สำเนาของ อรุณสวัสดิ์ “เต้าเต๋อจิง”เผยแพร่วันที่ 21 มกราคม 2569

🌹   จงปกป้องจิตเดิมแท้ของตน ชีวิตจะไม่มีวันออกนอกลู่

นอกทาง  “ไม่มี” คือความลี้ลับอัศจรรย์ของชีวิต

อาจารย์จ้าวเมี่ยวกว่อ

เนื้อหาบทนี้มีคติเตือนใจอยู่ 3 ข้อด้วยกัน คติเตือนใจข้อ1 “จ้องมองแต่มิอาจเห็น เรียกว่าไร้รูป  สดับฟังแต่มิอาจได้ยิน เรียกว่าไร้เสียง คลำดูแต่ไม่พบ เรียกว่าไร้ตัวตน สามสิ่งนี้อยู่เหนือคำพรรณนาใดๆ เพราะรวมเป็นหนึ่งเดียว มิอาจแบ่งแยก”  ประเด็นสำคัญของประโยคนี้คือ เต้าไร้รูป ไร้เสียง ไร้ตัวตน ถ้าหากเราสามารถละรูป ละเสียง ละตัวตนได้ ก็จะหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับเต้า  การบรรลุสู่สภาวะนี้ เราต้องฝึกความเสมอภาคที่ภายใน และฝึกคุณธรรมที่ภายนอก

ข้อ 1.  ฝึกจิตเสมอภาคที่ภายใน

 บทที่ 62 กล่าวว่า “เต้าเป็นสิ่งที่ล้ำลึกของสรรพสิ่ง เป็นสมบัติล้ำค่าของคนดี เป็นที่พึ่งของคนไม่ดี”  ท่านเหลาจื่อจะไม่จำแนกมนุษย์ด้วย “ความดีความชั่ว” แต่จะใช้วิธีถามตนเองว่าตนได้ “สอดคล้องกับเต้าหรือไม่” เพื่อมาสำรวจสภาวะของตนในปัจจุบันขณะ เพราะว่ามนุษย์ทุกคนล้วนเท่าเทียมกัน ในใจของทุกคนล้วนมีเมล็ดพันธุ์แห่งเต้า เพียงแต่เวลาในการเติบโตและเบ่งบานต่างกัน 

 “จิตเสมอภาค” คือการที่ไม่ลุ่มหลงหรือยึดติดในความคิดนี้ ไม่ติดอยู่ในการแบ่งเขาแบ่งเรา ใจกว้างดั่งทะเล และจะไม่ก่อความขัดแย้งไม่ว่าจะอยู่ที่ใด  เมื่อสามารถใช้จิตที่ไม่แบ่งเขาแบ่งเราไปต้อนรับผู้คนได้ ก็เท่ากับได้ใช้ “ใจธรรมดาสามัญ” ต่อตนเองแล้ว  เมื่อเป็นเช่นนี้ได้ 

ก็จะไม่คิดว่าตนวิเศษวิโส จึงไม่หลงตน และไม่คิดว่าการฝึกฝนเป็นเรื่องวิเศษเกินจริง แต่อยู่บนความเป็นจริงได้

 ข้อ2. ฝึกภายนอกด้วย “การทำคุณงามความดี”

 บทที่ 77 กล่าวว่า “อริยบุคคลเกื้อกูลโดยไม่หวังผล สร้างผลงานแต่ไม่โอ้อวด ไม่ทะเยอทะยานกลับสำเร็จ”  คำว่า “การกระทำ” คือความพากเพียรในการทำงาน และ “คุณงามความดี” คือการทำตามกฎของธรรมชาติ  ดังนั้น “การกระทำ” อยู่ภายนอก “คุณงามความดี” อยู่ภายใน มนุษย์ต้องมีศักยภาพในการทำงานให้สำเร็จลุล่วง จากนั้นต้องมีใจที่ไม่โอ้อวด ไม่ยึดความดีความชอบ และไม่แสวงหาชื่อเสียง  เมื่อภายในและภายนอกหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียว บุญกุศลที่สั่งสมก็จะไม่สูญหาย 

เพราะเมื่อการกระทำในรูปแบบ “มี” ได้หลอมรวมเป็นหนึ่งกับสภาวะ “ไม่มี” จนเกิดความสมดุล ก็จะกลายเป็นพลังงานใหม่ ที่สามารถบ่มเพาะผลลัพท์ใหม่ๆ ได้เสมอ  ดังนั้น “การทำคุณงามความดี” ไม่ใช่การสะสมที่ปริมาณ แต่คือปฏิกิริยาเปลี่ยนแปลงทางเคมี จากนั้นจึงยกระดับขึ้นเป็นความสมดุลในระดับสูง  

บนเส้นทางแห่งโลกโลกีย์ คนส่วนมากจับจ้องสิ่งที่ “มี” ภายนอก แต่มีเพียงส่วนน้อยที่ทำให้ “ไม่มี” ภายในเบ่งบาน   “ไม่มี” คือแก่นแท้อันล้ำลึกของเต้า เป็นความสมดุลระหว่างความสามารถกับสภาวะจิต เป็นความสมดุลระหว่างการให้กับการรับ และระหว่างความธรรมดากับความยิ่งใหญ่  ความ “ไม่มี” นี้ไม่มีที่สิ้นสุด มีทุกสิ่งทุกอย่างในตัวเอง และนี่คือความล้ำลึกสูงสุดแห่งชีวิต

อาจารย์จ้าวเมี่ยวกว่อ อรุณสวัสดิ์เต้าเต๋อจิง 21 มกราคม 2569 🌹🌹🌹