สำเนาของ อรุณสวัสดิ์ “เต้าเต๋อจิง”เผยแพร่วันที่ 16 กันยายน 2568

🌹 ไขว่คว้ามาได้ ก็ปล่อยวางลงได้ นี่คือการฝึกเต้า

 ผู้มีเต้าย่อมเกิด  ผู้สูญเสียเต้าย่อมดับ

อาจารย์จ้าวเมี่ยวกว่อ

 เนื้อหา “ให้กำเนิดและหล่อเลี้ยงสรรพสิ่ง”

ประโยคนี้หมายความว่า เต้านั้นเปรียบดั่งพ่อแม่ มิใช่เพียงให้กำเนิดสรรพสิ่ง แต่ยังมอบเงื่อนไขในการหล่อเลี้ยงให้สรรพสิ่งเจริญเติบโตต่อไปอย่างไม่สิ้นสุด นี่คือความหมายของ  “ให้กำเนิดและหล่อเลี้ยงสรรพสิ่ง”

คำว่า “เกิด” หมายถึงจุดเริ่มต้น สรรพสิ่งใดเมื่อมีเต้าจึงเกิด หากสูญเสียเต้าจึงดับ ในเวลาเดียวกันการ “เกิด” ยังหมายถึงการจุดพลังให้สิ่งมีรูปตื่นขึ้น เพราะแม้สิ่งที่มีรูป เช่นมนุษย์ หากขาดเต้าที่ไร้รูปมากระตุ้น ก็จะไม่อาจแสดงประสิทธิภาพออกมาได้  ดังนั้น “เต้าเต๋อจิง” บทที่ 51 จึงกล่าวว่า “เต้าให้กำเนิดสรรพสิ่ง” หากไร้เต้า สรรพสิ่งก็จะไร้ที่มา

คำว่า “หล่อเลี้ยง” หมายถึง การหล่อเลี้ยงด้วยคุณธรรม  เมื่อสรรพสิ่งถือกำเนิด จำเป็นต้องอาศัยกฎไร้รูปขับเคลื่อน  นี่ก็คือความหมายของ “เต้าให้กำเนิดสรรพสิ่ง” แต่หลังการเกิด หากไม่ดำเนินตามกฎแห่งธรรมชาติ พลังชีวิตที่ได้รับมาก็จะเหี่ยวเฉาและสูญสิ้น  ดังนั้น “เต้าเต๋อจิง” บทที่ 51 จึงกล่าวอีกว่า “คุณธรรมหล่อเลี้ยงสรรพสิ่ง”  หากปราศจากคุณธรรม ชีวิตก็จะดำรงอยู่ต่อไปไม่ได้

ฟ้า ดิน และสรรพสิ่งทั้งหลาย ถือกำเนิดจากเต้า และถูกหล่อเลี้ยงด้วยคุณธรรม  “เต้า” เป็นผู้วางกฎพื้นฐานของขั้นตอนที่ไร้รูป ส่วน “คุณธรรม” คือการปฏิบัติตามกฎอย่างเป็นรูปธรรมและต่อเนื่อง  บทที่ 51 กล่าวไว้ว่า “ไม่มีสรรพสิ่งใดที่ไม่เทิดเต้าทูนคุณธรรม”  หมายความว่า เต้าและคุณธรรมฝังแน่นอยู่ส่วนลึกของจิตใจสรรพสิ่ง “เต้า” คือต้นธาร  “คุณธรรม” คือทางธารน้ำไหลของเต้า การเทิดเต้าทูนคุณธรรมเป็นธรรมชาติแท้ดั่งไม้ที่ยืดตัวรับแสง ดั่งสัตว์ที่พำนักใกล้แหล่งน้ำ ซึ่งเป็นวิถีตามสัญชาตญาณ

แท้จริงแล้ว การที่เต้ายิ่งใหญ่ให้กำเนิดและหล่อเลี้ยงสรรพสิ่ง เป็นสภาวะธรรมชาติ มิใช่สิ่งที่ฝืนกระทำ เพราะฉะนั้น โอกาสที่สรรพสิ่งจะเข้าถึงเต้าจึงเท่าเทียมกันหมด  แต่ฝนจากฟ้าย่อมไม่อาจหล่อเลี้ยงต้นไม้ไร้ราก  มีเพียงต้องขัดเกลาคุณสมบัติเต้าในประตูจิตเสียก่อน จึงเปิดทางให้กระแสแห่งเต้าไหลเวียนได้  ดังนั้น ในบทที่ 78 กล่าวว่า “เต้าไม่นับญาติ ชอบช่วยเหลือผู้มีคุณธรรม”  เต้ายิ่งใหญ่นั้นดำรงอยู่เสมอ เพียงแต่เราต้องใช้คุณธรรมหนาแน่นของตนไปเชื่อมโยงให้ได้

🌹อรุณสวัสดิ์   ชีวิตมีไว้ มิใช่ให้ใช้อย่างรีบเร่งร้อนรน แต่จะต้องไปสัมผัสถึงความรู้สึกในขณะที่เดินทาง เมื่อยืนตระหง่านอยู่ท่ามกลางหุบเขาและท้องนภา สงบนิ่งคือกระจกสะท้อนใจของฉัน  เมื่อยืนตระหง่านอยู่ท่ามกลางผลได้ผลเสีย เพียงมีหนึ่งจิตแห่งความดีงาม ก็เพียงพอจะสร้างความสุขได้ยาวนาน  เมื่อยืนตระหง่านอยู่ท่ามกลางสายน้ำและขุนเขา เรามักจะได้พบกับตัวตนที่แท้จริงของเราเอง 

อาจารย์จ้าวเมี่ยวกว่อ วันที่ 30 กรกฎาคม 2568 🌹🌹🌹