สำเนาของ อรุณสวัสดิ์ “เต้าเต๋อจิง”เผยแพร่วันที่ 22 ตุลาคม 2568

🌹  ใช้พลังแห่ง “มีกับไม่มีก่อเกิดซึ่งกันและกัน” เป็นยานพาหนะนำชีวิต

ข้ามทะเลแห่งโลกีย์

อาจารย์จ้าวเมี่ยวกว่อ

ความเข้าใจผิดประการที่สองของ “มีอำนวยความสะดวก ไม่มีก่อบทบาทนั่นเอง”

 คือการให้ความสำคัญกับ “ไม่มี” จนเกินไป จนมองข้ามคุณค่าของ “มี”

1.  เมื่อเกิดการแบ่งแยก ย่อมไม่สอดคล้องกับเต้า

 “เต้าเต๋อจิง” บทที่ 1 ชี้ชัดว่า “ไม่มี คือต้นกำเนิดของฟ้าดิน มีคือมารดาของสรรพสิ่ง มีกับไม่มีนี้ มาจากแหล่งเดียวกัน แต่มีนามต่างกัน ล้วนเรียกว่าความล้ำลึก” มีกับไม่มี ดำรงอยู่ร่วมกันอย่างเสมอภาค และร่วมกันพัฒนาเต้ายิ่งใหญ่  หาก “มีกับไม่มี” เกิดความเหลื่อมล้ำและแตกแยก เมื่อความคิดผุดขึ้น ก็จะตามด้วยอารมณ์ความรู้สึกที่ว้าวุ่น เวลานั้น หากไม่เฝ้ามองสภาวะภายในของตนให้ดี ความเข้าใจที่บิดเบี้ยวจะนำไปสู่การเบี่ยงเบนของทิศทางชีวิต

2.  การพูดจาเพ้อเจ้อ ทำให้ประเทศพินาศ การปฏิบัติเต้าย่อมต้องอาศัย “มี”     

ในการปฏิบัติจริง

 “เต้าเต๋อจิง” บทที่ 64 กล่าวว่า “การเดินทางไกลพันลี้ เริ่มจากก้าวแรก”  อย่าดูถูกการสะสมประสบการณ์ในชีวิตจริง อย่าละเลยความสำคัญของการเรียนรู้ และอย่าทอดทิ้งความวิริยะอุตสาหะในหน้าที่การงาน ทุกย่างก้าวที่เดินล้วนอยู่ในสภาวะ “มี” ที่แท้จริง นี่คือการแบกรับรากฐานของอุดมการณ์และความฝัน  พูดเพ้อเจ้อย่อมก่อความเสียหายแก่บ้านเมือง เต้าอันยิ่งใหญ่ทำประโยชน์เพื่อสรรพสิ่งทั่วโลก ย่อมต้องอาศัยการปฏิบัติของ “มี” ให้เป็นรูปธรรม

การปฏิบัติธรรมก็เช่นเดียวกัน บนเส้นทางนี้ อย่าดูแคลนความสำคัญของ “บทเรียน”

แต่ก็ไม่ควรยึดติดรูปแบบของสิ่งนั้นจนเกินไป  รากฐานของแต่ละคนแตกต่างกันไป สุดท้าย จึงต้องเดินบนเส้นทางของตนเอง และกลายเป็นตนเองที่มีเต้า  จุดประสงค์ของบทเรียนคือการค้นหาเส้นทางหวนสู่จิตตน  สิ่งใดที่ทำแล้วเหนื่อยใจ ส่วนมากมาจากการฝืนบังคับตน  เมื่อทำสิ่งที่ตนรักก็จะไม่รู้สึกเหน็ดเหนื่อย มีแต่ความความปีติสุข หากพบเส้นทางนั้นแล้ว นั่นคือวิถีที่เหมาะกับตนเอง

การปฏิบัติธรรม ไม่ใช่แสวงหาจากภายนอก แต่เป็นการพินิจใจตน แม้ทำการบ้านมามาก

เพียงใด หากเข้าไม่ถึงจิต ก็ต้องตระหนักรู้และปรับปรุงตน  หากทำสิ่งใดได้อย่างสงบมั่นคง ให้ทำอย่างตั้งใจ หากดื่มด่ำอยู่กับการรับใช้บริการผู้อื่น ก็จงทำด้วยความจริงใจ  ถือเรื่องราวหรือเหตุการณ์นั้นเป็นครูที่ดี เพราะทุกอย่างล้วนมีปัญญาอยู่ในนั้น  แท้จริงแล้ว เพื่อให้เข้าลึกถึงจิต ก็จงอย่าละความพยายาม ความพยายามนั้นเองก็คือเดินเข้าสู่จิตแท้นั่นเอง  คุณค่าของการฝึกปฏิบัติอยู่ที่การฝึกใจ หากถามใจตนในทุกสิ่ง ชีวิตก็จะสงบร่มเย็นได้เอง 

“มี” เปรียบเสมือนนาวา “ไม่มี” คือพวงมาลัย มีเพียงพลังของ “มีอำนวยความสะดวก ไม่มีก่อบทบาทนั่นเอง” ได้รวมเป็นหนึ่งเดียวเท่านั้น จึงช่วยให้เราก้าวข้ามโลกีย์ มุ่งสู่การหลุดพ้นได้

🌹อรุณสวัสดิ์ คนเรามีเพียงอยู่ในความสงบนิ่งเท่านั้น โชคจึงจะผันมาเป็นความโชคดี ยิ่งสงบนิ่งได้ฉันใด คลื่นความถี่ของสนามแม่เหล็กก็ยิ่งสูงมากขึ้นฉันนั้น การฝึกฝนหลอมหล่อที่แท้จริง คือการทำตนเองให้สงบนิ่ง กลมเกลียวปรองดอง และรักษาความเป็นกลางให้มากยิ่งขึ้น ยกระดับพลังสนามแม่เหล็กให้สูงขึ้น พลังอันดีงามจึงไหลเวียนไปสู่จุดนั้น และประคองให้อยู่ในสภาวะเช่นนี้ สิ่งดีงามจึงจะหลั่งไหลเข้ามา 

อาจารย์จ้าวเมี่ยวกว่อ วันที่ 6 กันยายน 2568 🌹🌹🌹