สำเนาของ อรุณสวัสดิ์ “เต้าเต๋อจิง”เผยแพร่วันที่ 12 ธันวาคม 2568

🌹 เมื่อไร้อัตตาย่อมไร้กังวล เมื่อสอดคล้องเต้า ย่อมไร้ภัย

อาจารย์จ้าวเมี่ยวกว่อ

ประโยคที่กล่าวว่า “การที่ข้าประสบมหาภัย เป็นเพราะมีอัตตา” มิได้แปลว่าเราปฏิเสธกายเนื้อ “กายเนื้อ” เป็นสิ่งที่ดำรงอยู่จริง ซึ่งมิใช่ความผิดอันใด  ที่มนุษย์มีภัยก็เพราะเอา “ร่างกาย” เป็นเครื่องมือรองรับความโลภ จึงดึงดูดหายนะมาหาตน  ดังนั้น แก่นสำคัญของการไร้เคราะห์ ไม่ได้อยู่ที่การ “ไร้กายสังขาร” แต่คือการละความทะยานอยาก และวาง “ตัวฉัน” ลง

บทที่ 44 กล่าวว่า “ร่างกายหรือทรัพย์สมบัติ สิ่งไหนมีค่ามากกว่ากัน”  เมื่อใจสงบ การเลือกสรรคำตอบจะไม่มีผิดพลาดอย่างแน่นอน แต่เมื่อความโลภปะทุขึ้นมา กลับใช้ “ร่างกาย” เป็นภาชนะสะสมทรัพย์ และมองทรัพย์สมบัติเป็นตราแห่งความสำเร็จ  แล้วก็ตกสู่กับดักของ “คนตายเพราะทรัพย์ นกตายเพราะอาหาร”  จึงเห็นได้ว่า มนุษย์มิได้ทุกข์เพราะ “กายสังขาร” แต่เพราะ “ความโลภ” ที่ก่อไฟเผาตน

ความจริง ชีวิตที่สอดคล้องเต้าจึงจุติ นี่มิใช่สิ่งที่เราเลือกได้ และจากไปด้วยการเจริญรอยตามเต้าเช่นกัน จึงไม่มีมนุษย์ใดหยุดได้  เมื่อเผชิญความเป็นความตาย พลังของมนุษย์ช่างน้อยนิดเสียเหลือเกิน จึงตระหนักรู้ว่าร่างกายไม่เคยเป็นของเราตั้งแต่เริ่มแรก แต่เป็นของฟ้าดิน และถูกกำกับด้วยกฎธรรมชาติ

บทที่ 7 กล่าวว่า “อริยบุคคลวางตนอยู่หลัง กลับได้นำหน้า อยู่เหนือความเป็นความตายผลได้เสีย กลับรักษาชีวิตได้”  เรือนร่างนี้มิใช่ทรัพย์สมบัติส่วนบุคคล  ประโยชน์แท้จริงของเรือนร่างนี้ คือเป็นภาชนะที่ฟ้าดินให้เราเพื่อสัมผัส เรียนรู้ และส่งต่อความรัก  เมื่อใช้ร่างกายเพื่อแผ่ “ความรัก” ออกไป จึงบ่มเพาะความกลมกลืนและหล่อเลี้ยงชีวิต ในที่สุดจึงสามารถบรรลุภารกิจแห่งการรวบรวมพลังอันคึกคักมีชีวิตชีวา

บนเส้นทางโลกโลกีย์  แท้จริงแล้ว “ร่างกาย” ไม่ใช่ของเรา แต่ “ใจ” ย่อมเป็นอิสระได้เสมอ  ประโยค “หากข้าไร้อัตตา”  ไม่ใช่ให้ละทิ้งร่างกาย แต่คือ “ใจที่ไร้ตัวฉัน”  ผู้ที่ลืมตัวตน จะไม่ถูกผูกมัดด้วยผลได้ผลเสีย แต่จะสามารถเชื่อมสัมพันธ์กับสรรพสิ่ง และอยู่ร่วมกับฟ้าดิน  ผู้ที่สามารถบรรจุปวงชนทั้งหลายไว้ในใจ ฟ้าดินจะคุ้มครองเขา จึงกล่าวได้ว่า “เขาจะมีภัยได้อย่างไร”

ดังนั้น หัวใจสำคัญของประโยค “หากข้าไร้อัตตา จะมีภัยได้อย่างไร” อยู่ที่การชำระความโลภในจิต เมื่อไร้อัตตา จึงไร้กังวล เมื่อสอดคล้องกับเต้า ภัยย่อมไม่เกิด

อาจารย์จ้าวเมี่ยวกว่อ อรุณสวัสดิ์เต้าเต๋อจิง 12 ธันวาคม 2568 🌹🌹🌹