สำเนาของ อรุณสวัสดิ์ “เต้าเต๋อจิง”เผยแพร่วันที่ 20 ธันวาคม 2568

🌹สภาวะจิตเป็นผู้กำหนดสภาพแวดล้อม

อาจารย์จ้าวเมี่ยวกว่อ

มหาภัยของชีวิต คือ “อัตตา” เมื่ออัตตาพองโต โลกใบนี้ก็แคบลง  ประโยค “ทะนุถนอมโลกใบนี้ดุจทะนุถนอมร่างกายตน คนทั่วหล้าจึงมอบโลกใบนี้ให้เขาดูแล รักโลกใบนี้ดุจรักตนเอง คนทั่วหล้าจึงฝากโลกใบนี้ให้เขาดูแล” ล้วนแสดงให้เห็นถึงพลังแห่ง “คนทั่วหล้า” เมื่อขยายฐานจิตตนเพื่อรองรับคนทั่วหล้า ก็สามารถอาศัย “คนทั่วหล้า” นี้แหละไปละลาย “อัตตา” ให้เจือจางลง

บทที่ 22 กล่าวว่า “มักน้อยได้มาก โลภมากลาภหาย” ความเป็นอิสระของชีวิต มิได้ขึ้นอยู่กับสิ่งที่ “ฉันควบคุมได้” เพิ่มพูนมากขึ้น แต่อยู่ที่ “สิ่งที่ควบคุมฉัน” ลดน้อยลง  ในโลกแห่งความวุ่นวาย คนส่วนมากมักแสวงหาจากภายนอก คิดว่าต้อง “บวกเพิ่ม” จึงจะเรียกว่าดี จึงดิ้นรนในการไขว่คว้าอย่างไม่สิ้นสุด  มีเพียงคนส่วนน้อยเท่านั้น ที่ค้นพบความลับของการแสวงหาที่ภายในอันเปี่ยมด้วยความรักที่อุดมสมบูรณ์ จึงสามารถรังสรรค์โลกภายนอกได้อย่างสวยสดงดงาม  ดังนั้นเขาจึงเข้าใจว่า มีเพียงต้อง “ลบออก” ก่อน จึงจะเปิดประตูแห่งศักยภาพได้

ทุกคนต่างมีศักยภาพอันมหาศาลที่ภายใน แต่มีเพียงไม่กี่คนที่สามารถปลดล็อกพลังนี้ได้จริง  คุณค่าของมนุษย์ อยู่ที่การทำหน้าที่ให้เกิดประสิทธิผล เมื่อเราถือความต้องการของคนอื่นไว้ในใจ เราก็อยู่ในใจของพวกเขาแล้วเช่นกัน  ระหว่างมนุษย์กับฟ้าดินมีสื่อสัมพันธ์ที่เฉพาะเจาะจง ยิ่งทำความดีมากเท่าใดโดยไม่โฆษณาตน ก็ยิ่งได้รับสัญญานแห่ง “ความสมปรารถนา” ได้มากเท่านั้น  เมื่อใดที่มอง “การดำรงอยู่ของสรรพสิ่งทั้งปวง” เปรียบเสมือนเป็น “การดำรงอยู่ของฉัน” เมื่อนั้นภารกิจและพลังที่ฟ้ามอบให้จะถูกเปิดใช้งาน  ดังนั้น เราต้องยกระดับจิตเสียก่อน สภาวธรรมนี้จึงจะย้อนกลับมาช่วยเรา

แก่นแท้ของชีวิต คือการรวมตัวและสลายของพลังงาน เมื่อพลังงานสูงขึ้น สิ่งที่ไม่สอดคล้องกับระดับพลังงานนี้จะหลุดออกไปเอง และจักรวาลจะดึงคนที่มีพลังงานสูงกว่า เข้ามาในชีวิตของเรา

 ไม่ว่าอดีตจะเป็นเช่นไร ตราบใดที่เราก้าวไปบนเส้นทางที่ถูกต้องอย่างมั่นคง 

ก็จะพบว่า สิ่งรอบตัวได้กลายเป็นภาพงดงามที่เราปรารถนา ชีวิตจึงกลายเป็นแบบแผนที่เราอยากได้    

  ดังนั้น สภาวะจิตคือผู้กำหนดสภาพแวดล้อม

อาจารย์จ้าวเมี่ยวกว่อ อรุณสวัสดิ์เต้าเต๋อจิง 20 ธันวาคม 2568 🌹🌹🌹