สำเนาของ อรุณสวัสดิ์ “เต้าเต๋อจิง”เผยแพร่วันที่ 22 มิถุนายน 2568

🌹ผู้ไร้อัตตาร่วมทางกับเต้า ผู้สอดคล้องกับเต้าย่อมตัวตายแต่ความดีอยู่ อาจารย์จ้าวเมี่ยวกว่อ

ผู้ไร้อัตตาย่อมมีรากเดียวกับฟ้าดิน ผู้สอดคล้องกับเต้าย่อมยั่งยืนร่วมกับสรรพชีวิต

บทนี้มีข้อเตือนสติ 3 ข้อ ดังนี้ ข้อเตือนสติ 1 "ฟ้าดินยืนยง ฟ้าดินอยู่ยืนยงได้ เพราะไม่อยู่เพื่อตนเอง จึงอยู่ยั่งยืน"  ใจความสำคัญอยู่ที่ ผู้ไร้อัตตาย่อมมีรากเดียวกับฟ้าดิน ผู้สอดคล้องกับเต้าย่อมยั่งยืนร่วมกับสรรพชีวิต   “ฟ้าดินยืนยง” คือความปรารถนาอันงดงาม แต่สี่คำนี้คือกระบวนการที่ต้องตีโจทย์ให้แตก และไม่ไปยึดติดกับความคิดนี้  สิ่งที่เรียกว่า    “ยั่งยืน” มิใช่หมายถึงความอมตะของร่างกาย แต่คือการตื่นรู้ของจิตวิญญาณ ซึ่งมีอยู่  3 สภาวธรรม ดังนี้

1. ผู้ไร้อัตตาย่อมมีรากเดียวกับฟ้าดิน จึงได้รับความสงบสุข

“เต้าเต๋อจิง” บทที่16 กล่าวว่า “เมื่อย้อนสู่แหล่งกำเนิดจึงเรียกว่าสงบนิ่ง เมื่อสงบนิ่งจึงเรียกว่าย้อนสู่สภาวะเดิม”  สรรพชีวิตที่มีลมหายใจเดียวกัน ย่อมมีรากเหง้าเดียวกัน  พืชพรรณมีรากในพื้นดิน มนุษย์มีรากในความเวิ้งว้างว่างเปล่า พืชพรรณไร้อัตตา จึงอยู่ร่วมกับฟ้าดินอย่างกลมกลืนไม่เคยดับสูญ  มนุษย์หากไร้อัตตา ก็สามารถอาศัยความว่างสงบเชื่อมกลับสู่เต้าไปถึงต้นธารแห่งชีวิต  บททดสอบยิ่งใหญ่ในชีวิต มิใช่พายุภายนอก แต่เป็นคลื่นซัดโหมในใจ หากยามวิกฤตยังสงบได้ ยามเรื่องยากมาก็สามารถมั่นคง ยามทุกข์ร้อนยังอดกลั้นได้  เมื่อใจสงบ สรรพสิ่งย่อมสงบตาม  ดังนั้น ชีวิตย่อมได้รับความสงบสุขเอง

2. ผู้ไร้ความเห็นแก่ตัว ย่อมดำรงอยู่ร่วมกับสรรพชีวิต จึงยั่งยืน

บทที่ 23 กล่าวว่า “ผู้สอดคล้องเต้า เต้ายินดีเคียงข้างเขา ผู้มีคุณธรรม คุณธรรมยินดีอยู่ร่วมกับเขา ผู้ทำตัวเสื่อมเสียความสูญเสียย่อมเป็นของเขา”  จักรวาลคือโลกของพลังงาน ฟ้าดินยืนยาวได้เพราะไม่เห็นแก่ตัว ทว่าชีวิตมนุษย์ยากลำบาก ย่อมหนีไม่พ้นการเห็นแก่ตัว  นี่คือผลของการร่วมสั่นสะเทือนในคลื่นความถี่เดียวกัน  สรรพสิ่งในโลก ยิ่งอยากเอาตัวรอดมาก ก็ยิ่งเร่งสู่การทำลายตนเอง มีเพียงการวางความทะยานอยาก เอื้อเฟื้อผู้อื่นให้อบอุ่น กระทำเพื่อความปรองดองของส่วนรวมเท่านั้น จึงจะได้รับผลตอบแทนของความยั่งยืนดั่งฟ้าดิน

