สำเนาของ อรุณสวัสดิ์ “เต้าเต๋อจิง”เผยแพร่วันที่ 16 พฤศจิกายน 2568

🌹 การหวนกลับเข้าข้างในอยู่เสมอ จึงจะสามารถทำให้กายและใจสงบได้อย่างแท้จริง

อาจารย์จ้าวเมี่ยวกว่อ

จงยึดมั่นในรากฐาน ละทิ้งความฟุ้งเฟ้อหรูหรา และวางใจตนให้มั่นคง

เนื้อหา “ อริยบุคคลใส่ใจแต่อิ่มท้อง ไม่หาความสำราญที่เสียง สี สัมผัส”

คำว่า “ท้อง” คือสิ่งที่อยู่ภายใน คือของแท้ เป็นสัญลักษณ์แห่งความรู้จักพอ ส่วน “เสียง สี สัมผัส” คือสิ่งภายนอก คือความลวง เป็นสัญลักษณ์แห่งความอยากที่ไม่สิ้นสุด  ประโยคนี้หมายความว่า อริยบุคคลทำสิ่งใด ย่อมให้ความสำคัญกับเนื้อแท้ ไม่ใช่รูปแบบ ให้ความสำคัญกับจิตภายใน ไม่ใช่เปลือกนอก ให้ความสำคัญกับบทบาทหน้าที่แท้จริง ไม่ใช่ชื่อเสียงลวงตา ดังนั้นจึงกล่าวว่า “อริยบุคคลใส่ใจแต่อิ่มท้อง ไม่หาความสำราญที่เสียง สี สัมผัส”

คนโบราณกล่าวว่า “เมื่อท้องอิ่ม ก็สบายใจ แต่เมื่อดูมากไป ใจก็ยิ่งสับสนไม่มั่นคง”  การฝึกฝน ไม่ใช่ให้ปฏิเสธการเสพสุขในวัตถุ แต่คือการเป็นนายเหนือวัตถุ ขยันศึกษา ตั้งใจทำงาน ดูแลสุขภาพ มีกินมีใช้ นี่คือความรับผิดชอบต่อตนเอง  เมื่อร่างกายสุขสบาย ใจจึงจะสงบ  เมื่อพลังชีวิตอิ่มเต็ม จึงมีสิทธ์ที่จะพูดถึงการยกระดับจิต

บทที่ 32 กล่าวว่า “เมื่อฟ้าดินเคล้าประสานกลมกลืน น้ำค้างฝนจะพรั่งพรม ไม่ต้องออกคำสั่ง ธรรมชาติย่อมจัดสรรให้กลมกลืน”  ทุกสิ่งหากเกินพอดี ก็จะกลายเป็นภาระ และร่างกายคือสิ่งที่รับรู้ได้ไวที่สุด  ร่างกายคือ “สิ่งศักดิ์สิทธิ์” ที่มีพลังปรับสมดุลให้กับตัวเอง ดังนั้น จงเงี่ยหูฟังเสียงเรียกร้องจากร่างกายเสมอ เมื่อพอแล้วก็หยุด เมื่อเต็มอิ่มแล้วก็ยุติ เมื่อกายเบาสบาย ใจก็ชื่นบาน เมื่อรักษา “ความพอดี” นี้ไว้ มนุษย์ก็จะเป็นนายเหนือวัตถุ แม้ร่ำรวยล้นฟ้า ก็ยังสามารถอยู่เหนือวัตถุเหล่านั้นได้

หากไร้ซึ่งจิตสำนึกนี้ มัวแต่ไล่ตามสิ่งภายนอก  มองมากไปก็ตาลายพร่า ฟังมากไปก็ไม่รู้จะเลือกทางไหน กินมากไปก็หมดรสชาติ  เมื่อถูกสิ่งภายนอกจูงไป คนก็กลายเป็นทาสของวัตถุ แม้สามารถครอบครองวัตถุ แต่กลับสูญเสียความสามารถที่จะ “ถอนตัวออกจากวัตถุ” ได้

ดังนั้น “อริยบุคคลใส่ใจแต่อิ่มท้อง” คือการรักษารากฐาน  “ไม่สนใจเสียง สี สัมผัส” คือการละทิ้งความฟุ้งเฟ้อหรูหรา ไม่ว่าจะสร้างผลงานหรือธุรกิจ ทุกสิ่งต้องเริ่มจาก “อยู่กับความเป็นจริง” เสียก่อน หากไล่ตามความฟุ้งเฟ้อ สิ่งที่ได้ก็เป็นเพียงความลวง การบ่มเพาะคุณธรรมจึงใกล้ชิดเต้า ต้องวางรากฐานจาก “ไม่มี” เสียก่อน  หากเผลอคิดเล็กคิดน้อย จิตแท้จริงก็ถูกฝุ่นของความมัวหมองบัง  ชีวิตคือการฝึกฝนตนเอง เพียงแค่ถามใจของตนว่าได้เปิดกว้างหรือไม่ และดูว่าชีวิตตนได้ก้าวเดินอย่างมั่นคงหรือเปล่า  ก้าวกลับเข้าข้างในอยู่เสมอ จึงจะทำให้กายและใจได้สงบอย่างแท้จริง

อาจารย์จ้าวเมี่ยวกว่อ อรุณสวัสดิ์เต้าเต๋อจิง 30 กันยายน 2568 🌹🌹🌹