บทที่ 58 หลักการปกครอง

ปกครองแบบมีน้ำใจ

ประชาจะซื่อสัตย์จริงใจ

ปกครองแบบโหดร้าย

ประชาจะแค้นเคือง

ภัยเอ๋ย โชคลาภได้พึ่งพา

โชคเอ๋ย ภัยแฝงเร้นอยู่ด้วย

ใครรู้ผลการเปลี่ยนแปลง

ไม่มีข้อกำหนดภัยกับโชค

ทุกสิ่งพลิกผันได้

ดีงามเป็นเลวร้ายได้

ผู้คนฉงนมาช้านาน

ดังนั้น อริยบุคคลจึงมีความซื่อไม่เถรตรง

สุจริตไม่ทำลายคน

เปิดเผยแต่ไม่ผิดใจคน

มีความรุ่งโรจน์แต่ไม่โอ้อวด

คติธรรม

1) มีพลังพัฒนาชนิดหนึ่งซึ่งมองด้วยตาเปล่าไม่เห็น แต่มีคุณค่าแก่การศึกษามาก เรียกว่า การสร้างสรรค์ธรรมชาติอย่างเงียบๆ

2) ในภัยพิบัติแฝงเร้นด้วยโชค ในความล้มเหลวแฝงไว้ด้วยความสำเร็จ ทั้งภัยและโชคต่างพึ่งพาอาศัยกันและกัน ปัญหาสำคัญอยู่ที่ว่า เราจะพลิกผันด้วยภาวะจิตแบบไหน

3) ห่วงใยแต่ปัญหาภัยและโชคตลอดเวลา มิสู้กลับมารู้จักจิตของตนอย่างแท้จริง ผู้ใดก็ตามที่กลับมารู้แจ้งเต๋าจากร่างกายตน เป็นผู้มีโชค

4) เมื่อได้ตั้งหลักการไว้แล้ว พึงต้องวางมือ จึงจะสามารถก้าวสู่ชีวิตใหม่ของตนได้

5) จะให้ความสว่างแก่ผู้อื่น แต่อย่าให้ความสว่างจนเขาลืมตาไม่ขึ้น มองไม่เห็นอะไร เห็นแต่ความมืดมน

6) เมื่อเราปฏิบัติตนและจัดการปัญหา พึงจำไว้ว่า มีความซื่อแต่ไม่เถรตรง สุจริตไม่ทำลายคน เปิดเผยแต่ไม่ผิดใจคน มีความรุ่งโรจน์แต่ไม่โอ้อวด จึงจะเป็นวิธีที่ถูกต้อง