สำเนาของ อรุณสวัสดิ์ “เต้าเต๋อจิง”เผยแพร่วันที่ 12 มกราคม 2569

🌹  ท่ามกลางโลกโลกีย์ หัวใจมุ่งไปทางใด

     จึงก้าวเดินไปอย่างเรียบง่าย  และซื่อตรง

อาจารย์จ้าวเมี่ยวกว่อ

เมื่อการตื่นรู้เกิดขึ้น ก็คือเวลาที่หลุดพ้นจากรูปธรรม เต้าแท้จึงประจักษ์

เต้ามีคุณสมบัติของ “จ้องมองแต่มิอาจเห็น  สดับฟังแต่มิอาจได้ยิน คลำดูแต่ไม่พบ” เต้าอันลี้ลับมหัศจรรย์นี้คือต้นธารจักรวาล ถึงแม้ประสาทสัมผัสของมนุษย์ไม่สามารถสัมผัสเต้าได้ แต่จิตของเราทำได้  เราจะหยั่งรู้ได้อย่างไร คำตอบคือ เรียนเพื่อให้กระจ่าง แล้วปฏิบัติเพื่อกลับสู่เต้า

ข้อ1. เรียนรู้เพื่อให้กระจ่าง เพื่อให้การรับรู้ของเราทะลุทะลวงขีดจำกัด 

บทที่ 40 กล่าวว่า “สรรพสิ่งบนโลกนี้เกิดจากมี มีเกิดจากไม่มี”  อย่าเป็นเพราะเต้ายิ่งใหญ่แต่ไร้รูป จึงหยุดการสำรวจความลี้ลับของจักรวาล  แม้เต้าจะเป็นสิ่งที่เหนือรูปธรรม แต่ไม่ว่าจะสัมผัสสิ่งใดในโลกแห่งวัตถุ ก็สามารถก่อเกิดปาฏิหาริย์ได้เสมอ  เหมือนเกลือในกำมือ เมื่อเทลงในน้ำซุปก็จะละลาย ถึงแม้จะคลำหาเกลือไม่เจอ แต่ก็ทำให้น้ำซุปกลมกล่อมขึ้นทันที  เมื่อเข้าใจว่า “เต้าที่ไร้รูปได้เกื้อกูลโลกแห่งรูปธรรม” การรับรู้นี้ก็จะทะลุกรอบจำกัด ชีวิตจึงจะทะลุทางตันได้

ข้อ 2.  การลงมือปฏิบัติจึงหวนคืนสู่เต้า คือการเปลี่ยนทุกเหตุการณ์ให้เป็นประตู

แห่งการฝึกฝน

บทที่ 53 กล่าวว่า “หากข้ารู้กฎเกณฑ์สักหน่อย จะเลือกเดินทางสายใหญ่ กลัวที่สุดคือเดินทางผิด”  ความ “ว่างไร้” ของเต้า จะต้องฝึกท่ามกลาง“การกระทำ” จึงจะกระจ่าง  ฝึกเต้าในงานที่ทำ หมายความว่า ไม่ควรยึดติดในผลลัพธ์ แต่สำคัญที่กระบวนการต่างหาก  ในทุก “การกระทำ” ให้ใส่ใจว่า เราได้ปล่อยวางการที่คิดว่าตนรู้ คิดว่าตนถูกต้อง อวดตนและผยองตนได้หรือไม่  ใช้การตระหนักรู้ไปสัมผัส ใช้การกระทำไปพิสูจน์ นี่คือกระบวนการของ “การฝึกฝน” ทั้งหมด  เมื่อการตระหนักรู้ได้กลายเป็นอุปนิสัย การตื่นรู้จึงเกิด และเราจะเห็นความจริงแท้ที่ตื่นจากความฝัน

แท้จริงแล้ว การฝึกเต้าไม่ได้เพื่อบรรลุสู่สภาวะใดๆ ทั้งสิ้น  แต่การฝึกเต้าคือการฝึกการ ตระหนักรู้นี่เอง  เรียนรู้เพื่อให้กระจ่าง เพื่อให้รู้ว่าการตระหนักรู้นั้นสำคัญเพียงใดการปฏิบัติเพื่อหวนคืนสู่เต้า เพื่อสร้างอุปนิสัยของการตระหนักรู้อยู่ตลอดเวลา  เมื่อเกิดการ ตระหนักรู้ ก็จะหลุดพ้นจากรูปธรรม จึงแลเห็นเต้าแท้

อาจารย์จ้าวเมี่ยวกว่อ อรุณสวัสดิ์เต้าเต๋อจิง 12 มกราคม 2569 🌹🌹🌹