บทที่ 47 ความอัศจรรย์ของสติปัญญา

ถึงไม่ออกนอกบ้าน

ก็รู้เรื่องทั่วหล้า

ไม่มองออกข้างนอก

ก็รู้กฎธรรมชาติ

เดินทางยิ่งไกลเท่าไร

สิ่งที่รู้ยิ่งน้อย

อริยบุคคลไม่ต้องเดินทางก็รู้ได้

ไม่ต้องดูก็รู้มูลเหตุ

ไม่กระทำตามใจกลับได้ผล

คติธรรม

1) การรับรู้เข้าใจต่อสิ่งใดสิ่งหนึ่งหมายถึง มุ่งตรงต่อสิ่งนั้นๆ แต่การวินิจฉัยมักจะกลับสู่จิตของตน ก็คือเต๋า

2) เห็นเหตุการณ์ชัดเจนดีแล้ว ยังไม่พอ ที่สำคัญยิ่งกว่าคือ ต้องเข้าใจ การเข้าใจทฤษฎีแล้วย้อนคืนสู่ธรรมชาติ จึงจะสอดคล้องกับความเป็นจริง

3) การทำงานอย่างเคร่งเครียดจนเสร็จเรียบร้อย น่าจะเหนื่อยมากจริงๆ หากทำอย่างปล่อยวาง ให้งานสำเร็จไปตามธรรมชาติ จึงจะเป็นฝีมือ เป็นฝีมือตามธรรมชาติ

4) อย่าขยันแบบไม่คิดชีวิต ต้องตั้งตัวให้เหมาะสม เสียสละให้ผู้อื่น ปล่อยให้ทุกสิ่งทุกอย่างลุล่วงไปตามธรรมชาติ

5) จะมีความปลอดภัย ต้องมีความสบายใจก่อน จะมีความสบายใจต้องมีความชอบธรรมก่อน มีความชอบธรรมจิตใจสบาย ทั้งครอบครัวจึงจะมีความปลอดภัย