สำเนาของ อรุณสวัสดิ์ “เต้าเต๋อจิง”เผยแพร่วันที่ 18 พฤศจิกายน 2568

🌹การแปรเปลี่ยนของชีวิตนั้น ต้องอาศัยตนเอง

อาจารย์จ้าวเมี่ยวกว่อ

เนื้อหา “จึงพึงละทิ้งสิ่งนั้น แล้วรับสิ่งนี้เถิด”

“จึงพึงละทิ้งสิ่งนั้น” คือการกวาดล้างสิ่งที่ไม่ใช่ของตนโดยแท้ เช่น การไล่ล่าชื่อเสียง การหลงติดในแสง สี เสียง การแสวงหาการยอมรับจากภายนอก ส่วน “รับสิ่งนี้เถิด” คือการหวนคืนสู่สภาวะปกติของชีวิต หากใจสงบมั่นที่ภายใน เต้าก็ปรากฏ ณ ปัจจุบันนี้  ดังนั้นจึงเรียกว่า “จึงพึงละทิ้งสิ่งนั้น แล้วรับสิ่งนี้เถิด”

“เต้าเต๋อจิง” บทที่ 72 กล่าวว่า “ด้วยเหตุที่อริยบุคคลรู้ชัดแจ้งแต่ไม่โอ้อวด รักเกียรติของตน แต่ไม่คิดว่าตนสูงศักดิ์  ดังนั้นจึงละทิ้งสิ่งหลังเลือกสรรสิ่งหน้า”  คำว่าเลือกสรร “สิ่งหน้า” หมายถึงธรรมชาติแท้ดั้งเดิมที่ทุกคนมีอยู่แล้ว บริสุทธิ์สงบนิ่งและเปิดเผย ไม่จำเป็นต้องแสวงหาภายนอก เพราะต่อให้แสวงหาก็ไม่อาจได้มา การเลือกสรร “สิ่งหน้า”  ก็คือตัวเราเอง การตามหาตนเอง จะไปแสวงหาภายนอกได้อย่างไร

ส่วนละทิ้ง “สิ่งหลัง” หมายถึงความอยาก ซึ่งมิใช่ของแท้ในตน แต่เป็นกมลสันดานที่สั่งสมหลังจากเกิด หากไม่ชำระล้าง จะทำให้คนเปลี่ยนจากสภาวะของรู้ชัดแจ้งแต่ไม่โอ้อวด รักเกียรติของตนแต่ไม่กลายเป็นความดื้อรั้น หลงตน และโอหัง  ดังนั้น “จึงพึงละทิ้งสิ่งหลังและรับเลือกสรรสิ่งหน้า” คือแนวทางที่เปลี่ยนจากความมืดบอดสู่ความรู้แจ้ง และจากความวุ่นวายสู่ความสงบ

แก่นแท้ของ “จึงพึงละทิ้งสิ่งนั้น แล้วรับสิ่งนี้เถิด (จึงพึงละทิ้งสิ่งหลังและรับเลือกสรรสิ่งหน้า)” คือทุกสิ่งต้องพึ่งพาตนเอง  ไม่มีใครที่ภายนอกสามารถเยียวยาเราได้ ความสงบมั่นคงของกายใจเกิดขึ้นได้ก็ต่อเมื่อเราไม่พึ่งพาภายนอก ต่อให้หมอเก่งเพียงใด ก็รักษาได้แค่โรคภายนอก แต่ถอนรากถอนโคนไม่ได้  ต่อให้ครูบาอาจารย์สูงส่งเพียงใด ก็ทำได้เพียงชี้แนะหนทาง แต่ไม่อาจมอบ “เต้า” ให้เราโดยตรง หากอยากแปรเปลี่ยนชีวิต มีเพียงต้องพึ่งพาตนเองเท่านั้น ชีวิตของผู้ใหญ่ คือเมื่อเจอภูเขาก็ต้องเปิดทาง เจอน้ำก็ต้องสร้างสะพาน  แท้จริงแล้ว ผู้ที่อยู่เคียงข้างเราตลอดมาก็คือตัวเราที่ยอดเยี่ยมนี้เอง

จงกล้าเดินเข้าสู่ภายใน กล้าเผชิญหน้ากับตนเอง แม้กระบวนการนี้ย่อมเจ็บปวดอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ เพราะเราจำต้องลอกหน้ากากจอมปลอมของตนเองออกทีละชั้นๆ  แต่การตื่นรู้อย่างแท้จริงก็เกิดขึ้น ณ ขณะนี้ และหนทางสายนี้ไม่มีใครเดินแทนเราได้ เมื่อเราหยุดไขว่คว้าจากภายนอก เราจะค้นพบว่า อันที่จริงตัวเราเองช่างเข้มแข็ง และดวงจิตของเราก็ช่าง

มีพลังยิ่งนัก

ในโลกโลกีย์ ปุถุชนถูกผูกมัดเพราะความอยาก แต่อริยบุคคลเป็นอิสระเพราะการตื่นรู้นี่เอง  “จึงพึงละทิ้งสิ่งนั้น แล้วรับสิ่งนี้เถิด” กล่าวถึงการวางความจอมปลอม แล้วหวนกลับมาใช้ชีวิตอย่างแท้จริง ไม่พึ่งพาภายนอก แต่จดจ่อทุ่มเทที่ตนเอง ความสงบมั่นคงของกายใจ ย่อมเกิดขึ้นได้ก็เมื่อไม่พึ่งพาภายนอกเท่านั้น

อาจารย์จ้าวเมี่ยวกว่อ อรุณสวัสดิ์เต้าเต๋อจิง 3 ตุลาคม 2568 🌹🌹🌹