สำเนาของ อรุณสวัสดิ์ “เต้าเต๋อจิง”เผยแพร่วันที่ 21 พฤศจิกายน 2568

🌹การบำรุงจิตคือระดับสูงสุด การยืนหยัดในความถูกต้องคือสิ่งสำคัญ

อาจารย์จ้าวเมี่ยวกว่อ

การฝึกฝนทั้งปวง ท้ายที่สุดต้องหวนกลับมาที่กายและใจ  ประโยค “อริยบุคคลใส่ใจแต่

อิ่มท้อง ไม่หาความสำราญที่เสียง สี สัมผัส จึงพึงละทิ้งสิ่งนั้น แล้วรับสิ่งนี้เถิด” หมายถึงการนำชีวิตกลับคืนสู่สภาวะกายใจที่สมบูรณ์ กายใจที่แข็งแรงเปรียบดังเลข 1 ความสำเร็จอื่นใดเปรียบเหมือน 0 ที่ตามมา หากขาด 1 อยู่ข้างหน้าแล้ว 0 ทั้งปวงก็ไร้ความหมาย หากไร้รากฐาน ทุกสิ่งก็ว่างเปล่า

ชีวิตคือการรวมกันของพลังกายและพลังจิต พลังกายหมายถึงร่างกายที่มีรูป เหมือนรถที่บรรทุกจิตวิญญาณ พลังจิตหมายถึงจิตใจที่ไร้รูปเหมือนผู้ที่คุมบังเหียนรถ เมื่อจิตแจ่มใส ร่างกายก็ถูกควบคุมได้อย่างราบรื่น เมื่อจิตไม่อยู่กับเนื้อกับตัว ร่างกายก็ย่อมถูกควบคุมได้ไม่ดี

บทที่ 29 กล่าวว่า “เพราะโลกอันศักดิ์สิทธ์ มิอาจใช้กำลังตามอำเภอใจ ใช้อำนาจ       เหิมเกริม ย่อมล้มเหลว ถ้ายึดครองย่อมสูญเสีย”  ร่างกายคือภาชนะอันศักดิ์สิทธิ์ ที่ต้องอาศัยความกลมกลืนปรองดองระหว่างกายกับจิต  การบำรุงชีวิตในระดับสูงสุด ไม่ใช่เป็นเพียงการกินยาบำรุง แต่คือการไม่ปล่อยให้พลังจิตใจรั่วไหล  หากคนจมอยู่ในความสับสน เคลือบแคลงสงสัย หรือการพร่ำบ่นตัดพ้อ ก็เปรียบดั่งเอาท่อใส่ไว้ในร่างกาย พลังงานจะรั่วไหลอย่างต่อเนื่อง ต่อให้มีอาหารและการออกกำลังกายดีเพียงใดก็เติมพลังไม่ทันอยู่ดี  ที่สุดของการบำรุงชีวิต คือการบำรุงพลัง และต้นกำเนิดของพลังนั้นมาจากการเดินบนวิถีทางที่ถูกต้อง

การที่ “อริยบุคคลใส่ใจแต่อิ่มท้อง ไม่หาความสำราญที่เสียง สี สัมผัส” ก็เพราะหลักการขั้นพื้นฐานในการบำรุงชีวิต คือการไม่ระบายพลังจนสูญสิ้น แต่เก็บรักษาและบ่มเพาะพลังไว้ภายในอยู่เสมอ เปรียบเสมือนเนื้อหาบทที่ 58 กล่าวว่า “ธรรมะพลิกกลับเป็นอธรรม ความดีกลายเป็นความชั่ว”

การบำรุงชีวิตมีคุณค่าอยู่ที่การมีขอบมีเขต มีความพอดี  คำพูดอย่าพูดจนหมดไส้หมดพุง เรื่องราวอย่าทำเกินไป อำนาจอย่าใช้จนหมด ความสุขอย่าเสวยจนสิ้น  สิ่งที่เกินกำลังก็อย่าไปทำ ความอยากที่เกินควรก็อย่าไปคิด ความสามารถที่เกินคนก็ต้องรู้จักทะนุถนอม พึงต้องรู้ว่าสิ่งใดที่ทำเกินความพอดี เมื่ออยากหวนกลับก็ยากเสียแล้ว

อริยบุคคลเลือกที่จะ “จึงพึงละทิ้งสิ่งนั้น แล้วรับสิ่งนี้” ก็เพราะวิธีบำรุงชีวิตในขั้นสูงสุด คือการลืมตัวตน อุทิศตนเพื่อรับใช้สังคม และอุทิศตนเพื่อตอบแทนแผ่นดิน  จักรวาลหมุนเวียนเป็นวงทรงกลม สิ่งที่เรามอบออกไป สุดท้ายก็จะย้อนกลับมาหาเรา การปล่อยวาง ก็คือการทำให้ตนเองสมบูรณ์นั่นเอง  ยืนหยัดอยู่บนวิถีที่ถูกต้องตามทำนองคลองธรรม ก็จะได้รับการปกป้องคุ้มครอง นี่คือการบำรุงชีวิตที่ยิ่งใหญ่ที่สุด

การฝึกฝนทั้งปวง ท้ายที่สุดต้องตกผลึกที่กายและใจ ดังนั้น จงปกป้องคุ้มครองกายใจให้ปรองดอง การบำรุงจิตคือระดับสูงสุด การยืนหยัดในความถูกต้องคือสิ่งสำคัญ

อาจารย์จ้าวเมี่ยวกว่อ อรุณสวัสดิ์เต้าเต๋อจิง 6 ตุลาคม 2568 🌹🌹🌹