บทที่ 42 เต๋าให้กำเนิดสรรพสิ่ง

“เต๋า” ให้กำเนิดหนึ่ง

หนึ่งให้กำเนิดสอง

สองให้กำเนิดสาม

สามให้กำเนิดสรรพสิ่ง

สรรพสิ่งประกอบด้วยหยินและหยาง

หยินและหยางประสานเกิดสมดุล

ผู้คนไม่อยากเป็น “กำพร้า” “คนโง่” และ “โดดเดี่ยว”

ทว่าเจ้าเมืองขุนนางเรียกตนด้วยคำเหล่านี้

สรรพสิ่งถูกทำลายกลับได้คุณ

หรือได้คุณกลับถูกทำลาย

เป็นเหตุผลที่ผู้คนสอนข้า

ข้าก็นำมาสอนผู้คน

ผู้ใช้อำนาจโหดร้ายไม่มีจุดจบที่ดี

ข้าใช้เหตุผลนี้สอนผู้อื่น

คติธรรม

1) เต๋าคือขุมทรัพย์มากมหาศาลในจักรวาล จงใช้จิตใจที่อ่อนน้อมถ่อมตนไปเปิดขุมทรัพย์ของท่านซึ่งตักตวงได้ไม่เหือดแห้ง และใช้ได้ไม่หมดสิ้น

2) ยกความดีความชอบแห่งความสำเร็จให้แก่ทุกคน เต๋าคือวิถีแห่งความนุ่มนวล ความปรองดองสมานฉันท์ การเจริญพัฒนาและเป็นวิธีนิรันดร์

3) จิตใจสำนึกบุญคุณเป็นยาที่ได้ผลชะงัดดีในจักรวาล

4) สิ่งที่ข้าพเจ้าปรารถนาคือ อยากให้บุตรธิดากตัญญู ข้าพเจ้าก็ควรกตัญญูต่อบิดามารดาด้วย

5) การเสียเปรียบคือบุญกุศล ธรรมชาติมีหลักยุติธรรม บุญวาสนาในสังคมก็เป็นเช่นนี้ โปรดสงบใจเถิด