บทที่ 44 รู้จักพอไม่อัปยศ

ชื่อเสียงกับร่างกายอะไรใกล้ตัว

ร่างกายกับทรัพย์สินอะไรสำคัญ

สูญเสียชีวิตกับลาภยศอะไรให้โทษ

ตระหนี่เกินไปจะสิ้นเปลืองมาก

สมบัติล้นฟ้ากลับเสียหายยับเยิน

รู้จักพอไม่อดสู

รู้หยุดได้เหมาะไม่มีภัยร้าย

จึงอยู่เย็นเป็นสุขยาวนาน

คติธรรม

1) คนเรามาจากธรรมชาติ ย่อมย้อนสู่ธรรมชาติ

2) อะไรคือความต้องการ อะไรคือความทะยานอยากและความโลภ ต้องทำความเข้าใจให้แจ่มชัดโดยพื้นฐาน จึงจะมีส่วนช่วยชีวิตได้

3) ชีวิตนั้นประเมินค่ามิได้ ถ้าใช้ชีวิตแลกกับสิ่งมีค่า เป็นเรื่องที่สิ้นคิด

4) มีข้อบกพร่องเล็กน้อย อาจรักษาส่วนทั้งหมดไว้ได้ หากมีข้อบกพร่องเล็กน้อยไม่แก้ไขกลับปิดบังไว้ อาจทำให้ส่วนทั้งหมดพังได้ รู้จักเสียใจในสิ่งที่บกพร่อง เป็นตำรับยารักษาความดีงามได้สมบูรณ์แบบ

5) ผู้รู้จักพอเป็นผู้มั่งมี ผู้รู้จักหยุดได้เหมาะเป็นผู้มีสุข สอดคล้องกับเต๋าธรรมชาติจึงยั่งยืน