สำเนาของ อรุณสวัสดิ์ “เต้าเต๋อจิง”เผยแพร่วันที่ 1 มกราคม 2569

🌹บนเส้นทางชีวิตที่เต็มไปด้วยพายุโหมกระหน่ำ “ความสงบปลอดภัย” 

คือสิ่งล้ำค่าที่สุด

อาจารย์จ้าวเมี่ยวกว่อ

เมื่อผ่านพ้นพายุชีวิตมาแล้ว เราจึงเห็นว่า “ความสงบปลอดภัย” นี่แหละคือความจริงแท้หากไร้ซึ่งความสงบปลอดภัย ทุกสิ่งที่มีล้วนเป็นเพียงภาพลวงตา  เมื่อมีความสงบปลอดภัย ไม่ว่าตะวันจะฉายแสงยามรุ่งอรุณหรือลาลับเมื่อยามพลบค่ำ ล้วนสวยสดงดงามไปหมด  ทั้งชีวิต สิ่งที่ค้ำจุนความสุขไม่ใช่วัตถุหรือชื่อเสียงลาภยศ แต่คือความสงบปลอดภัยที่เรียบง่ายไร้กังวลต่างหาก ให้ปัจจุบันขณะสงบปลอดภัย จึงเป็นความสุขที่เรียบง่าย 

 “ความสงบปลอดภัย” ไม่ใช่ความสุข แต่คือความสงบมั่นคงที่อยู่เหนือทุกข์และสุข      ในบทที่ 14 ของ “เต้าเต๋อจิง” มีคติเตือนใจ 3 ข้อที่เผยให้เห็นแก่นแท้ของ “ความสงบปลอดภัย”ตอนนี้ ให้เราเรียนรู้พร้อมกัน ดังนี้

 คติเตือนใจ 1  “จ้องมองแต่มิอาจเห็น เรียกว่าไร้รูป  สดับฟังแต่มิอาจได้ยิน เรียกว่าไร้เสียง  คลำดูแต่ไม่พบ เรียกว่าไร้ตัวตน  สามสิ่งนี้ อยู่เหนือคำพรรณนาใดๆ  เพราะรวมเป็นหนึ่งเดียว มิอาจแบ่งแยก”

เต้าไม่อาจมองเห็น ไม่อาจได้ยิน ไม่อาจเอื้อมถึง แต่การดำรงอยู่ของเต้าที่กลมกลืนเป็นหนึ่งเดียวแต่จับต้องไม่ได้นั้น กลับค้ำจุนโลกที่จับต้องได้อันเต็มไปด้วยสีสันตระการตา  หากต้องการเข้าใจเต้า เราไม่อาจใช้ความคิดทางตรรกะไปวิเคราะห์แยกแยะ แต่ต้องใช้            “การตระหนักรู้” ไปสัมผัส  เมื่อวางกรอบความคิดลงได้ ก็จะเห็นธาตุแท้อย่างกระจ่างชัด  หากอาศัยสี เสียง รูปไปแสวงเต้า ก็เท่ากับทิ้งต้นเหตุแล้วไปไล่ตามปลายเหตุ สุดท้ายย่อมไม่อาจพบเต้าแท้จริงได้

 คติเตือนใจ 2 “อยู่ด้านบนก็มิได้สุกใส อยู่ด้านล่างก็มิได้มืดมิด เลือนๆ รางๆ อย่างต่อเนื่อง ซึ่งมิอาจนิยามได้ ย้อนสู่ความว่างเปล่า คือสัณฐานที่ไร้สัณฐาน คือรูปที่ไร้รูป จึงดูเหมือนดั่งมี ดูเหมือนดั่งไม่มี”

