บทที่ 1 ประตูสู่มวลล้ำลึกอัศจรรย์

วิถีมีมากมาย

มิใช่วิถีนิรันดร์

ชื่อมีมากมาย

มิใช่ชื่ออมตะ

“ไม่มีนาม” เริ่มแรกฟ้าดิน

“มีนาม” มารดาสรรพสิ่ง

“ไม่มี” สำรวจลี้ลับเต๋าได้

“มี” สำรวจจุดเริ่มและสิ้นสุดได้

มาจากแหล่งเดียวกันแต่มีนามต่างกัน

เป็นประตูแห่งความลี้ลับอัศจรรย์ทั้งมวล

คติธรรม

1) เต๋าเป็นที่พึ่งพิง ย้อนกลับ และเป็นประตูที่เผยความลี้ลับของทุกสิ่งบรรดามี

2) “ไม่มี” เป็นรูปแบบการดำรงอยู่ของเต๋า สรรพสิ่งในโลกถือกำเนิดจาก “ไม่มี” ถ้ากุมวิธี “มี” และ “ไม่มี” ได้ แล้วคล้อยตามฟ้าสอดคล้องคน จึงจะมีความเป็นอิสระ

3) คนเราเกิดและดับท่ามกลางธรรมชาติ เดิมทีสรรพสิ่งในโลกนั้นเจริญเติบโตตามธรรมชาติ ไม่จำเป็นต้องใส่ใจ แต่จะไม่ใส่ใจก็ไม่ได้ ต้องรู้จักเป็นไปตามธรรมชาติ

4) พบปัญหา ต้องใคร่ครวญอย่างสงบและเยือกเย็น ไม่จำเป็น ต้องรีบชี้แจง ขอเพียงมีความบริสุทธิ์ใจก็เพียงพอแล้ว

5) ประตูแห่ง “เต๋า” เกิดขึ้นเพื่อความสงบ ผู้คนที่ส่งเสียงดังก็ให้พวกเขาส่งเสียงไปเถิด มิใช่ไม่ไยดีเขา แต่ต้องดูแลเขาด้วยความสงบ จะดูแลเขาก็ต้องสบายใจก่อน

6) เดิมทีมนุษย์และเต๋าธรรมชาติเป็นองค์เดียวกัน เหินห่างเต๋าธรรมชาติเท่ากับทำลายมนุษย์ให้พินาศ เพื่อให้โลกและมนุษย์ได้อยู่อย่างยั่งยืน และให้ชนรุ่นลูกรุ่นหลานของเราได้สืบสานอย่างต่อเนื่อง ขอให้ทุกท่านจงทำความเข้าใจ “เต๋า” ให้ลึกซึ้งด้วยจิตใจที่อ่อนน้อมและอ่อนโยน จงทะนุถนอม “เต๋า” ในดวงจิตของมนุษยชาติ