สำเนาของ อรุณสวัสดิ์ “เต้าเต๋อจิง”เผยแพร่วันที่ 19 ธันวาคม 2568

🌹การฝึกฝนหลอมหล่อสำคัญที่ใจ “การทะนุถนอม” อยู่ที่ทำอย่างมีขอบเขต  และ “ความรัก” จะนำสู่การเติบใหญ่

อาจารย์จ้าวเมี่ยวกว่อ

ในประโยค “ทะนุถนอมโลกใบนี้ดุจทะนุถนอมร่างกายตน คนทั่วหล้าจึงมอบโลกใบนี้ให้เขาดูแล รักโลกใบนี้ดุจรักตนเอง คนทั่วหล้าจึงฝากโลกใบนี้ให้เขาดูแล” มีการเข้าใจผิดอยู่ 2 ประการ

ความเข้าใจผิดประการแรก คือ บางคนแอบอ้างการ “ทะนุถนอม” ผู้อื่น เพื่อยกตนเป็นจุดศูนย์กลาง ทำตามอำเภอใจ และยังมีบางคน “ทะนุถนอม” ไปแบกรับวิบากกรรมของผู้อื่น จนทำให้ชีวิตเขาพังทลาย

บทที่ 44 กล่าวว่า “รู้จักพอจึงไม่อัปยศ รู้หยุดได้เหมาะจึงไม่มีภัยร้าย”  แท้จริง การทะนุถนอมคนทั่วหล้านั้น ไม่ใช่การรับใช้อย่างไม่ลืมหูลืมตา แต่คือยืนหยัดรับใช้อย่างมีสติ  

“ทะนุถนอม” หมายถึงความสงบหนักแน่น  คือการรู้หลักการ รักษาขอบเขต และเข้าใจอย่างกระจ่างชัดในการรุดหน้าหรือถอยหลัง  ดังนั้น จงเป็นตัวของตนเอง และอนุญาตให้ผู้อื่นเป็นตัวของเขาเอง เมื่อใจมีหลักมีเกณฑ์ การกระทำมีขอบมีเขต เมื่อรู้จักพอจึงไม่อันตราย

ความเข้าใจผิดประการที่ 2. บางคนตีความประโยค “ดุจรักตนเอง” ว่าการรักตนเองคือการบำรุงกายอย่างเปี่ยมล้น จึงลุ่มหลงในการกินยาบำรุง หลีกเลี่ยงงานหนัก และหลบหนีจากการเผชิญความท้าทาย

บทที่ 77 กล่าวว่า “วิถีธรรมชาติ ตัดส่วนเกินมาเพิ่มส่วนขาด”  ความรักที่ดีที่สุดที่มีต่อตนเอง ไม่ใช่การสะสมวัตถุ แต่คือปกป้องรักษาพลังแห่งชีวิตต่างหาก  ไม่ใช่อิ่มเอิบอยู่กับบุญเก่าของตน แต่ควรจะฝึกฝนหลอมหล่อท่ามกลางความยากลำบาก “รักโลกใบนี้ดุจรักตนเอง” คือความสมดุล นั่นคือไม่ใช้งานร่างกายจนเกินควร ไม่ปล่อยตามอำเภอใจ และไม่โอ้อวดลำพองตน อีกทั้งไม่หลงในความความสะดวกสบาย ไม่ปฏิเสธการเรียนรู้ และไม่กลัวการเผชิญหน้า ฉะนั้น ความรักที่ดีที่สุดต่อตน คือความรักที่ผลักดันให้เติบโต หาใช่ปรนเปรอตนเองจนเสียนิสัย

ดังนั้น  การฝึกฝน “ทะนุถนอมโลกใบนี้ดุจทะนุถนอมร่างกายตน” ต้องมาพร้อมกับเส้นแบ่งที่ชัดเจน จึงจะทะนุถนอมและเคารพตนได้จริง วิชาของการ “รักโลกใบนี้ดุจรักตนเอง” อยู่ที่การมองทะลุรูปภายนอก จิตจึงจะเติบใหญ่  การฝึกฝนสำคัญอยู่ที่ใจ อยู่ที่การ “ทะนุถนอม” อย่างมีขอบเขต และอยู่ที่ “ความรัก” ที่นำไปสู่การเติบโต

อาจารย์จ้าวเมี่ยวกว่อ อรุณสวัสดิ์เต้าเต๋อจิง 19 ธันวาคม 2568 🌹🌹🌹