สำเนาของ อรุณสวัสดิ์ “เต้าเต๋อจิง”เผยแพร่วันที่ 17 กันยายน 2568

🌹 ความรักมิใช่การครอบครอง แต่คือการส่งเสริมให้สมบูรณ์ต่างหาก

อาจารย์จ้าวเมี่ยวกว่อ

 เนื้อหา “ให้กำเนิดสรรพสิ่งโดยไม่ถือครอง”

ประโยคนี้หมายความว่า เต้าให้กำเนิดสรรพสิ่ง แต่ไม่เพราะเป็นผลงานของตน จึงได้ครอบครองเอาไว้  นี่คือความหมายของ  “ให้กำเนิดสรรพสิ่งโดยไม่ถือครอง”   การ “ให้กำเนิดโดยไม่ถือครอง” คือความสมดุลของหยินหยาง  การ “ให้กำเนิด” คือการนำมา “ไม่ถือครอง” คือการวางลงและปล่อยไป  การ “ให้กำเนิด” คือการทำเพื่อผู้อื่น ส่วนการ “ไม่ถือครอง” คือการไร้ซึ่งอัตตา  ทั้งสองสิ่งนี้ ฝ่ายหนึ่งเป็นพลังภายนอก อีกฝ่ายคือสภาวะภายใน  เมื่อสองสิ่งสมดุลกัน นั่นแหละคือ “เต้า”

ประการแรก ทุกสิ่งในโลกเกิดจากเหตุปัจจัยต่างๆ มาบรรจบกัน ไม่มีสิ่งใดที่ต้อง “เป็นของฉัน” อย่างแน่นอน  ดังนั้น จึงอย่าได้พยายามควบคุมหรือครอบครอง  แต่ผู้คนส่วนมากไม่ยอมปล่อยมือ เพราะคิดว่า “ลูกเป็นของฉัน” “บริษัทฉันเป็นผู้ก่อตั้ง” “สำเร็จได้เพราะฉัน” เป็นต้น ราวกับว่าทุกอย่างในโลกขาด “ฉัน” ไม่ได้  แต่ความจริงคือ ทุกอย่างล้วนมาจากเหตุปัจจัย กาลเวลาเหมือนแม่น้ำยาวไกล ปัจเจกบุคคลเป็นเพียงทิวทัศน์ริมฝั่ง แม้โชคชะตาของตนจะรุ่งโรจน์เพียงใด ก็ไม่อาจขวางกั้นกระแสน้ำแห่งประวัติศาสตร์ได้  ดังนั้น อย่าไปยึดมั่นถือครองเลย เมื่อทำให้ดีที่สุดแล้วก็วางลง สร้างสรรค์แล้วก็ปล่อยให้ตกผลึก  กล้าที่จะปล่อยมือ กลับจะไม่พลาดสิ่งใด

ประการที่สอง ความรักมิใช่การยึดครอง แต่คือการส่งเสริมให้สมบูรณ์ต่างหาก

ในโลกนี้ ไม่มีสิ่งใดเป็นของ “ฉัน” โดยแท้ สรรพสิ่งล้วนเกิดขึ้นตามชะตาที่สวรรค์ลิขิต  เราต่างเกิดมามือเปล่า และจากไปโดยไม่อาจถือสิ่งใดติดตัว  ทุกสิ่งในโลกมนุษย์ล้วนมาเพื่อฝึกจิตตน

ตลอดเส้นทางชีวิต ไม่ว่าเราจะสร้างสรรค์สิ่งใดไว้มากเพียงใด สุดท้ายก็ต้องวางลงทั้งหมด ยิ่งสร้างสรรค์ไว้มาก ก็ยิ่งต้องวางให้มากเช่นกัน  สุดท้าย สิ่งเดียวที่ติดตามเราไปได้ มีเพียงจิตดวงนี้  ไม่มีผู้ใดที่สามารถกำกับชีวิตของผู้อื่นได้ แต่เราทุกคนล้วนสามารถมุ่งมั่นเดินบนเส้นทางของตนได้  นำ “ฉัน” ที่ได้เปล่งประกายคุณสมบัติเต้า ไปช่วยเพิ่มสีสันให้โลกใบนี้ และเป็นประทีปนำทางให้ผู้อื่นแม้เพียงหนึ่งคืบก็ยังดี  นั่นคือความรักที่แท้จริงที่สุดที่เรามอบให้แก่โลกนี้  

คำว่า “ให้กำเนิดแต่ไม่ถือครอง” ก็คือการมีสติรู้ว่าสรรพสิ่งทั้งปวงล้วนเป็นของแผ่นดิน ของใต้หล้า และของทุกชีวิต  ในขณะเดียวกัน แผ่นดินและผู้คนใต้หล้าคือ “ตัวฉัน” และ “ฉัน” ก็คือสรรพสิ่งทั้งหลาย   เมื่อการรับรู้แปรเปลี่ยนจาก “แยกตัวเขาตัวเรา” เป็น “เราและเขาคือหนึ่งเดียว”  และเมื่อความคิดเปลี่ยนจาก “เพื่อตัวเอง”  ไปสู่ “เพื่อผู้อื่น”  จึงเป็นการฝึกฝนหลอมหล่อวิถีแห่งการ “ให้กำเนิดแต่ไม่ถือครอง” อย่างแท้จริง

🌹อรุณสวัสดิ์   ชีวิตมีไว้ มิใช่ให้ใช้อย่างรีบเร่งร้อนรน แต่จะต้องไปสัมผัสถึงความรู้สึกในขณะที่เดินทาง เมื่อยืนตระหง่านอยู่ท่ามกลางหุบเขาและท้องนภา สงบนิ่งคือกระจกสะท้อนใจของฉัน  เมื่อยืนตระหง่านอยู่ท่ามกลางผลได้ผลเสีย เพียงมีหนึ่งจิตแห่งความดีงาม ก็เพียงพอจะสร้างความสุขได้ยาวนาน  เมื่อยืนตระหง่านอยู่ท่ามกลางสายน้ำและขุนเขา เรามักจะได้พบกับตัวตนที่แท้จริงของเราเอง 

อาจารย์จ้าวเมี่ยวกว่อ วันที่ 31 กรกฎาคม 2568 🌹🌹🌹