สำเนาของ อรุณสวัสดิ์ “เต้าเต๋อจิง”เผยแพร่วันที่ 21 มิถุนายน 2568

🌹หากอยาก “ประสบความสำเร็จ” ต้องรู้จักป้องกัน “ความเห็นแก่ตัว” อาจารย์จ้าวเมี่ยวกว่อ

ปัญญาในประโยค “เพราะไม่เห็นแก่ตัวมิใช่หรือ จึงประสบความสำเร็จ” ได้เปิดเผยกฎแห่งสมดุล นั่นคือ ยิ่งปรารถนาความสำเร็จมากเท่าใด  ยิ่งต้องลดความเห็นแก่ตัวมากเท่านั้น  แต่ในยุคปัจจุบัน ผู้คนมักติดกับดักแห่งความเห็นแก่ตัว เห็นการเสียสละของผู้อื่นเป็นเรื่องสมควรโดยไม่สำนึก เห็นของขวัญจากธรรมชาติเป็นของตายตัว โดยไม่รู้จักตอบแทน

นี่คือการติดอยู่ในกรงของ “การหมิ่นประมาทเต้า” ยิ่งหมิ่นประมาทลึกเพียงใด ก็ยิ่งถูกจองจำมากเท่านั้น  หากต้องการหลุดจากพันธนาการนี้ ต้องทำลายความยึดมั่นในความเห็นแก่ตัวของตน มีสามก้าวสำคัญที่ต้องเดินคือ  ทำลายอัตตา บ่มเพาะคุณธรรมล้ำลึก และหลอมรวมกับเต้า

1. ทำลายอัตตา เปลี่ยนจากผู้ยึดครองสู่ผู้รับผิดชอบ

บทที่ 13 กล่าวว่า “รักโลกใบนี้ดุจรักตนเอง คนทั่วหล้าจึงฝากโลกใบนี้ให้เขาดูแล”

กายนี้คือเครื่องมือรับผิดชอบภารกิจแห่งชีวิต มิใช่เป็นแหล่งฐานของการเสพสุขกิเลส   การดูแลร่างกาย ควรใช้ให้ดีแต่ไม่ยึดติด จึงจะทะนุถนอมได้โดยไม่ลุ่มหลงกายตนจนเกินไป เมื่อเผชิญชีวิต ต้องละความเห็นแก่ตัว จึงจะพบพานมิตรไมตรี สำหรับเรื่องผลได้ผลเสีย ต้องปล่อยวางการหยั่งคำนวณ จึงจะได้โดยไม่ต้องแสวงหา คุณค่าของชีวิตคือ “ความรัก”  ซึ่งหยั่งรากอยู่บนไร้อัตตา จึงสามารถให้ออกไปโดยไม่คำนึงถึงตัวเอง และรับเข้ามาด้วยจิตแห่งการสำนึกบุญคุณ เมื่อมีรัก ชีวิตก็ดุจนาวาที่กางใบแล่นออกไป อาศัยพลังแห่งฟ้าดิน จึงแล่นสู่มหาสมุทรโดยไม่หวั่นไหว