เต้าเมื่ออยู่เบื้องบนแต่ก็ไม่เจิดจ้า เมื่ออยู่เบื้องล่างก็ไม่แปดเปื้อน  เต้าแผ่ครอบจักรวาล อีกทั้งยังแปรเปลี่ยนไม่สิ้นสุด จึงมิอาจนิยามได้  เต้าคือแหล่งกำเนิดของ “มี” และเป็นแหล่งที่ “ไม่มี” หวนกลับมา ใต้หล้านี้ ทุกสิ่งล้วนเคลื่อนไหวแปรเปลี่ยนไป ฉะนั้น จึงอย่าเร่งรีบตีความประสบการณ์ที่ได้เผชิญ  ทุ่มเทด้วยความจริงใจมากเพียงใด โลกก็จะตอบสนองด้วยความปีติที่คาดไม่ถึงมากเพียงนั้น  วางความยึดติดลงได้เท่าใด ชีวิตก็จะมอบความเป็นอิสระให้มากเท่านั้นดังนั้น ทุกสิ่งย่อมดำเนินไปตามสภาวะของใจเรา  มีเพียงการปลุกพลังแห่ง “ไม่มี” ในจิตขึ้นมาเท่านั้น จึงจะทำให้สิ่งที่ “มี” ในชีวิตเปล่งประกายได้จริง

 คติเตือนใจ 3 “เมื่อเผชิญหน้า กลับมองไม่เห็นส่วนหัว ครั้นเดินตามหลัง กลับมองไม่เห็นส่วนหาง เมื่อยึดหลักเต้าโบราณกาล และนำมาปฏิบัติภารกิจในปัจจุบัน ย่อมหยั่งรู้ต้นกำเนิดของจักรวาล นี่คือกฎแห่งเต้า”

เต้าไร้จุดเริ่มต้นและไม่มีจุดจบ ไม่เกิดและไม่ดับ  การยึดมั่นในเต้าแห่งอู๋เหวยอันดำรงอยู่ชั่วกาลนาน เพื่อใช้ขับเคลื่อนการกระทำที่จับต้องได้ในชีวิต  หากเข้าถึงต้นกำเนิดของจักรวาลได้ ก็ย่อมเข้าใจการวิวัฒนาการของกฏแห่งกรรม การเกิดและดับของสรรพสิ่ง รวมถึงทิศทางชะตาชีวิตของตน แต่เพียงการเรียนรู้ยังไม่พอ ต้องให้การรับรู้และการกระทำเป็นหนึ่งเดียว จึงจะได้รับการคุ้มครองจากฟ้าดิน และดำเนินชีวิตอย่างสงบราบรื่น

ทุกความพยายามของเรา ท้ายที่สุดก็เพื่อแลกกับชีวิตที่สงบไร้กังวล แต่ถ้าอยากได้ความปลอดภัยที่ภายนอก ก็ต้องเริ่มจากการสงบที่ใจเสียก่อน เพราะเราไม่อาจให้ในสิ่งที่ตัวเองไม่มีทุกเรื่องในชีวิตต้องเริ่มจากตัวเรา เมื่อมีข้อครหาเกิดขึ้น เราจะต้องฝึกความสงบมั่นคงในใจ เมื่ออยู่ต่อหน้าผลได้ผลเสีย ก็จงมองความอนิจจัง เมื่อใจสงบ ความสงบปลอดภัยจึงเกิด  ในเมื่ออนาคตไม่มีใครคาดเดาได้ ความสงบปลอดภัยจึงเป็นสิ่งล้ำค่าที่สุด

เพื่อนรักทั้งหลาย

 ธันวาคม เดือนแห่งความหนาวเหน็บได้มาเยือน สรรพสิ่งกำลังรอการเกิดใหม่อย่างเงียบๆ  ขอให้เราหล่อเลี้ยงใจด้วยความสงบ อยู่กับความจริงแท้ของจิตด้วยความมั่นคง แล้วค่อยๆ ลิ้มรสสารทุกข์สุกดิบของโลกมนุษย์ และเฝ้ารักษาความสงบปลอดภัยของวันเวลาอย่างเงียบๆ  อำนวยพรให้ทุกท่านพบพานแต่ความราบรื่น และสงบปลอดภัยตลอดกาล

อาจารย์จ้าวเมี่ยวกว่อ อรุณสวัสดิ์เต้าเต๋อจิง 1 มกราคม 2569 🌹🌹🌹