา​แก่นแท้ของชีวิตได้อย่างมั่นคง

อาจารย์จ้าวเมี่ยวกว่อ

ข้อเตือนสติ 2 “ประตู​แห่ง​มารดา​มหัศจรรย์​นี้​  คือ​มูล​ราก​ฟ้า​ดิน”​  ประเด็นสำคัญ​อยู่ที่ต้นไม้สูงตระหง่านย่อมหยั่งรากลึก บำรุงรากชีวิตให้ดี จึงรักษา​แก่นแท้ของชีวิตได้อย่างมั่นคง

"ประตูแห่งมารดา​มหัศจรรย์” คือช่องทางสื่อสารระหว่างเต้ากับสรรพสิ่ง ประตูเปิดได้สองทาง  ภายนอกคือการเกิดและดับ ภายในคือความนิรันดร์ ภายนอกคือความอึกทึกครึกโครม​ของแสงสีเสียง  ภายในคือความลี้ลับมหัศจรรย์​ของความเป็นเทพ ประตูจะเปิดทางไหนขึ้นอยู่กับการเลือกสรรของตน ผู้ใดที่หันออกข้างนอกย่อมจมอยู่ในความหลงระเริง เหมือนแมลงเม่าบินเข้ากองไฟ มีแต่จะห่างเหินจากเต้า ส่วนผู้หันเข้าข้างใน เป็นผู้มีสติ ดั่งหยดน้ำไหลรวมสู่ทะเล ย่อมมีพลังชีวิตล้ำลึก

"ประตูแห่งมารดา​มหัศจรรย์” ลักษณะของประตูนี้ ไร้กุญแจ จึงมองไม่เห็นด้วยสายตา ทว่าประตูบานนี้เปิดอยู่เสมอ แต่ต้องมีจิตใสสะอาดจึงผ่านได้ ดังนั้น การเดินเข้าสู่ประตูนี้และสื่อเชื่อมรากของฟ้าดินได้ สำคัญอยู่ที่ "จิตผ่องใส ลดกิเลส​"  คำว่า “ผ่องใส” คือการล้างจิตที่แปดเปื้อนให้สะอาด คำว่า “ลดกิเลส” คือการลดความโลภที่อำพรางความจริงเอาไว้ กฎของฟ้าดินคือ "มักน้อยได้มาก โลภมากลาภหาย" เมื่อจิตใสสะอาดดั่งกระจกเงา ย่อมเห็นความจริงที่สะท้อนออกมา  เมื่อการทำดีโดยไร้ร่องรอย ย่อมสร้างสรรค์​สิ่งใหม่ ๆ ขึ้นมาได้

ทุกคนล้วนมีพลังสร้างสรรค์​ของชีวิต แต่น้ำจะไหลเชี่ยวก็ต่อเมื่อต้นน้ำไม่เหือดแห้ง ฝีมือในการบำรุง “รากแห่งฟ้าดิน”  ต้องอาศัยศิลปะในการ "ยึดกฎเกณฑ์​ของอดีตกาลมาใช้กับเหตุการณ์​ที่เปลี่ยนแปลง​ในปัจจุบัน" คำว่า "ยึดกฎเกณฑ์​ของอดีตกาล" คือการยึดวิถีอู๋เหวยของเต้าที่ไม่เคยเปลี่ยนแปลง  คำว่า "เปลี่ยนแปลง" คือสิ่งที่เปลี่ยนแปลงของภายนอกในทุกขณะ​   เต้าไม่เอ่ยปาก คนดีไม่แก้ต่าง การเชื่อมรากของฟ้าดิน คือการฝึกความสงบนิ่งและมั่นคง ดังนั้น เมื่อถูกนินทา วิพากษ์วิจารณ์​ก็ไม่โกรธ ปล่อยให้ลมเย็นพัดผ่านเชิงเขา เมื่อเผชิญกับความเปลี่ยนแปลงก็ไม่สะทกสะท้าน ดั่งต้นสนพันปีที่ยืนตระหง่านบนผาชัน นี่ไม่ใช่เป็นการปลงต่อทุกสิ่งที่ผ่านเข้ามา  แต่คือความสงบอันสง่างามหลังการรู้แจ้งต่างหาก

รากมักอยู่ในสิ่งที่ไร้รูป “เต้าเต๋อจิง” บทที่ 32 กล่าวว่า "อันเต้านั้น ดำรงอยู่ทั่วทุกสารทิศ​ ดั่งน้ำจากหุบห้วยไหลสู่ทะเลตามธรรมชาติ”  เต้านั้นลึกล้ำเกินหยั่งถึง และเล็กสุดเล็กจนมิอาจสัมผัสได้ แต่เต้ากลับปั้นภูเขา รวบรวมแม่น้ำได้ ดังนั้น เต้า สำหรับชาวโลก คือแหล่งกำเนิด เป็นรากเหง้า  เป็นบ้านที่ไม่ล้อมรั้ว หลักการนี้เปรียบเสมือนสามัญชน ถึงแม้ต่ำต้อยแต่สามารถแบกรับหรือโค่นล้มอำนาจได้ การดูแลรากชีวิตของตนนั้นไม่ยาก เพียงละทิ้งจิตแบ่งแยก ปฏิบัติต่อทุกคนอย่างเท่าเทียม ทำทุกอย่างด้วยจิตที่ดีงาม รากแห่งฟ้าดินอยู่ในคุณสมบัติ​ขั้นเทพของเรานี่เอง

การเพาะปลูกชีวิตที่ล้ำลึกที่สุดอยู่ในที่ไม่มีใครเห็น ความสำเร็จยิ่งใหญ่ที่สุดอยู่ในสิ่งธรรมดา เพราะชีวิตนี้มีไว้ ไม่ใช่เพื่อจารึกชื่อเสียงเรียงนาม  แต่เพื่อให้ชีวิตในทุกขณะร่วมสั่นสะเทือนกับเต้า ดังนั้น การฝึกฝน​อยู่ที่ปัจจุบันขณะ​  ลดความฟุ้งซ่านปรุงแต่งสักหนึ่งส่วน ก็จะเพิ่มความสงบได้ส่วนหนึ่ง บ่มเพาะคุณธรรมหนึ่งส่วน ก็จะเปล่งแสงส่วนหนึ่ง หากสื่อเชื่อมรากชีวิตได้สักสิบส่วน ไม่ว่าความเป็นหรือความตาย ล้วนได้กลายเป็นเต้าโดยสิ้นเชิง

ดังนั้น มีเพียงการบำรุงรากชีวิตเท่านั้น จึงรักษา​แก่นแท้ของชีวิตได้อย่างมั่นคง รากที่ฝังลึก ลมฝนก็มิอาจโค่นล้ม  จิตที่มั่นคง กาลเวลามิอาจพรากแสงอันสว่างไสวของเราได้

🌹อรุณสวัสดิ์  ความคิดแวบแรกของความเมตตา สรรพสิ่งล้วนก่อคุณงามความดี  ความคิดผุดขึ้นแวบแรก ก็พบเห็นข้อบกพร่องของคนอื่น จึงเป็นข้อบกพร่องอันยิ่งใหญ่ของตน  ความคิดผุดขึ้นแวบแรก ก็พบเห็นความดีงามของผู้อื่น จึงเป็นความดีงามของตน

อาจารย์จ้าวเมี่ยวกว่อ 🌹🌹🌹