สำเนาของ อรุณสวัสดิ์ “เต้าเต๋อจิง”เผยแพร่วันที่ 14 กรกฎาคม 2568

🌹ที่ต่ำไม่ใช่จุดจบ แต่เป็นจุดเริ่มต้นสู่ความกว้างใหญ่   

อาจารย์จ้าวเมี่ยวกว่อ

บางคนอาจถามว่า “การยินยอมอยู่ในที่ที่ผู้คนรังเกียจนั้น ไม่เป็นการฝืนใจตนเองเกินไปหรือ”  “น้ำ” คือคำตอบ  ถึงแม้อยู่ในที่ต่ำ แต่กลับรวมกันเป็นแม่น้ำทะเลใหญ่  แม้อยู่ในที่สกปรก แต่กลับชำระโลกให้สะอาด แม้มองไม่เห็นตัวตน แต่กลับเป็นต้นกำเนิดของชีวิต การ “อยู่ในที่ที่ผู้คนรังเกียจ” แบบนี้ ไม่ใช่ความฝืนใจ แต่คือการสั่งสมบุญกุศล ไม่ใช่ความอ่อนแอด้อยค่า แต่คือพลังอันยิ่งใหญ่

ข้อแรก การที่น้ำ “อยู่ในที่ต่ำ” นั้น ที่แท้คือความสูงส่งที่มาจาก “การถือความต่ำต้อยเป็นรากฐาน” นั่นเอง

"เต้าเต๋อจิง" บทที่ 78 กล่าวไว้ว่า “ผู้แบกรับความอัปยศของชาติสมเป็นประมุขของชาติ ผู้ที่ทนรับภัยพิบัติของชาติ จึงเป็นผู้นำประเทศ” ความสูงส่งที่แท้จริง ไม่ได้อยู่ที่ตำแหน่งสูงหรือต่ำ แต่อยู่ที่ว่าคุณเต็มใจรับภาระของผู้อื่นหรือไม่ และสามารถสร้างความกลมเกลียวโดยรวมได้หรือเปล่า

น้ำอยู่ในที่ลุ่มต่ำ กลับสามารถเป็นที่บรรจบของสายน้ำนับพันหมื่น และรวมเป็นทะเลได้ คนที่ถ่อมตน กลับสามารถรองรับสรรพสิ่งทั้งมวลไว้ในจิตได้ ภูมิปัญญาแห่งการ “ใช้ความต่ำหล่อเลี้ยงความสูง” นี้ คือการบอกเราว่า ที่ต่ำคือแผ่นดินแห่งโชคลาภ ด้วยท่าทีแห่งความอ่อนน้อมถ่อมตน กลับสามารถวางรากฐานชีวิตได้อย่างมั่นคง ดังนั้น ความสำเร็จที่แท้จริงหาใช่ในวันที่ผู้คนชื่นชมยกย่อง แต่เกิดขึ้นในเวลาที่ไม่มีใครรู้จักเราเลยต่างหาก

ข้อ 2. ภูมิปัญญาแห่งการ “อยู่ในที่ต่ำ” ได้ซ่อนเคล็ดลับของ “ทวนวิถีคือความเคลื่อนไหวของเต้า”

สิ่งที่คนทั่วไปมองว่าเป็น “ความน้อยเนื้อต่ำใจ” สำหรับน้ำแล้ว กลับเป็นเพียงการดำเนินไปตามหนทางแห่งเต้า น้ำตกตะกอนสิ่งสกปรกในความขุ่นมัว เช่นเดียวกับที่คนขัดเกลาจิตใจในยามมีมรสุมชีวิต เพราะความขุ่นมัวสามารถก่อให้เกิดความใสสะอาด เหมือนบัวที่งอกงามขึ้นมาจากโคลนตม ความมืดมนก็สามารถให้กำเนิดแสงสว่างได้ เช่นเดียวกับดวงดาวที่เปล่งแสงกลางฟากฟ้ายามค่ำคืน

