สำเนาของ อรุณสวัสดิ์ “เต้าเต๋อจิง”เผยแพร่วันที่ 19 พฤศจิกายน 2568

🌹การฝึกฝนหลอมหล่อทั้งปวง ท้ายที่สุดต้องกลับมาตกผลึกที่กายใจของตน

อาจารย์จ้าวเมี่ยวกว่อ

การฝึกฝนหลอมหล่อ คือประสบการณ์ที่เริ่มต้นด้วยความขมก่อนจะได้ลิ้มรสความหวาน

บางคนเห็นว่าการฝึกฝนนั้นขมขื่น จึงถอยห่างหนีไป  แต่แท้จริงแล้ว คำว่า “อริยบุคคลใส่ใจแต่อิ่มท้อง ไม่หาความสำราญที่เสียง สี สัมผัส”  มิได้หมายถึงการฝึกฝนอย่างทุกข์ทรมานความ “ขมขื่น” เป็นเพียงสิ่งที่คนภายนอกมองเห็น  หากการฝึกฝนไม่มีความเพลิดเพลิน ไม่มีการเติบโต และไม่มีการก้าวกระโดดอย่างแท้จริง แล้วใครจะยอมเสาะหาความขมขื่นด้วยตัวเองเล่า

อริยบุคคล “ใส่ใจแต่อิ่มท้อง ไม่หาความสำราญที่เสียง สี สัมผัส”  ก็เพราะเขามองเห็นแก่นแท้ของความสุขนี่เอง  เราสามารถตามหาความความสุขที่ภายนอก และปล่อยตัวตามอำเภอใจได้อย่างง่ายดาย  แต่ความสุขระดับกลางนั้น ต้องอาศัยความเพียรพยายามจึง     บังเกิด  คุณค่าสูงสุดและความเชื่อความศรัทธาในชีวิต จะมีได้ก็ด้วยการยืนหยัดรักษาเต้าไว้  ดังนั้น อริยบุคคลจึงวางตนอย่างมีวินัยในยามรุ่งเรือง ทำตัวเองเข้มแข็งในยามตกต่ำ และรู้จักพึ่งพาตนเองในยามทุกข์ยาก  ความสุขแท้จริง คือการลืมตนเอง เพราะความทุกข์มักเกิดจากการคิดถึงแต่ตนเอง  จิตแห่ง “ไร้อัตตา” สามารถให้กำเนิดจากความ “ว่างไร้” ไปสู่ความอุดมสมบูรณ์ไม่สิ้นสุด

บทที่ 41 กล่าวว่า “สว่างไสวดูเหมือนมืดมัว ก้าวรุดหน้าดูเหมือนถดถอย เต้าอันราบรื่นดูเหมือนขรุขระ”  หมายความว่า ผู้รู้แจ้งเต้ากลับดูเหมือนคลุมเครือมืดมน ผู้ก้าวรุดหน้าใกล้เคียงเต้าแต่ดูเหมือนถอยหลัง และผู้ฝึกเต้าดูเหมือนไม่ราบรื่น  ทั้งหมดนี้ก็เพราะธรรมชาติของเต้านั้นลึกลับ ซ่อนเร้น และไม่แก่งแย่งกับผู้ใด

บางคนรู้สึกว่า “การฝึกฝนหลอมหล่อช่างขมขื่น” แต่หารู้ไม่ว่า “ความขมขื่นของการไม่ฝึกฝน” นั้นกลับบั่นทอนจิตใจเสียยิ่งกว่า ความสับสนไร้ทิศทางในยามติดขัด ความกระวนกระวายไร้ที่พึ่ง นั่นแหละคือความทรมานแท้จริง แท้จริงแล้ว การฝึกฝนไม่ได้ทำเพื่อให้ “ทุกสิ่งราบรื่น” แต่เพื่อให้ตระหนักรู้ว่า “เหตุใดจึงไม่ราบรื่น” เมื่อรู้ต้นสายปลายเหตุก็จะทำให้คลายใจ เมื่อเห็นชัดซึ่งกรรมเวรที่เวียนว่าย ก็พร้อมที่จะเปลี่ยนแปลง

แล้วจะเปลี่ยนอย่างไร วิธีการฝึกฝน “อริยบุคคลใส่ใจแต่อิ่มท้อง ไม่หาความสำราญที่เสียง สี สัมผัส  จึงพึงละทิ้งสิ่งนั้น แล้วรับสิ่งนี้เถิด” คือการละความอยาก ใจจึงกว้างขวาง 

ละความยึดติด จึงรู้แจ้ง ละทิ้งการเสแสร้งที่จอมปลอม จึงคืนสู่ความจริงแท้ ละทิ้งตัวตนเก่า จึงจะได้ตนใหม่ หากปรารถนาจะก้าวขึ้นสู่หนทางที่ถูกต้อง ต้องเปลี่ยนนิสัยเก่าๆ และโละพื้นเพดั้งเดิมทิ้ง นี่คือความทุกข์ที่ต้องเผชิญประหนึ่งเหมือนการลอกคราบเปลี่ยนกระดูกเลย แต่ความทุกข์นี้คุ้มค่าที่จะรับ เหมือนการร่ำเรียนอย่างมุมานะจึงได้ผลลัพธ์ เหมือนการลงมือทำจริงจังจึงได้ผลงาน  แม้การร่อนทรายซ้ำแล้วซ้ำเล่าอย่างเหน็ดเหนื่อย แต่เมื่อลมแรงพัดผ่าน ทรายหยาบก็ถูกกวาดออกไปจนเหลือไว้เพียงทองคำแท้

การฝึกฝนหลอมหล่อ ก็คือประสบการณ์ชีวิตที่ “ความขมมาก่อนที่จะได้ลิ้มรสความหวาน” แต่ความขมนี้คุ้มค่าที่จะลิ้มลอง

อาจารย์จ้าวเมี่ยวกว่อ อรุณสวัสดิ์เต้าเต๋อจิง 4 ตุลาคม 2568 🌹🌹🌹