สำเนาของ อรุณสวัสดิ์ “เต้าเต๋อจิง”เผยแพร่วันที่ 17 พฤศจิกายน 2568

🌹 อริยบุคคลไม่ให้ความสำคัญที่รูปภายนอก แต่ที่ใจ

อาจารย์จ้าวเมี่ยวกว่อ

ในประโยค “อริยบุคคลใส่ใจแต่อิ่มท้อง ไม่หาความสำราญที่เสียง สี สัมผัส” ที่เรียกว่าอริยบุคคลนั้น มิใช่ตำแหน่งอันสูงส่งอันใด แต่คือหัวใจหนึ่งดวง เป็นหัวใจที่ลดอัตตาและเต็มไปด้วยความห่วงใยต่อสรรพชีวิต  เมื่อมองจากภายนอก อริยบุคคลไม่ต่างจากคนทั่วไป มีบุคลิกที่ชัดเจน และยังมีอารมณ์ความรู้สึก แต่สิ่งที่เขาคิดและทำมิใช่เพื่อตนเอง หากแต่เจริญรอยตามวิถีเต้า เพื่อส่วนรวม เพื่ออนาคตอันยาวไกลและเพื่อความสมดุลที่ภายใน ดังนั้นจึงเรียกว่า “อริยบุคคลใส่ใจแต่อิ่มท้อง ไม่หาความสำราญที่เสียง สี สัมผัส” 

บทที่ 49 กล่าวว่า “ปวงชนใช้ชีวิตอย่างอิสรเสรี อริยบุคคลถือปวงชนเป็นลูกหลานของตน” ผู้คนมักตัดสินอริยบุคคลด้วยสิ่งที่ตาเห็นหูได้ยิน แต่ยากนักที่จะเข้าใจอย่างแท้จริง เพราะไม่มีผู้ใดมองเห็นใจของอีกคนได้ 

อริยบุคคลทำสิ่งต่าง ๆ โดยไม่ทิ้งร่องรอยของเต้า ไม่โอ้อวดความดีของตน  เขาเปรียบเสมือนฟ้าดิน บางครั้งก็เป็นสายลมอ่อนโยนและฝนโปรยปราย บางครั้งก็เป็นสายฟ้าอันเกรียงไกร ทุกสิ่งเป็นไปตามธรรมชาติ มิใช่เพื่อทำตามความคาดหวังของใคร  ความ “ไร้เมตตา” เช่นนี้ คือความเมตตาที่ลึกซึ้งที่สุดต่อสรรพชีวิต  ดังนั้น ไม่ว่าผู้คนจะมองหรือจะพูดอะไรอริยบุคคลก็ยังคงปฏิบัติต่อพวกเขาเสมือนบุตรหลาน มีความอดทนไม่สิ้นสุด ให้โอกาสเท่าเทียม และมอบการคุ้มครองที่มั่นคงไม่เปลี่ยนแปลง

“อริยบุคคลใส่ใจแต่อิ่มท้อง ไม่หาความสำราญที่เสียง สี สัมผัส” มิใช่เป็นของสงวนเฉพาะอริยบุคคล และ “อริยบุคคล” ก็ไม่มีรูปแบบใดๆ แต่เป็นเพียงหัวใจดวงหนึ่ง  หากเราสามารถรักษาหน้าที่ ทำตามภาระความรับผิดชอบ ไม่ทำลายระเบียบและขนบธรรมเนียมที่ดีงาม สิ่งที่เราทำไปนั้นเป็นวิถีแห่งเมตตา และในใจเราก็มีคุณธรรมของอริยบุคคลสถิตอยู่

ทั้งสังคม ในทุกวงการ ทุกครอบครัวและทุกถิ่นฐาน ล้วนมีอริยบุคคลอยู่ ซึ่งเป็นบุคคลที่ยึดเอาความผาสุกของแผ่นดินเป็น “สิ่งอิ่มท้อง” มิใช่ยึดเอาผลประโยชน์ส่วนตนเป็น “เสียง สี สัมผัส” สิ่งที่เขาแสวงหา มิใช่ความสุขสบายหรือผลงานของตน แต่คือการพยุงผู้คนให้มากขึ้น เพื่อให้ทุกคนได้มีทัศนะที่ถูกต้อง และดำเนินไปในทางที่ถูกต้อง

คัมภีร์นี้เป็นตำราที่หล่อหลอมอริยบุคคล แต่อริยบุคคลไม่ได้อยู่ที่รูปลักษณ์ภายนอก แต่อยู่ที่ใจ ถึงแม้พวกเราจะธรรมดาสามัญ แต่หากใช้ “ใจแห่งอริยบุคคล” นี้ไปดำเนินสิ่งต่างๆ ในโลก แม้จะอยู่ในสถานะธรรมดาสามัญ ก็ยังสามารถส่องสว่างในจุดๆหนึ่ง และมอบความอบอุ่นที่จุดนั้นได้ เพราะอริยบุคคลอยู่ที่ใจ หาได้เกี่ยวข้องกับสิ่งภายนอกไม่

อาจารย์จ้าวเมี่ยวกว่อ อรุณสวัสดิ์เต้าเต๋อจิง 2 ตุลาคม 2568 🌹🌹🌹