สำเนาของ อรุณสวัสดิ์ “เต้าเต๋อจิง”เผยแพร่วันที่ 22 ธันวาคม 2568

🌹สถานฝึกฝนชีวิต คือการเรียนรู้ในการรู้จักตน ปรองดองตน

 และทำตนให้สงบ

อาจารย์จ้าวเมี่ยวกว่อ

ในบทนี้มีคติเตือนใจอยู่ 3 ข้อ คือ คติเตือนใจ 1 กล่าวว่า “การถูกโปรดปรานหรือเหยียดหยาม ย่อมทำให้หวั่นไหว สนใจมหาภัยดุจสนใจร่างกายตน  อะไรคือ เมื่อถูกโปรดปรานหรือเหยียดหยาม ทำให้หวั่นไหว การถูกโปรดปรานเป็นสิ่งที่ต่ำช้า เมื่อได้รับก็วิตกกังวล เมื่อสูญเสียก็หวาดหวั่น  นี่แหละ คือการถูกโปรดปรานหรือเหยียดหยามย่อมทำให้หวั่นไหว” ใจความสำคัญคือ ชีวิตคือการฝึกฝนให้รู้จักตน ปรองดองกับตน และทำตนให้สงบ

ชีวิตเป็นเพียงสนามฝึกฝนเพื่อเรียนรู้ เมื่อมาตัวเปล่า กลับไปก็ตัวเปล่าเช่นกัน  ผลได้หรือเสียเป็นเพียงฉากหนึ่งของละครชีวิตเท่านั้น ยามสำเร็จ ก็ยังต้องอ่อนน้อมถ่อมตนและปรองดองสมานฉันท์ ยามล้มเหลว ก็จงฝึกฝนตนอย่างวิริยะอุตสาหะ หากดวงจิตสว่างไสว ทุกสิ่งที่เกิดย่อมเป็นประโยชน์  ถ้าไม่สามารถข้ามพ้นความยึดติดใน “ผลได้หรือเสียและการสรรเสริญหรือนินทา”  ก็ยากที่จะทำสิ่งใดให้สำเร็จได้ในโลกนี้

การฝึกฝน “การถูกโปรดปรานหรือเหยียดหยาม ทำให้หวั่นไหว” ต้องอาศัยระดับจิตที่สูงขึ้นเพื่อขยายขอบเขตแห่งการให้อภัย บทที่ 26 กล่าวว่า “เหตุใดเจ้าแห่งหมื่นรถม้า กลับปกครองด้วยความเบา”  คนที่จิตสูงส่ง ย่อมไม่พัวพันอยู่กับผลได้ผลเสีย ซึ่งจะส่งผลให้มีจิตคับแคบ ดังเช่นลมบนยอดเขาที่ไม่ติดพันกับฝุ่นควันในหุบเหว ระดับจิตวิญญาณที่สูงดังภูผาได้มากเท่าใด จะตัดสินขอบเขตแห่งการให้อภัยได้กว้างเท่านั้น ดังนั้น สภาวธรรมจิตจะกำหนดสภาพแวดล้อม

ผู้ที่ตั้งใจเติบโต ย่อมไม่หวั่นไหวต่อคำวิพากษ์วิจารณ์ของคนอื่น ผู้ที่ทุ่มเทอย่างสุดกำลัง ย่อมไม่โกรธเสียงนกเสียงกาที่รุมล้อมเขา ยิ่งใจจดจ่ออยู่กับการพัฒนาตนเอง จิตวิญญาณก็ยิ่งสูงส่ง และยิ่งไม่หวั่นไหวเพียงแค่มีสิ่งเล็กน้อยมากระทบ

โลกแห่งมายานี้ดุจความฝัน เราทุกคนเป็นเพียงผู้เดินทางผ่าน  สิ่งต่างๆ มีไว้ให้เรียนรู้ ไม่ใช่ให้ควบคุม จึงไม่จำเป็นต้องอธิบายให้ตนเองเข้าใจ เพียงแค่รู้จักตนก็พอ ความมั่นคงที่สุดในชีวิต ไม่ได้มาจากการถูกโปรดปรานหรือได้รับการคุ้มครองจากผู้อื่น แต่มาจากการรู้ตนอย่างกระจ่างชัด ยอมรับทุกสิ่งอย่างเปิดใจ และมั่นใจในเส้นทางที่ย่างก้าว

การฝึกฝน ไม่ใช่เพียงเพื่อแสวงหาความสุข แต่เพื่อบรรลุเป้าหมายอันมีประสิทธิผลมากที่สุด นั่นคือ การแสวงหาความสงบอันล้ำลึก อารมณ์ความรู้สึกคือผู้สื่อสารของจิตภายใน จงฟังให้เข้าใจ แล้วอำลาผู้สื่อสารอย่างอ่อนโยน การรักษาความสงบภายในคือการฝึกฝนอย่างแท้จริง จงกล้าที่จะเป็นตัวของตัวเองเถิด เพราะแท้จริงแล้ว ไม่มีผู้ชมมากมายอย่างที่คิด การฝึกฝนหลอมหล่อนี้ คือการรู้จักตน ปรองดองตน และทำตนให้สงบนั่นเอง

อาจารย์จ้าวเมี่ยวกว่อ อรุณสวัสดิ์เต้าเต๋อจิง 22 ธันวาคม 2568 🌹🌹🌹