สำเนาของ อรุณสวัสดิ์ “เต้าเต๋อจิง”เผยแพร่วันที่ 21 มิถุนายน 2569

🌹 พลังของมนุษย์แปรผันตรงกับการปล่อยวาง

อาจารย์จ้าวเมี่ยวกว่อ

เมื่อไม่ถูกกิเลสรบกวน จึงจะสามารถแบกรับภารกิจและทำหน้าที่ที่สวรรค์ลิขิตให้สมบูรณ์ได้

เนื้อหาของบทนี้มีคติเตือนใจ 3 ข้อ  คติเตือนใจข้อที่ 1  “ละทิ้งปัญญาหลักแหลม ละเลยความรอบรู้ ประชาชนจึงได้ประโยชน์ร้อยเท่าพันทวี”  แก่นแท้ของประโยคนี้คือ เมื่อไม่ถูกรบกวนด้วยความอยาก จึงจะสามารถรับภารกิจชีวิตและเติมเต็มลิขิตของฟ้าได้สมบูรณ์

บทที่ 39 กล่าวว่า “ดังนั้น เกียรติสูงสุดกลับไม่มีการยกย่องสรรเสริญ ไม่ขอเป็นหยกงาม แต่เป็นศิลาที่เปี่ยมค่า”  การยอมรับที่ยิ่งใหญ่ที่สุดคือไม่มีคำชื่นชมใดๆ  การเกื้อหนุนที่สูงที่สุดคือช่วยผู้อื่นโดยไม่มีใครทันสังเกต  อริยบุคคลไม่เลือกเป็นหยกที่เปล่งประกาย แต่ยินดีเป็นหินปูทางให้ผู้อื่น หัวใจสำคัญของการฝึก “ละทิ้งปัญญาหลักแหลม ละเลยความรอบรู้” อยู่ที่ “การยกย่องสรรเสริญ”   

หากตีความคำว่า “ยกย่องสรรเสริญ” ว่าเป็น “ชื่อเสียง” ก็ต้องใช้ใจที่ไม่ยึดติดในชื่อเสียงเรียงนามเพื่อฝึก “ละทิ้งปัญญา และละเลยความรอบรู้”  

บทที่ 32 กล่าวว่า “เต้าตลอดกาลไร้นาม และเรียบง่าย ถึงแม้เล็กจนมองไม่เห็น แต่ไม่มีผู้ใดอยู่เหนือเต้าได้” การฝึก “ไร้นาม” เปรียบเสมือนการสร้างคุณธรรมที่ดูเหมือนขโมย ตั้งใจทำทุกสิ่งที่อยู่ในมือให้ดีที่สุด จากนั้น เมื่อทำแล้วก็ปล่อยวาง ไม่คอยกังวลต่อคำวิจารณ์จากภายนอก และไม่ใช้การทำความดีเพื่อแลกชื่อเสียง  เมื่อใจไม่วิ่งออกสู่ภายนอก พลังชี่ก็จะรวมเป็นหนึ่ง

 “การยกย่องสรรเสริญ” ยังมีความหมายว่า “รถหรือพาหนะ” ซึ่งสื่อถึงการใช้ปัญญาแห่งการเกื้อกูลผู้อื่นเป็นพาหนะเพื่อฝึกฝน “ละทิ้งปัญญาหลักแหลม ละเลยความรอบรู้” 

บทที่ 61 กล่าวว่า “มหาประเทศเปรียบเสมือนปลายน้ำที่อยู่ต่ำ เป็นที่บรรจบของสายน้ำ จึงเป็นมารดาของโลก”  ยิ่งมีความสามารถมากเท่าใด ก็ยิ่งต้องวางตนต่ำเท่านั้น แผ่นดินที่อยู่ต่ำสุดจึงกลายเป็นทะเล ผู้ที่ถ่อมตนที่สุดจึงกลายเป็นผู้นำ  เมื่อสามารถใช้ใจที่ไร้ความเห็นแก่ตัวเกื้อหนุนสรรพชีวิต ความรักอันไร้ขอบเขตจะก่อให้เกิดการสร้างสรรค์อันไร้ขีดจำกัด  ในเวลานั้น เมื่อไม่มี “ตัวฉัน” ขวางทาง ความเป็นสิริมงคลจะเข้ามา และปัญญาแจ่มกระจ่างขึ้นในทันที

เมื่อจิตเดิมแท้ช่วยให้ผู้คนมากมายประสบความสำเร็จ ภารกิจของตนก็จะปลุกศักยภาพออกมาอย่างเต็มที่

ในชีวิต สิ่งที่ทำร้ายชีวิตมากที่สุดคือความโลภ เมื่อความอยากไม่มีวันเต็ม จิตวิญญาณก็จะแตกกระเจิง  เมื่อความยึดติดพันธนาการตน ภารกิจชีวิตก็ยากจะสำเร็จ  การฝึก “ละทิ้งปัญญาหลักแหลม และละเลยความรอบรู้”  ทำให้ความโลภรู้จักหยุด เมื่อรู้จักพออยู่เสมอ จึงเกิดความมั่งคั่งที่แท้จริง  การฝึก “ละทิ้งปัญญาหลักแหลม และละเลยความรอบรู้” ทำให้ความผูกพันระหว่างผู้คนไม่ถูกบิดเบือน กลับคืนสู่จิตเดิมแท้ จึงเกิดความเมตตากตัญญู  ชีวิตนี้มีขีดจำกัด มีเพียงการตัดความฟุ้งซ่านเพ้อฝันและดับความโลภเท่านั้น จึงจะสามารถฟังเสียงเรียกจากภาย

ในใจได้อย่างสงบ และออกไปแบกรับภารกิจ และเติมเต็มชะตาที่ฟ้าประทานให้สมบูรณ์

อาจารย์จ้าวเมี่ยวกว่อ อรุณสวัสดิ์เต้าเต๋อจิง 21 มิถุนายน 2569 🌹🌹🌹