สำเนาของ อรุณสวัสดิ์ “เต้าเต๋อจิง”เผยแพร่วันที่ 19 มิถุนายน 2568

🌹เส้นทางฝึกจิตในโลกโลกีย์ คือการปล่อยวางจึงได้รับ อาจารย์จ้าวเมี่ยวกว่อ

ผู้แสวงหาผลประโยชน์ส่วนตน ย่อมติดอยู่ในจิตที่คับแคบ ทว่าผู้ไม่เห็นแก่ตน กลับเห็นฟ้าดิน

เนื้อหา "เพราะไม่เห็นแก่ตัวมิใช่หรือ จึงประสบความสำเร็จ”

เพราะฟ้าดินลืมผลงานแห่งการให้กำเนิดและเลี้ยงดูสรรพสิ่ง ดังนั้น จึงยั่งยืนได้ด้วยความไม่เห็นแก่ตน ในทำนองเดียวกัน อริยบุคคลผู้ดำเนินตามวิถีแห่งเต้า หากไม่เพราะไร้อัตตาและมุ่งประโยชน์ต่อปวงชน เขาจะสำเร็จตนอย่างสมบูรณ์ได้อย่างไร ดังนั้นจึงสรุปได้ว่า “เพราะไม่เห็นแก่ตัวมิใช่หรือ จึงประสบความสำเร็จ”  ในนี้ มี สองประเด็นชวนให้ขบคิด ดังนี้

หนึ่ง ความต่างระหว่างอริยบุคคลกับปุถุชน ความเห็นแก่ตัวของปุถุชนเกิดจากความยึดมั่นใน "ฉัน" อยากได้แต่ไม่อยากให้ ไม่คิดสร้างสรรค์แต่กลับแย่งชิงก่อนใคร แต่สิ่งที่เราทำต่อผู้อื่น  คือสิ่งที่ย้อนกลับมาสู่ตัวเรา  เมื่อความอยากเพิ่มขึ้น พื้นที่ในใจกลับคับแคบลง  สุดท้ายก็ติดอยู่ในจิตที่คับแคบ จนขยับเขยื้อนไม่ได้ ชีวิตก็ยิ่งขาดแคลน

แท้จริงแล้ว ความสำเร็จที่แท้ ไม่ได้อยู่ที่การแสวงหา แต่อยู่ที่การวางลงมากกว่า ความยั่งยืนที่แท้ไม่ได้อยู่ที่การครอบครอง แต่อยู่ที่การกลมกลืนปรองดองต่างหาก  อริยบุคคลก็มี “ความเห็นแก่ตัว" เช่นกัน แต่ความเห็นแก่ตัวของเขาตั้งอยู่บนรากฐานของความไร้อัตตา  ดังนั้น อริยบุคคลจึงตั้งปณิธานเพื่อฟ้าดิน กำหนดชะตาให้ปวงประชา และเปิดทางสงบสุขแก่โลกใบนี้  อริยบุคคลใช้จิตที่ไร้อัตตา สร้างคุณประโยชน์แก่ผองชน สุดท้ายก็เพื่อยุติสงคราม และนำความร่มเย็นเป็นสุขสู่บ้านเมือง เพราะฟ้าดินเป็นหนึ่งเดียว เมื่อแรงปรารถนาของอริยบุคคลสัมฤทธิ์ผล ทุกคนก็พลอยได้ดี และเขาเองก็พลอยได้ดีไปด้วย

สอง บทบาทของตาชั่งแห่งฟ้าดิน   ระหว่างฟ้าดินมีตาชั่ง  ข้างหนึ่งวาง “ฉัน” อีกข้างวาง “เต้า”  หากด้านของ "ฉัน" ยึดจับชื่อเสียงลาภยศมากเท่าใด ด้านของ "เต้า" ก็จะสูญเสียความสุขสงบมากขึ้นเท่านั้น  หากเป็นเช่นนี้นานเข้า ตาชั่งแห่งฟ้าดินจะเสียสมดุล ในที่สุด ชีวิตในโลกโลกีย์ก็ย่อมขรุขระ

“เต้าเต๋อจิง” บทที่ 77 กล่าวว่า “วิถีธรรมชาติ ตัดส่วนเกินมาเพิ่มส่วนขาด”  แท้จริงแล้ว การปล่อยวางคือการได้รับ การลดคือการเพิ่ม เหตุเพราะมนุษย์อาจติดหนี้กันเอง แต่ฟ้าย่อมไม่เคยติดหนี้ใคร  ดังนั้น ตาชั่งของฟ้าดิน ตวงแต่การให้ ไม่ตวงการเรียกร้อง ตวงการช่วยเหลือผู้อื่นให้สัมฤทธิ์ผล ไม่ตวงความโอ้อวด เพราะด้าน "ฉัน" ถูกทำให้ว่างเปล่า ฟ้าดินจึงสามารถวางพรอันมั่งคั่งไว้ด้าน "เต้า" ได้อย่างเต็มเปี่ยม

แท้จริงแล้ว ความเห็นแก่ตัวของอริยบุคคล คือการหลอมตนเข้ากับฟ้าดิน ถือความปรารถนาของปวงชนเป็นความปรารถนาของตน  เมื่อเดินอยู่ในโลกด้วยจิตที่ไม่เห็นแก่ตัว ชีวิตของเขาจึงไร้กำแพงขวางกั้น  ฟ้าดินจึงมอบขุมทรัพย์ให้เขา เพื่อเติมเต็มความปรารถนาของผู้คน และทำให้เขาสำเร็จสิ่งที่ “เห็นแก่ตัว” ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในตนเอง   จึงกล่าวว่า ปุถุชนแสวงหาผลประโยชน์ส่วนตน ก็จะติดอยู่ในจิตที่คับแคบ อริยบุคคลละผลประโยชน์ส่วนตน จึงมองเห็นฟ้าดินอันกว้างไกล

🌹อรุณสวัสดิ์ ผู้ทำคุณงามความดี ดูเหมือนเป็นคนโง่เขลาที่สิ้นเปลืองเวลาและกำลัง แท้จริงแล้ว กลับเป็นวิสัยทัศน์อันกว้างไกล ที่ถูกปลูกฝังลึกลงไปข้างใน โชคลาภและสิริมงคลกำลังให้รางวัลอันงดงามแก่เราอย่างเงียบ ๆ

อาจารย์จ้าวเมี่ยวกว่อ วันที่ 4 พฤษภาคม 2568 🌹🌹🌹