3. ผู้สอดคล้องเต้า เพราะสามารถดำเนินตามกฎเกณฑ์ จึงได้ความเป็น            นิรันดร์  “เต้าเต๋อจิง” บทที่ 52 กล่าวว่า “สรรพสิ่งล้วนมาจากต้นกำเนิด อันเป็นมารดาของสรรพสิ่ง”  ชีวิต ต้องรู้ต้นกำเนิดจึงจะเข้าใจปลายทางได้ สรรพสิ่งมีรากกำเนิดของตน ฟ้าดินล้วนกำเนิดจากเต้า เมื่อเราเรียนรู้เต้า ต้องมองให้ทะลุปรุโปร่งว่า เพราะร่างกายมีรูป ย่อมเกิด แก่ เจ็บ ตาย นี่คือกฎธรรมชาติที่เราต้องยอมรับ  แต่ใจแท้ไร้รูป ไม่มีการเกิด ตั้งอยู่ เสื่อมสลาย และสูญหาย นี่คือสัจธรรมที่ต้องรู้ให้แจ่มแจ้ง                

เมื่อความเข้าใจถูกยกระดับ จิตจึงเปิดกว้าง คุณธรรมจึงบ่มเพาะได้งอกงาม   มนุษย์หากเข้าใจว่าตนอยู่ไปเพื่ออะไร ก็จะอดทนต่อทุกสิ่งที่ชีวิตนำมา จากนั้น ไม่ว่าเจออะไร ก็ใช้ความไร้อัตตาหลอมละลายความเห็นแก่ตัว ใช้การสำนึกบุญคุณแทนที่ความขุ่นเคือง นี่คือผลของการได้พัฒนาจิตสำนึกสู่ระดับที่สูง เมื่อสิ่งที่เรียกว่า “ฉัน” ได้เลือนหายไป สภาวะแห่งความเป็นหนึ่งเดียวกับฟ้าและมนุษย์ก็จะอุบัติขึ้น  ขณะนั้น ถึงแม้กายเนื้อจะไม่อาจยืนยง แต่จิตวิญญาณย่อมเป็นนิรันดร์

ดังนั้น ฟ้าดินคือแบบอย่าง ชีวิตมนุษย์ดุจกระจกเงา เพียงเราไปสังเกตุอย่างสงบนิ่ง ก็จะเห็นว่า ผู้จมอยู่ในกิเลสย่อมดิ้นรนดั่งสัตว์ติดกรงตลอดชีวิต ผู้สลัดอัตตาได้ย่อมเป็นอิสระดังมังกรเหาะเหินในท้องนภา  แก่นแท้ของ “ฟ้าดินยืนยง” อยู่ที่การตื่นรู้สามประการ หนึ่ง คือมีรากเดียวกับฟ้าดิน จึงเห็นแจ้งว่าสรรพสิ่งเป็นหนึ่งเดียวกัน สอง คือ เมื่ออยู่ร่วมกับสรรพชีวิต จะสัมผัสได้ถึงพลังงานที่ร่วมสั่นสะเทือน  สาม คือ เดินตามกฎธรรมชาติ จึงอิสระและสมบูรณ์ นี่แหละ คือพลังของการยกระดับการตระหนักรู้

🌹อรุณสวัสดิ์ ผู้ทำคุณงามความดี ดูเหมือนเป็นคนโง่เขลาที่สิ้นเปลืองเวลาและกำลัง แท้จริงแล้ว กลับเป็นวิสัยทัศน์อันกว้างไกล ที่ถูกปลูกฝังลึกลงไปข้างใน โชคลาภและสิริมงคลกำลังให้รางวัลอันงดงามแก่เราอย่างเงียบ ๆ

อาจารย์จ้าวเมี่ยวกว่อ วันที่  7 พฤษภาคม 2568 🌹🌹🌹