สำเนาของ อรุณสวัสดิ์ “เต้าเต๋อจิง”เผยแพร่วันที่ 15 พฤศจิกายน 2568

🌹  เมื่อใจทะลุปรุโปร่ง  ทุกสิ่งจะดำเนินไปอย่างราบรื่นและมั่นคง

อาจารย์จ้าวเมี่ยวกว่อ

“เต้าเต๋อจิง” บทที่12 เริ่มด้วยเนื้อหาที่ชี้ถึง “ตาพร่ามัว โสตประสาทเลอะเลือน ลิ้นชาด้าน บ้าบิ่น และพฤติกรรมผิดแปลก” ของความโลภทั้งห้านี้ที่ส่งผลกระทบต่อชีวิต  ความจริงแล้ว ความโลภเปรียบเสมือนคลื่นกระทบ ส่วนใจคนดุจมหาสมุทร  ทะเลมีคลื่นลมเป็นครั้งคราวซึ่งเป็นเรื่องธรรมชาติ ไม่จำเป็นต้องกังวลและอีกทั้งยังไม่อาจต่อต้านได้  อริยบุคคลไม่ได้สอนให้เราดับความอยาก หากแต่สิ่งที่เราควรฝึกฝน มิใช่การกดคลื่นไม่ให้โหมกระหน่ำ แต่คือการใช้ “ความโลภ” เป็นครูเพื่อยกระดับจิตเพื่อรักษาความสงบนิ่งไว้ ในเรื่องนี้ เราสามารถอาศัยกระจกแห่ง “เต้าเต๋อจิง” บทที่ 80 ที่กล่าวถึง 4 วิธีดังนี้ 

1. “อาหารที่เรียบง่ายก็โอชะ” รสชาติของชีวิตเป็นแบบใดล้วนขึ้นอยู่ที่ใจ  เมื่อไม่ไปเปรียบเทียบกับผู้ใด อาหารเรียบง่ายก็กลายเป็นอาหารเลิศรส เมื่อรู้จักพอ น้ำใสสะอาดก็มีรสหวานฉ่ำเช่นกัน  ใจหากสงบเยือกเย็น สิ่งใดที่เข้าปากก็เป็นพรอันประเสริฐ ดังนั้น รสชาติทั้งปวงล้วนถูกปรุงจากใจ

2. “เสื้อผ้าเนื้อหยาบก็ดูงาม” เครื่องประดับจะเรืองรองงดงามเพียงใด ล้วนมาจากแสงอันเรืองรองของจิตเดิมแท้ ผู้มีจิตที่งดงาม ย่อมมีการแต่งกายที่สง่างาม  ผู้ที่รักตนเอง ย่อมมีรูปโฉมที่งดงาม เมื่อใจบริสุทธิ์และชอบธรรม กิริยาย่อมสง่างามเกินกว่าเนื้อผ้าทั้งหลาย

3. “บ้านเรือนธรรมดาก็สุขสบาย” มนุษย์มีอยู่สามราก พ่อแม่คือรากแห่งกาย แผ่นดินคือรากแห่งมาตุภูมิ เต้าคือรากแห่งฟ้า  ชีวิตนี้ ต้องตอบแทนบุญคุณพ่อแม่ รับใช้แผ่นดิน และรักษาเต้าให้มั่น เมื่อรากหยั่งลึก ย่อมพำนักได้อย่างมั่นคง เมื่อใจตั้งมั่น ก็จะไม่หวั่นไหวตามสภาพแวดล้อม

4. “ประเพณีวิถีชีวิตง่ายๆ ก็สุขสำราญ” ขนบธรรมเนียมได้บรรจุจิตวิญญาณและสายเลือดของชนชาติ ผู้ฝึกเต้า เมื่อเผชิญกับขนบธรรมเนียมของสังคมนั้น ใจของเขาพร้อมคำนับคารวะอยู่เสมอ ทำตนเป็นคนธรรมดาที่ดีเสียก่อน จึงจะมีพื้นฐานในการเป็นผู้ปฏิบัติธรรมโลกโลกีย์คือสถานฝึกธรรมอันแท้จริง การรักษาขนบธรรมเนียมประเพณี ไม่ใช่เป็นเรื่องงมงาย แต่คือการอยู่ร่วมกับโลกีย์แต่ไม่มัวหมอง ใจอยู่ในโลกีย์แต่ไม่ถูกแปดเปื้อน นี่แหละคือการกลมกลืนแสง คลุกเคล้าฝุ่นโดยแท้

การประยุกต์ใช้ “เต้าเต๋อจิง”  ไม่ว่าจะเริ่มจากตรงไหน สุดท้ายก็ต้องกลับมาถามใจของตน เพราะความโลภย่อมเกิดและดับในจิต เต้าในจิตได้ถูกแปดเปื้อนหรือไม่ มีเพียงตนเองที่รู้ดังนั้น การกระทำที่ภายนอกไม่สามารถพิสูจน์ความจริงแท้ได้  มีเพียงความกระจ่างในจิตต่างหากคือของจริง การฝึกปฏิบัติไม่ใช่ให้คนดับความโลภ แต่วางขอบเขตให้ความโลภต่างหาก และยังสามารถใช้ความโลภเป็นกระจกส่องใจได้อีกด้วย เมื่อใจมีพลังเปี่ยมล้น ความโลภก็จะคืนสู่ความสงบเอง และเราก็อาศัยสิ่งนี้เพื่อเปิดใจให้โปร่งใส ไปมองความคิดทั้งหลายของตนที่หมุนเวียนไปมา และไปรู้แจ้งกฎแห่งกรรมของความเป็นและความตาย เมื่อใจทะลุปรุโปร่ง  ทุกสิ่งจะดำเนินไปอย่างราบรื่นและมั่นคง

อาจารย์จ้าวเมี่ยวกว่อ อรุณสวัสดิ์เต้าเต๋อจิง 29 กันยายน 2568 🌹🌹🌹