สำเนาของ อรุณสวัสดิ์ “เต้าเต๋อจิง”เผยแพร่วันที่ 7 ธันวาคม 2568

🌹   ตลอดเส้นทางแห่งชีวิต “ใจ” คือรากฐานของทุกสิ่ง    

อาจารย์จ้าวเมี่ยวกว่อ

เนื้อหา “อะไรคือ เมื่อถูกโปรดปรานหรือเหยียดหยาม ทำให้หวั่นไหว การถูกโปรดปรานเป็นสิ่งที่ต่ำช้า”

 ประโยคนี้หมายความว่า เหตุใดจึงต้องมีสติในทั้งความโปรดปรานและความเหยียดหยาม เพราะผู้คนในโลกมักถือว่าการได้รับการโปรดปรานคือเกียรติ ส่วนการถูกดูหมิ่นคือความอัปยศ  แท้จริงแล้ว เมื่อเปรียบเทียบสองสภาวะนี้ จะรู้ว่า “การถูกโปรดปราณ” กลับอยู่ในระดับที่ต่ำกว่า

บทที่ 20 กล่าวว่า “ระหว่างนอบน้อมและหยิ่งยโส ต่างกันเพียงใด”  ความรู้สึกถูกโปรดปรานหรือเหยียดหยามนั้น ทั้งคู่ล้วนเกิดจากการปฏิบัติของผู้อื่นที่มีต่อตน  แต่แท้จริงก็เหมือนหินที่ตกลงในสระน้ำอันสงบ ทำให้คลื่นน้ำแห่งใจได้กระเพื่อม

อย่างไรก็ตาม เมื่อถูกดูหมิ่นเหยียดหยาม สถานะตนจะถูกลดลงอยู่ที่ต่ำ ย่อมเกิดความละอายใจ เมื่อได้รับแรงกดดันเช่นนี้ แรงภายในตนก็จะปะทุพลุ่งพล่านออกมาอยู่เหนือความอัปยศนั้น  คนเรามักจะเชิดหน้าชูตาดั่งดวงจันทร์ท่ามกลางดาวมากมายเมื่อได้ถูกโปรดปราน ความสำเร็จอันเกิดจากการได้รับการยกย่องจากผู้อื่นนั้นเป็นเพียงภาพลวง หากไม่มองให้ทะลุ ก็จะหยิ่งผยอง  ความประมาทคือต้นตอแห่งภัย และความหยิ่งผยองคือรากเหง้าแห่งความอัปยศ ท่ามกลางสภาวะของการถูกโปรดปรานและเหยียดหยาม มนุษย์กลับยิ่งมีโอกาสกวักเรียกเคราะห์เข้ามา  ดังนั้นจึงกล่าวว่า “การถูกโปรดปรานเป็นสิ่งต่ำช้า” นั่นเอง

บทที่ 58 กล่าวว่า “ธรรมะพลิกกลับเป็นอธรรม ความดีกลายเป็นความชั่ว”  สรรพสิ่งในโลกมักเปลี่ยนแปลงไม่หยุด ธรรมะกับอธรรมเกิดมาคู่กัน ความดีกับความชั่วเกื้อหนุนกันและกันอย่ามองทุกสิ่งแต่เพียงเปลือกนอก สำคัญคือยึดใจไว้ให้มั่น และให้ใจเป็นผู้นำทาง

แท้จริงแล้ว จิตภายนอกไร้สรรพสัตว์ มีเพียงภาพลักษณ์เท่านั้นที่เหลืออยู่  ดังนั้น “โปรดปรานและเหยียดหยาม” ทั้งสองมิใช่ความจริงแท้ หากแต่เป็นเพียงภาพสะท้อนของใจเท่านั้น

หากรู้สึกว่าตนถูกดูหมิ่นเหยียดหยาม ก็จงลุกขึ้นมาอย่างเข้มแข็ง ผู้ที่เข้มแข็งย่อมมีความเชื่อมั่นในตนเอง และผู้ที่เชื่อมั่นในตนเองย่อมไม่ถูกรบกวนด้วยพายุแห่งโลกีย์  หากตระหนักรู้ถึง “การถูกโปรดปราน” ก็จงรักตนเอง ผู้ที่รักตนย่อมเป็นอิสระ และผู้ที่เป็นอิสระย่อมไม่หวั่นไหวต่อคำชมหรือข้อครหา  สิ่งภายนอกเป็นเพียงกระจกบานหนึ่ง ส่วนตัวเราเป็นผู้ที่ส่องกระจกบานนั้น  

ชีวิตนี้  “ใจ” คือรากฐานของทุกสิ่ง ผู้ที่มีพลังใจอันมั่นคง แม้อยู่ในราตรีอันมืดมิด ก็ยังสามารถเปล่งแสงอย่างแพรวพราว

อาจารย์จ้าวเมี่ยวกว่อ อรุณสวัสดิ์เต้าเต๋อจิง 8 ธันวาคม 2568 🌹🌹🌹