สำเนาของ อรุณสวัสดิ์ “เต้าเต๋อจิง”เผยแพร่วันที่ 20 พฤศจิกายน 2568

🌹หนทางต้องเดินด้วยตนเอง ใจก็ต้องวางให้สงบด้วยตนเองเช่นกัน

อาจารย์จ้าวเมี่ยวกว่อ

“จึงพึงละทิ้งสิ่งนั้น แล้วรับสิ่งนี้เถิด” ถือเป็นประโยคของการเลือกสรร แต่เส้นทางชีวิตไม่อาจมัวเลือกเรืออยู่ร่ำไป โดยไม่ก้าวขึ้นเรือเสียที  ทำไมบางคนศึกษามานานแล้วแต่ไม่ก้าวหน้า ก็เพราะมัวแต่ออกไปแสวงหาภายนอก แสวงหาการยอมรับจากผู้อื่น แสวงหาเกราะคุ้มกัน และยังแสวงหาทางลัดที่ตนเองคิดว่าถูกต้อง

บทที่ 53 กล่าวว่า “ทางสายใหญ่ถึงแม้จะราบเรียบ แต่ผู้คนกลับชอบเดินทางผิด”ทางที่ถูกต้องนั้นราบเรียบ ธรรมดา ไม่หวือหวาและไม่อันตราย แต่ผู้คนกลับคิดว่ามีทางลัดที่สามารถโค้งแซงได้  แท้จริงแล้ว การเดินบนเส้นทางแห่งการฝึกฝนไม่ใช่ว่าเร็วแล้วดี แต่ต้องมั่นคง เพราะความมั่นคงเท่านั้นจึงจะก้าวไปได้อย่างช้าๆแต่มั่นคง และปล่อยให้ธรรมชาติดำเนินไปอย่างเงียบๆ   การฝึกฝนเปรียบได้กับการทำงานหรือการเรียนรู้ ต้องค่อยเป็นค่อยไปเพื่อสร้างรากฐานอย่างมั่นคง  มีหลายครั้ง ความช้ากลับได้ผลลัพท์ที่เร็วกว่า ความเร่งรีบกลับไปไม่ถึงเป้าหมาย

ไม่ว่าจะเรียนรู้สิ่งใด หนทางที่ถูกต้องคือการตามหาพลังในตน  หากฝากความไว้วางใจไว้กับใครสักคน สิ่งใดสิ่งหนึ่ง หรือวิธีการใดวิธีหนึ่ง โดยหวังว่าเมื่อผ่านสิ่งภายนอกก็จะเข้าสู่เต้าได้ง่ายขึ้น หรืออาศัยผู้อื่นเพื่อให้รอดพ้น วิธีเหล่านี้ก็เท่ากับก้าวสู่การหลงทิศผิดทาง  “หลงทิศผิดทาง” ไม่ใช่ความชั่ว แต่คือความคดเคี้ยวที่หนทาง ใจที่คดเคี้ยวไปมาจะทำให้อารมณ์แปรปรวน รากที่คดเคี้ยวทำให้ต้นไม้ไม่อาจตั้งตรงได้  ทั้งหมดนี้ล้วนเกิดจากความโลภที่คอยผลักดันให้ผู้คน “ชอบเดินทางผิด”

 “จึงพึงละทิ้งสิ่งนั้น แล้วรับสิ่งนี้เถิด” สามารถปฏิบัติผ่านทางด้านอารมณ์ความรู้สึกก่อน เพราะอารมณ์ความรู้สึกคือประตูสู่จิตภายใน  เมื่ออารมณ์เกิด จงตั้งจิตให้มั่น ไม่รักไม่ชัง ไม่ยึดไม่ผลักไส เพียงเฝ้ามองการมาและการไปของอารมณ์ ใจก็จะค่อยๆ คืนสู่ความสงบ  เมื่อถึงตอนนั้น จะไม่สับสนติดขัด ไม่เผาผลาญพลังภายใน ใจสงบมั่นคง ซึ่งเป็นช่วงเวลาที่หายากและงดงาม

อย่าหันกลับไปตำหนิตนเองในอดีต เพราะ “ตัวฉัน” ในวันนั้นได้ทำดีที่สุดแล้ว  การฝึกฝนคือการเรียนรู้ที่จะยอมรับ ยอมรับเส้นทางที่เคยวกวนคดเคี้ยว ยอมรับความผิดพลาดที่เคยทำ และยอมรับความไม่สมบูรณ์ของตัวเอง  เมื่อไม่ต่อต้าน พลังจะรวมตัวได้ง่ายขึ้น

ดังนั้น ประโยค “จึงพึงละทิ้งสิ่งนั้น แล้วรับสิ่งนี้เถิด” ไม่ใช่การทิ้งสิ่งหนึ่งแล้วรับอีกสิ่งอย่างไม่มีจุดหมาย แต่คือการกลับคืนอย่างมั่นคง  การฝึกฝนคือการหวนกลับสู่หนทางที่ถูกต้อง แต่หนทางนั้นต้องเดินด้วยตนเอง อีกทั้งยังต้องวางใจให้สงบด้วยตนเองเช่นกัน

อาจารย์จ้าวเมี่ยวกว่อ อรุณสวัสดิ์เต้าเต๋อจิง 5 ตุลาคม 2568 🌹🌹🌹