สำเนาของ อรุณสวัสดิ์ “เต้าเต๋อจิง”เผยแพร่วันที่ 10 พฤศจิกายน 2569
🌹ความทุกข์ใจนานัปการ ล้วนเกิดจากความยึดมั่นถือมั่นในตน
มีเพียงไม่ถือความสำคัญของ “ตัวฉัน” จึงจะมองเห็นตัวตนที่แท้จริงได้
ต้นฉบับ “ผู้เข้าใจว่ารู้ กลับเข้าใจได้ไม่กระจ่าง”
“ผู้ถือว่าตนถูกต้อง” หมายถึง การดื้อรั้นยึดมั่นในความคิดเห็นของตนเอง ส่วน “กลับเข้าใจได้ไม่กระจ่าง” หมายถึง ความมืดมัวไม่ชัดเจนและมีทัศนคติที่คับแคบ ประโยคนี้หมายความว่า ผู้ที่ดื้อรั้นยึดมั่นในความคิดเห็นของตนเองและเน้นย้ำความโดดเด่นของตน ย่อมมองไม่เห็นกฎ และไม่สามารถมองความจริงได้ชัด ดังนั้นจึงกล่าวว่า “ผู้เข้าใจว่ารู้ กลับเข้าใจได้ไม่กระจ่าง”
บทที่ 52 กล่าวว่า “เมื่อแลเห็นกฎนิรันดร์ จึงรู้กระจ่าง เมื่อรักษาความอ่อนโยนได้ จึงเรียกว่าเข้มแข็ง” “การรู้กระจ่าง” ที่แท้จริงคือการเข้าใจกฎอันไม่เปลี่ยนแปลงอย่างแจ่มแจ้ง สามารถใช้ความคงที่ไม่เปลี่ยนแปลงไปรับมือกับการเปลี่ยนแปลงนับพันหมื่น จึงสุขุมเยือกเย็นและเปิดเผยตรงไปตรงมา “ความเข้มแข็ง” ที่แท้จริงคือการตั้งมั่นไม่หวั่นไหว และรักษาความจริงใจบริสุทธิ์ไว้เสมอ ดังนั้นจึงไม่มีผู้ใดในใต้หล้ามาแก่งแย่งกับเขาได้
ส่วนประโยค “ผู้เข้าใจว่ารู้ กลับเข้าใจได้ไม่กระจ่าง” ผู้ที่ยึดติดแต่ความคิดเห็นที่คับแคบของตน เต็มไปด้วยโรคแห่งความมืดมัวไม่กระจ่างชัด ความคับแคบเกิดจากการดื้อรั้นยึดมั่นในความคิดเห็นของตนเอง เปรียบเสมือนนั่งอยู่ก้นบ่อแล้วมองท้องฟ้า สภาพเหล่านี้มักเกิดจากความรู้ที่คับแคบ ความมืดมัวไม่กระจ่างเกิดจากการชอบวางตนเป็นครูของผู้อื่น เปรียบเสมือนนำตนไปยืนอยู่ใต้แสงสปอตไลต์ ให้คนทั้งโลกจับตามองและวิพากษ์วิจารณ์ สภาวะนี้มักเกิดจากระดับจิตยังไม่สูงพอ
ในยุคที่ข้อมูลข่าวสารหลั่งไหลท่วมท้น คนทั้งหลายมักรู้เรื่องราวมากมายที่ไม่เกี่ยวข้องกับตนเอง แต่กลับไม่รู้ว่าควรปรับอารมณ์ของตนอย่างไร ไม่รู้ว่าจะก้าวผ่านความทุกข์อย่างไร และไม่รู้ว่าจะใช้ชีวิตให้ดีและจากไปด้วยดีได้อย่างไร เมื่อเป็นเช่นนี้ก็เท่ากับสูญเสียปัญญาแห่ง “ใช้ดวงตามองโลก ใช้ใจมองตนเอง”
“ยา” ที่ใช้แก้ “ผู้เข้าใจว่ารู้ กลับเข้าใจได้ไม่กระจ่าง” คือคุณสมบัติขั้นเทพแห่ง “การแผ่ความรักสู่โลกมนุษย์” หากเข้าใจหลักสัจธรรมขึ้นมาบ้างแล้ว ก็จงใช้การกระทำพิสูจน์และยืนยันสิ่งที่เข้าใจนั้นหากตนเองมีความก้าวหน้าขึ้นมาบ้างแล้ว ก็จงไปช่วยเหลือและรับใช้ผู้คนให้มากยิ่งขึ้น ปัญญายิ่งสูง ก็ยิ่งเป็นผู้ไม่สำแดงตัวตน เป็นดั่งฟ้าดินที่ใช้ “การทำให้เกิดขึ้นจริง” เป็นภาษา เป็นดั่งเต้ายิ่งใหญ่ซึ่งยังมีอีกชื่อหนึ่งว่า “ไร้นาม” มีเพียงเมื่อไม่เอา “ตัวฉัน” ไว้เป็นอันดับแรกอยู่เสมอ จึงจะสามารถมองเห็นตัวตนที่แท้จริงได้
อาจารย์จ้าวเมี่ยวกว่อ อรุณสวัสดิ์เต้าเต๋อจิง 10 พฤศจิกายน 2569 🌹🌹🌹
ความคิดเห็น