สำเนาของ อรุณสวัสดิ์ “เต้าเต๋อจิง”เผยแพร่วันที่ 13 มิถุนายน 2568

🌹เมื่อไม่ยึดติดในความเป็นและความตาย จึงสามารถก้าวพ้นความเป็นและความตายได้

อาจารย์จ้าวเมี่ยวกว่อ

กุญแจสู่ความยั่งยืนดั่งฟ้าดิน คือ “ความสมดุล”

“เต้าเต๋อจิง” บทที่ 7  ได้เผยความจริงข้อหนึ่งว่า ฟ้าดินไม่อยู่เพื่อตน จึงอยู่ยั่งยืน หากมนุษย์สามารถเข้าถึงจุดสมดุลนี้ได้ ก็ย่อมยั่งยืนได้เช่นกัน การจะเข้าถึงความสมดุลนี้ จำเป็นต้องยกระดับความรู้ 3 ประการ ดังนี้

1. น้อยจึงได้มาก “เต้าเต๋อจิง” บทที่ 22 กล่าวว่า “มักน้อยได้มาก โลภมากลาภหาย”  ความสมบูรณ์ของชีวิต ไม่ได้อยู่ที่การไขว่คว้าอย่างบ้าคลั่ง แต่อยู่ที่การรู้จักเลือกสรรและปล่อยวาง   ชีวิตไม่ใช่คลังเก็บของ ยิ่งสะสมโดยไม่รู้พอ ยิ่งทำให้ใจมัวหมอง  ความโลภไม่มีที่สิ้นสุด ย่อมนำพาความแตกแยกทั้งจากมิตรและญาติ   แม้ฟ้าดินจะกว้างใหญ่ ก็ไม่เคยแย่งชิงแม้แต่เศษเสี้ยวของลำแสงอาทิตย์ ยิ่งฟ้าดินไม่อยู่เพื่อตน สรรพชีวิตก็ยิ่งยินดีอยู่ร่วมกับฟ้าดิน   เรื่องราวทั้งหลายในโลกก็เป็นเช่นนี้  เสียสละทรัพย์จึงรวมคนได้ มีวินัยในตนย่อมนำมาซึ่งความเคารพ การมีน้ำใจย่อมนำมาซึ่งมิตรภาพ การลงมือทำก่อนจึงนำผู้อื่นได้ และมีการละย่อมมีการได้   ดังนั้น ตลอดเส้นทางของชีวิต น้อยก็คือมาก เมื่อลดการคิดเล็กคิดน้อยให้น้อยลง ความกลมเกลียวก็เพิ่มขึ้น เมื่อสะสมน้อยลง ความโล่งสบายก็เพิ่มขึ้น   มีเพียงการสลัดความยึดมั่นในโลภและหลงออกไป จึงจะสะสมพลังชีวิตได้

2.  การให้ผู้อื่นคือการให้ตนเอง “เต้าเต๋อจิง” บทที่ 81 กล่าวว่า “ช่วยเหลือผู้อื่นสุดใจ ตนเองยิ่งมั่งคั่ง ให้ผู้อื่นเต็มที่ ตนเองยิ่งอุดมสมบูรณ์”    อาหารบำรุงชีวิตที่ดีที่สุดคือการมีจิตเพื่อผู้อื่น  ยารักษาชีวิตที่ทรงพลังที่สุดคือการยอมรับและแก้ไขความบกพร่องของตน   การช่วยเหลือผู้อื่น จะเชื่อมโยงเราสู่ตาข่ายฟ้า และเชื่อมถึงจักรวาล   การแก้ไขข้อบกพร่องของตนเอง เปรียบเสมือนการล้างสิ่งกีดขวางทางพลังชีวิต เป็นหนทางเปลี่ยนแปลงโชคชะตาของตน    เมื่อเราหลอมรวมตัวเองเข้ากับองค์รวม  ก็เหมือนหยดน้ำที่หลอมสู่มหาสมุทร เราจึงจะได้พลังกลับคืน   ดังนั้น การเสียสละไม่ใช่ความสูญเสีย หากแต่คือการหลอมกับตาข่ายฟ้า เป็นการเสริมสร้างความมั่นคงให้กับรากฐาน และบำรุงพลังชีวิต

ข้อ 3.  การให้ คือการได้รับ   “เต้าเต๋อจิง” บทที่ 77 กล่าวว่า “ใครกันเล่า ที่ตัดทอนความเหลือเฟือมาเผื่อแผ่คนทั้งโลก มีเพียงผู้มีเต้าเท่านั้น”  จักรวาลดำรงไว้ซึ่งความสมดุลเสมอมา ดังนั้นพลังงานทั้งปวงล้วนต้องหมุนเวียนอยู่ตลอด  แต่ความสมดุลนี้ กลับถูกตัดขาดลงด้วยน้ำมือของเราเอง เพราะฟ้าดินเลี้ยงดูสรรพสิ่งอย่างไม่เห็นแก่ตัว แต่เรากลับไม่เคยคิดตอบแทนบุญคุณฟ้าดิน นี่คือหนี้ที่เราติดค้างฟ้าดิน

ทว่า การตอบแทนบุญคุณธรรมชาติ มิอาจใช้วัตถุเป็นสิ่งชดเชย เพราะวัตถุทั้งหลายล้วนกำเนิดจากฟ้าดิน  เราไม่มีสิทธิ์ครอบครองได้โดยแท้   ดังนั้น จึงมีเพียงคุณธรรมในตนเท่านั้น ที่จะตอบแทนคุณของฟ้าดิน การสำนึกบุญคุณนี้จึงสมจริงไม่ลวงหลอก เมื่อเราตอบแทนฟ้าด้วยคุณธรรม ช่องทางพลังระหว่างเรากับฟ้าดินก็จะเปิดออกอย่างสมบูรณ์  ท่ามกลางความสมดุลแห่งพลังนี้เอง ที่ชีวิตจะดำรงอยู่ได้อย่างยาวนาน

แท้จริงแล้ว เคล็ดลับของฟ้าดินยืนยง ไม่ได้อยู่ที่ความพยายามบีบบังคับ แต่อยู่ที่การดำเนินคล้อยตามวิถีเต้า  และไม่ใช่การยึดครอง แต่คือการปล่อยให้ไหลเวียนอย่างอิสระ

ผลดีแห่งความยั่งยืนของฟ้าดินนั้น ทุกคนล้วนเข้าถึงได้ เพียงแต่ต้องกุมวิถีแห่งความสมดุล  ซึ่งหมายถึงการรู้จักเลือกสรรและปล่อยวาง ขยันในการสร้างคุณประโยชน์ และตอบแทนสวรรค์ด้วยคุณธรรม  เมื่อเราเปิดใจให้ตนเองเป็นทางผ่านของพลังงานที่ไหลเวียน  ด้วยการอุทิศตน ชีวิตย่อมเบ่งบานด้วยแสงงามแพรวพราวไม่มีสิ้นสุด

🌹อรุณสวัสดิ์ ผู้ทำคุณงามความดี ดูเหมือนเป็นคนโง่เขลาที่สิ้นเปลืองเวลาและกำลัง แท้จริงแล้ว กลับเป็นวิสัยทัศน์อันกว้างไกล ที่ถูกปลูกฝังลึกลงไปข้างใน โชคลาภและสิริมงคลกำลังให้รางวัลอันงดงามแก่เราอย่างเงียบ ๆ

อาจารย์จ้าวเมี่ยวกว่อ วันที่ 27 เมษายน 2568 🌹🌹🌹