ไม่ควรมองทุกสิ่งเพียงผิวเผิน แต่ควรมองให้เห็นทั้งสองด้านในสิ่งเดียวกัน  ดังนั้น ความเสียหายที่เห็นภายนอก แท้จริงคือคุณประโยชน์ การหลบซ่อนชั่วคราว แท้จริงคือการเผยตัว เมื่อเลิกเอา “ตัวตน” เป็นศูนย์กลางในการตัดสินผลได้ผลเสีย มุมที่เคยถูกดูหมิ่นเหยียดหยามมักซ่อนของขวัญล้ำค่าที่สุดเอาไว้

ข้อ 3. ผู้คนต่อต้านการ “อยู่ที่ต่ำ” เพราะในใจลึกๆ กลัวการ “สูญเสีย”

คนส่วนใหญ่กลัวการสูญเสียภาพลักษณ์อันรุ่งโรจน์หรูหราของตน และกลัวผู้อื่นจะไม่ยอมรับตน ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นเพราะกลัวเสียผลประโยชน์ที่เคยได้มา แต่น้ำใช้ผลลัพธ์เพื่อแสดงความจริงว่า เมื่อยินยอมอยู่ในที่ที่ผู้คนรังเกียจ สิ่งที่สูญเสียไป กลับเป็นความวุ่นวายที่เกิดจากการแก่งแย่ง  และสิ่งที่ได้รับกลับมา คือความสงบและอิสระที่เกิดจากการยอมถอยร่น

แท้จริงแล้ว จิตดั้งเดิมของเรามีความพอเพียงอยู่แล้ว ไม่จำเป็นต้องพึ่งพาพลังจากภายนอก เมื่อเราวางความยึดติดต่อการ “แสดงให้ผู้อื่นมองเห็น” ลงได้  เราทุกคนก็จะสามารถขัดเกลาคุณสมบัติขั้นเทพของตนในความมืด และเติบโตอย่างเงียบ ๆ ในที่ที่ไม่มีใครเห็น

“การยินยอมอยู่ในที่ที่ผู้คนรังเกียจ จะไม่ทำให้เราด้อยค่าตนเองหรือ” คำตอบคือ ไม่ใช่เลย เพราะการอยู่ในสถานการณ์แบบนี้ จะช่วยฝึกให้เราพบรากเหง้าแห่งความสงบในท่ามกลางความวุ่นวาย สามารถรักษาความเรียบง่ายท่ามกลางโลกที่ซับซ้อน และสัมผัสรู้ถึงหนทางนิรันดร์แห่งเต้าในโลกที่ไม่จีรัง เปรียบเสมือนน้ำที่แม้อยู่เบื้องล่าง แต่กลับช่วยอุ้มชูทุกชีวิตให้มุ่งสู่เบื้องบน หากมนุษย์สามารถยืนอยู่ในที่ที่ผู้คนรังเกียจด้วยความอ่อนน้อมถ่อมตน ก็ย่อมพบโลกอันกว้างใหญ่ ดังนั้น ที่ต่ำไม่ใช่จุดจบ แต่เป็นจุดเริ่มต้นของความกว้างไกล

🌹อรุณสวัสดิ์ ชีวิตนี้ ครึ่งหนึ่งคือความเรียบง่ายของปากท้อง อีกครึ่งหนึ่งคือความฝันอันยิ่งใหญ่ หากหยอดเกลือสักนิด ก็จะเค็ม เหยาะน้ำหวานสักหน่อย ก็จะหวานฉ่ำ จะปรุงรสชาติของชีวิตแบบไหนอยู่ที่มือเรา สวิตช์ของความผาสุก อยู่ในน้ำมือของตน

อาจารย์จ้าวเมี่ยวกว่อ วันที่  28 พฤษภาคม  2568 🌹🌹🌹