สำเนาของ อรุณสวัสดิ์ “เต้าเต๋อจิง”เผยแพร่วันที่ 9 ธันวาคม 2568

🌹  ไม่ใช่โลกภายนอกที่ทำให้ “ตัวฉัน” ทุกข์ แต่เป็นความยึดมั่นถือมั่นของตนที่ทำให้ “ใจ” เจ็บปวดต่างหาก 

อาจารย์จ้าวเมี่ยวกว่อ

เนื้อหา  “เมื่อได้รับก็วิตกกังวล เมื่อสูญเสียก็หวาดหวั่น นี่แหละ คือการถูกโปรดปรานหรือเหยียดหยามย่อมทำให้หวั่นไหว”

ประโยคนี้หมายความว่า คนทั่วไปเมื่อได้รับความโปรดปรานก็หวาดกลัวว่าจะสูญเสีย และเมื่อถูกดูหมิ่นเหยียดหยามก็หวาดกลัวว่าความอัปยศนี้จะดำรงต่อไปไม่สิ้นสุด ทั้งสองอย่างนี้ล้วนเกิดจาก “ความยึดมั่นถือมั่น” ที่ทำให้จิตภายในหวาดหวั่น จึงเรียกว่า “เมื่อได้รับก็วิตกกังวล เมื่อสูญเสียก็หวาดหวั่น นี่แหละ คือการถูกโปรดปรานหรือเหยียดหยามย่อมทำให้หวั่นไหว”

บทที่ 29 กล่าวว่า “สรรพสิ่งทั่วหล้าแตกต่างกันไป บ้างก็นำบ้างก็ตาม บ้างก็สำคัญมาก บ้างก็สำคัญน้อย บ้างก็แข็งแกร่ง บ้างก็อ่อนแอ บ้างก็สูง บ้างก็ต่ำ”  วิถีชีวิต มีทั้งเวลาที่เราเป็นผู้นำ และเวลาที่ต้องตามผู้อื่น มีทั้งช่วงอบอุ่นและช่วงหนาวเหน็บ มีทั้งยามแข็งแรงและยามอ่อนแอ มีทั้งเวลาปลอดภัยและเวลาที่เต็มไปด้วยอันตราย  ความไม่เที่ยงนี่เองคือ “ความเที่ยงแท้” และความสมดุลเช่นนี้แหละคือ “เต้า”  ดังนั้น สิ่งดีๆ ในโลกนี้ย่อมดีได้ไม่นาน สิ่งร้ายๆ ก็ร้ายได้ไม่ตลอดเช่นกัน หากพยายามจะรักษาให้สิ่งใดให้คงอยู่ตลอด ความทุกข์ก็จะเกิด  แต่ทั้งหมดนั้น ไม่ใช่โลกภายนอกที่ทำให้ “ตัวฉัน” ทุกข์ หากคือความยึดติดนั่นเองที่ทำให้ “ใจ” เจ็บปวดต่างหาก

สภาวะของ “การถูกโปรดปรานและเหยียดหยามทำให้หวั่นไหว” เป็นเรื่องธรรมดาของมนุษย์ แท้จริงแล้ว ความรู้สึกทั้งหลายคือ “ครูที่ดี” ที่กระตุ้นเราให้กลับไปเฝ้ามองจิตตน เพราะอารมณ์ความรู้สึกคือภาพที่สะท้อนจากจิตภายใน  หากมองอีกมุมหนึ่ง “การถูกโปรดปรานและเหยียดหยาม ทำให้หวั่นไหว” ก็เป็นวิธีฝึกจิตที่ใช้ได้จริง เพราะอักษรจีนของคำว่า “หวั่นไหว” มีอักขระของคำว่า “ใจ” อยู่ในนั้น  คำว่า “หวั่นไหว” อาจหมายถึงความสะเทือนอารมณ์อย่างฉับพลัน หรืออาจหมายถึง “การรับรู้ได้ไว” ก็ได้  หากพบว่าตนเอง เมื่อเห็นสิ่งสวยหรูก็หลงไหล เมื่อเจอสิ่งเลวร้ายก็รังเกียจ แปลว่าเราได้ปล่อยให้สิ่งภายนอกเข้ามาในใจ และปล่อยให้อารมณ์ความรู้สึกบดบังดวงตาแห่งปัญญา

ดังนั้น เมื่อพบเหตุการณ์ใด จงหันกลับมาดูใจตนก่อน  จิตแห่งการตระหนักรู้ ย่อมหลีกพ้นมรสุมใต้น้ำของชีวิตได้อย่างง่ายดาย ใจที่สงบนิ่ง ย่อมรับมือกับความวุ่นวายโกลาหลและความอึกทึกครึกโครมได้อย่างมั่นคง  ความรู้สึกทั้งปวงเป็นเพียงภาพสะท้อนของใจ  ใจเราควรเหมือนร่มที่กางออกและหุบเข้าได้อย่างอิสระ  มีเพียงใจที่มั่นคงเท่านั้น จึงจะดำเนินชีวิตอย่างสงบสุขตลอดไป

อาจารย์จ้าวเมี่ยวกว่อ อรุณสวัสดิ์เต้าเต๋อจิง 9 ธันวาคม 2568 🌹🌹🌹