2.   บ่มเพาะคุณธรรมล้ำลึก คือการฝึกฝนสภาวะไร้อัตตาผ่านการเลือกสรร

“เต้าเต๋อจิง” บทที่ 10 กล่าวว่า  “ให้กำเนิดสรรพสิ่งโดยไม่ถือครอง เกื้อกูลโดยไม่หวังผล ฟูมฟักให้เติบใหญ่โดยไม่ครอบงำ นี่คือคุณธรรมล้ำลึก”  คุณธรรมล้ำลึกนั้นไร้รูป หากแต่ส่องสะท้อนความจริงแท้ดั่งกระจกใส ในชีวิต มักต้องเลือกสรรระหว่างผลประโยชน์เฉพาะหน้า กับพรอันยั่งยืนในอนาคต ซึ่งเป็นการปะทะกันระหว่างกิเลสของตน กับคุณธรรมล้ำลึกแห่งฟ้าดิน หากใช้คุณธรรมล้ำลึกเป็นเสาหลัก ก็จะไม่สูญเสียความสงบเพราะมัวไขว่คว้าชื่อเสียงลาภยศ และจะไม่ปิดทางเจริญเติบโตของตนเพราะการยึดมั่นถือมั่นในตนเอง ปัญญาในการเลือกสรร ไม่ใช่การวางแผนแบบแยบยลไร้ที่ติ แต่เป็นการเลือกสรรที่สอดคล้องกับฟ้า สอดคล้องกับคน และสอดคล้องกับจิตตน หากสิ่งใดควรทำ มีใจที่อยากทำ และทำแล้วไม่ขัดกับมโนธรรม ก็จงทำอย่างสุดกำลัง เมื่อคนเราเข้าสู่สภาวะไร้อัตตา ย่อมเหมือนมีเทพคอยเกื้อกูลอยู่เสมอ

3. หลอมรวมกับเต้า  มองเห็นความนิรันดร์ในความธรรมดา

บทที่ 77 กล่าวไว้ว่า  “อริยบุคคลเกื้อกูลโดยไม่หวังผล  สร้างผลงานโดยไม่โอ้อวด” นี่เป็นเพราะ เขา “ไม่ทะเยอทะยานกลับสำเร็จ”   ในธรรมชาติ ดวงอาทิตย์และดวงจันทร์โคจรไป โดยไม่มุ่งอวดแสงของตน  ผู้หลอมรวมกับเต้า ปฏิบัติตามหน้าที่ โดยไม่ตั้งใจอวดผลงาน เพราะเขาเข้าใจว่า ทรัพย์แท้คือความสงบทั้งกายและใจ พลังแท้คือการนำใจคนกลับสู่ความเรียบง่าย นิรันดร์แท้คือเต้าที่ดำรงอย่างยั่งยืน และอารยธรรมได้สืบทอดอย่างยาวนานไม่เสื่อมสูญ

ดังนั้น ผู้หลอมรวมกับเต้า ประหนึ่งฝึกตนให้เหมือนอากาศ แม้มองไม่เห็น แต่ก็ขาดไม่ได้ แม้ดูธรรมดา แต่กลับไม่ธรรมดา ดังนั้น ประโยค “เพราะไม่เห็นแก่ตัวมิใช่หรือ จึงประสบความสำเร็จ” กำลังชี้แนะให้เรา เริ่มต้นด้วยการทำลายอัตตาทิ้งเสีย เปลี่ยนการยึดครองเป็นการแบกรับความรับผิดชอบ ใช้การบ่มเพาะคุณธรรมล้ำลึกเป็นเส้นทาง และเปลี่ยนการคิดเล็กคิดน้อยเป็นการอุทิศตน ใช้การหลอมรวมกับเต้าเป็นปลายทาง หลอมความโดดเด่นของตนให้เป็นการกลมกลืนแสง คลุกเคล้าฝุ่น  เมื่อใดที่ปลดโซ่แห่งอัตตาออกได้ และหลอมรวมเข้าสู่อ้อมอกแห่งฟ้าดิน แม้เดินอยู่ท่ามกลางโลกโลกีย์ แต่เพียงปล่อยวาง ก็เท่ากับได้รับทุกสิ่ง

🌹อรุณสวัสดิ์ ผู้ทำคุณงามความดี ดูเหมือนเป็นคนโง่เขลาที่สิ้นเปลืองเวลาและกำลัง แท้จริงแล้ว กลับเป็นวิสัยทัศน์อันกว้างไกล ที่ถูกปลูกฝังลึกลงไปข้างใน โชคลาภและสิริมงคลกำลังให้รางวัลอันงดงามแก่เราอย่างเงียบ ๆ

อาจารย์จ้าวเมี่ยวกว่อ วันที่  6 พฤษภาคม 2568 🌹🌹🌹