สำเนาของ อรุณสวัสดิ์ “เต้าเต๋อจิง”เผยแพร่วันที่ 11 มีนาคม 2569

🌹การฝึกฝน มิใช่เพื่อแสวงหาชีวิตที่ดีกว่า  แต่เพื่อมองเห็นความจริงแท้ต่างหาก

อาจารย์จ้าวเมี่ยวกว่อ

เนื้อหา “เมื่อย้อนสู่แหล่งกำเนิด จึงเรียกว่าสงบนิ่ง  เมื่อสงบนิ่ง จึงเรียกว่าย้อน

สู่สภาวะเดิม” 

เมื่อสรรพสิ่งกลับคืนสู่แหล่งกำเนิดเรียกว่า “ความสงบนิ่ง” เมื่อเข้าใจว่า “สรรพสิ่งหลากหลายตระการตา” คือความไม่เที่ยง แต่หากไม่ถูกรบกวนด้วยความไม่เที่ยงนี้ จึงเรียกว่า “เมื่อย้อนสู่แหล่งกำเนิด จึงเรียกว่าสงบนิ่ง”  เมื่อมนุษย์สามารถรักษาความสงบนิ่งนี้ได้

จึงเรียกว่า “ย้อนสู่สภาวะเดิม” การ “ย้อนสู่สภาวะเดิม” คือการยอมรับความไม่เที่ยงทั้งปวง

เมื่อลมมาก็ฟังเสียงลม เมื่อฝนมาก็มองฝน ตั้งจิตให้อยู่กับปัจจุบันขณะ นี่คือ “เมื่อสงบนิ่ง จึงเรียกว่าย้อนสู่สภาวะเดิม” 

การ “ย้อนสู่สภาวะเดิม” คือการทำให้ชีวิตกลับสู่สภาพดั้งเดิม ไม่ตีความ ไม่สร้างขอบเขต

ไม่ควบคุมอย่างแข็งกร้าว เช่น คนธรรมดาอย่างเราย่อมคิดว่า “ความธรรมดา” นี้เองคือความผาสุกอันแท้จริง หากไม่ยอมรับ “ความธรรมดา” นี้ ชีวิตก็ยากจะมีความสุข แต่คนธรรมดาก็ยังมีใจที่บริสุทธิ์เรียบง่ายและจริงใจได้ เรื่องเล็กๆ ที่ธรรมดา ก็สามารถกลายเป็นรากฐานที่สร้างความยิ่งใหญ่ได้ ชีวิตที่ธรรมดา ก็ยังสามารถจุดประกายให้ตนเองสว่างไสว มิเพียงเช่นนั้น เขายังสามารถส่องสว่างแก่ผู้มีบุญสัมพันธ์กับเขา  อริยบุคคล “ภายนอกดูธรรมดา แต่ซ่อนเร้นหยกเนื้อดีอยู่ภายใน” แต่เขาดูธรรมดาสามัญเพียงแค่ภายนอก สิ่งที่ไม่ธรรมดานั้น คือการมีจิตแห่งเต้าในตัวเขานั่นเอง 

“เมื่อย้อนสู่แหล่งกำเนิด จึงเรียกว่าสงบนิ่ง  เมื่อสงบนิ่ง จึงเรียกว่าย้อนสู่สภาวะเดิม” คือการให้เราสลัด “อัตตา” ที่มีขีดจำกัดทิ้งไป เพื่อเข้าถึงความจริงแท้  หลายคนคิดว่าเมื่อเสียสละแล้ว ก็จะต้องได้รับ อย่างเช่น เมื่อฝึกฝนหลอมหล่อแล้ว สิ่งที่พวกเขาควรบรรลุจะต้องเป็นชีวิตที่สงบขึ้น ราบรื่นขึ้น  มาตรฐานเหล่านี้เองคือแหล่งกำเนิดของความทุกข์  การฝึกฝนหลอมหล่อไม่ใช่เพื่อแสวงหาชีวิตที่ดีกว่า แต่คือการมองเห็นความจริงแท้ต่างหาก เมื่อเห็นแล้วก็ยังสามารถรักษาความคิดที่งดงามท่ามกลางการเปลี่ยนแปลงทั้งปวง ไม่จงใจกดข่มตนเอง และไม่ควบคุมอย่างฝืนธรรมชาติ เมื่อไม่คาดหวังว่า “การให้ ต้องมีผลตอบแทน”  ความสงบและความผ่อนคลายที่เกิดขึ้นคือการหล่อเลี้ยงจิตใจที่ล้ำลึกที่สุด

“เมื่อย้อนสู่แหล่งกำเนิด จึงเรียกว่าสงบนิ่ง” คือการรับรู้ถึงความฟุ้งเฟ้อหวือหวา แล้วหวนคืนสู่ความเรียบง่าย และตระหนักรู้ว่า “ไม่ใช่ทุกเรื่องจะต้องเป็นไปความคาดหวังของฉัน” ประโยค “เมื่อสงบนิ่ง จึงเรียกว่าย้อนสู่สภาวะเดิม” คือการปรับจิตที่มุทะลุให้ตั้งมั่นในความสงบและชัดเจนว่า “ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ฉันก็ยอมรับได้” เมื่อเป็นเช่นนี้ การรักษาความสงบย่อมให้กำเนิดสรรพสิ่ง เมื่อหวนคืนสู่เต้า พลังการสร้างสรรค์ย่อมไม่มีที่สิ้นสุด

อาจารย์จ้าวเมี่ยวกว่อ อรุณสวัสดิ์เต้าเต๋อจิง 11 มีนาคม 2569 🌹🌹🌹